Haalbaarheid, inhaalbaarheid en stilstand

Je hoort het politici geregeld zeggen: zij gaan zich inzetten voor haalbare doelstellingen. Dat heet realisme en daarmee lijkt de politiek zelfs een soort wetenschappelijk fundament te krijgen. In werkelijkheid is “haalbaarheid”  niet meer dan een hapklare brok voor de goegemeente die de politicus tegelijkertijd de zekerheid geeft dat alles wat hij/zij bereikt, goed is. Het uiteindelijke resultaat was het hoogst haalbare. Dat hoor je ze ook vaak zeggen, ook heel realistisch.

De vraag is: wat hebben we eraan? En het antwoord luidt: nou niet zoveel want alles wat haalbaar is, is inhaalbaar omdat het stilstaat. Haalbaarheid hoort bij de politicus die een absoluut gebrek aan visie heeft op samenleving en toekomst en vooral op het heden. Het is de gemakzucht van de man of vrouw die de idealen en wensen haalt bij het publiek. Het is de doelstelling van de politicus die geen flauw benul heeft waar het heen gaat met de samenleving, waar het heen zou moeten ook. Het is de politiek van het niets, van de verwatenheid en volgevretenheid, hert besef alles te hebben behalve wensen, nou ja die éne wens die blijft: dat alles GEMAKKELIJKER wordt, comfortabeler zodat je nog minder je luie poten hoeft uit te steken. Dat is het. De burgerlullenpolitiek dus. Dat zit zo.

Een politicus die het woord “haalbaar”  in de mond neemt, begint op dat moment al zichzelf allerlei beperkingen op te leggen. Links en rechts kijkt hij vooral naar de problemen die zijn eigenlijke doelstellingen kunnen of zullen frustreren. Hij of zij wil wel dat het openbaar vervoer het grootste deel van de reizigers voor zijn rekening neemt maar…het is niet haalbaar. Dat vertellen vervoerders hem, autofabrikanten, politici van andere partijen en dus…neemt de politicus genoegen met een kleiner percentage. In werkelijkheid had hij een klinkend plan moeten maken om zijn ideaal werkelijkheid te laten worden, een verhaal waar geen poot tussen te krijgen is. Dan ….had hij zijn positie als politicus waargemaakt.

Door het kleinere percentage ontstaat er oponthoud, de mogelijkheden stagneren en de aandacht verlegt zich naar een ander onderwerp en zo komt de hele ontwikkeling tot stilstand.  In verkeerstechnisch opzicht hebben we daar in elk geval vele bekende voorbeelden van. De overheid blijft maar brede asfaltwegen aanleggen terwijl ze haar best zou moeten doen de samenleving om te turnen naar het electronisch vervoer. Niet elektrisch maar electronisch waarbij iedereen een stukje individueel vervoermiddel heeft dat zich, zo nodig, kan aansluiten bij collectief vervoer. Kijk, dat is regeren want dat is vooruitzien…wel moeilijk en dus…

Maak een plan, een echt plan met visie voor over, pak weg vijf jaar en start over vijf jaar met de invoering ervan. Dat is beter dan asfaltwegen die de volgende generatie gaat slopen omdat er een systeem is dat ze niet nodig heeft. En dan hebben we het alleen nog maar over verkeerstechnieken en besturing van het verkeer. Op vrijwel elk ander beleidspunt zijn dergelijke plannen te maken. Doorbreek die haalbaarheid en stap over naar wenselijkheid, dan zijn we weer waar de politiek thuishoort.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

https://4politicians.wordpress.com

Assange krijgt de Journalistieke Willems Orde

Ik zou Julian Assange, oprichter van Wikileaks, een lintje willen geven, een nieuwe orde voor hem in willen voeren, de Journalistieke Willemsorde. Waarom? In het onderstaande zal een en ander duidelijk worden.

Nog maar een paar dagen geleden zei iemand mij dat het helemaal geen wonder was dat Geert Wilders zo’n succes heeft in de Nederlandse politiek. ” Niet dat hij zo’n genie is”, zei zij, ” maar kijk nu eens wie er naast staan. Het zijn toch merendeels zielige mannetjes en vrouwtjes die angstvallig de partijlijn vasthouden.”  Samen kwamen we erop dat alleen Alexander Pechtold, Femke Halsema en Emile Roemer indruk maken als persoonlijkheid. Dat geeft te denken.

Ik zal maar een voorbeeld geven. Kortgeleden klapte een van onze raadsleden uit de school over dingen die gezegd ware rond de komende fusie van mijn gemeente. Haar berichten kwamen uit een besloten vergadering en dus was zij even de plaatselijke wikileaks. Andere raadsleden waren daar niet blij mee maar zij vergaten waarom het eigenlijk zo’n probleem was. Zij hadden zich namelijk laten verleiden tot het houden van een besloten vergadering. Daar ligt de bron van het probleem. Beslotenheid is absoluut nodeloos en nutteloos, zeker als het om de media gaat. Er is altijd iemand te vinden die wil lekken en er is met journalisten altijd een afspraak te maken over wat wel of niet gepubliceerd kan worden. Tegelijkertijd zijn die journalisten dan wel wel veel beter op de hoogte van motieven en beweegredenen van bestuurders en politici. Daardoor zullen zij beter bericht kunnen doen. De kans bestaat zelfs dat er veel vaker positieve berichtgeving plaats zou hebben op politiek gebied omdat de journalisten de inhoud van een besluit beter gaan begrijpen.

Nu bestaat er een merkwaardige situatie dart raadsleden maar ook andere bestuurders zich vaak beter en genuanceerder uitspreken wanneer de pers niet vertegenwoordigd is. Dat is natuurlijk een gotspe. De vraag om besloten vergaderingen komt in mijn ogen dan ook alleen voort uit angstvalligheid, de angst om een onterecht beeld van de eigen partij te laten vallen. Die angst is onbegrijpelijk omdat het beeld meestal helemaal niet zo positief is.

Dat beeld zou positiever kunnen worden door een beter inzicht in motivaties en beweegredenen van haar leden en voormannen of -vrouwen. Het probleem zit hem vooral in het feit dat veel van de politieke voormannen en -vrouwen hun positie alleen maar kunnen handhaven door angstvallig aan de partijlijn vast te houden. Een groot deel van hun heeft te weinig eigen visie om daadwerkelijk, uit eigen kracht, partijLEIDER te kunnen zijn, iemand met denkbeelden die de bevolkig aanspreken. Dat laatste is echter wel hun taak. Partijleiders behoren mensen te zijn waar het kiezersvolk tegenop kijkt en bewondering voor heeft vanwege de heldere visie. Die visie bestaat bij Wilders wel, hoe vervelend dat ook is.

Beslotenheid uit angst dus en zo is het internationaal ook. Degenen die de beslotenheid, de angstvalligheid doorbreekt , is in de ogen van de angstigen meteen een crimineel. In de ogen van alle anderen is hij of zij een held en in werkelijkheid is hij dat ook. Hij of zij laat zien wat iedereen rustig mag zien.

Nu laten de angstvalligen weer horen hoe gevaarlijk al die openbaarheid wel is. Ze wijzen vooral op de landen die zij toch al als uiterst gevaarlijk beschouwen, benoemen hen tot katten die in het nauw rare sprongen maken en dus gevaarlijke dingen doen. In werkelijkheid is het prachtig om te weten dat Maxime Verhagen de Nederlande democratie aan zijn laars lapt om maar goeie vrienden met het Witte `huis te kunnen zijn en dat China Noord-Korea al lang heeft laten vallen als bondgenoot. Het is ook goed om te weten dat het Saoedische koningshuis niet alleen oerconservatief is voor zijn onderdanen (maar niet voor zichzelf) maar dat het er ook levensgevaarlijke ideeen op na houdt.

Volgens extreem conservatieve profeten leidt de openheid van Wikileaks extra gauw tot oorlog. Dat lijkt mij niet, er zijn ook geen aanwijzingen voor. Het zou best eens kunnen zijn dat Ahmedinejad denkt `O, ik had gedacht dat S. Arabie veel gevaarlijker zou zijn”. Openheid is een voorwaarde voor vrede en alles wat daarop lijkt (liefde en vriendschap). Beslotenheid is alleen van belang als angstvallige politici heel angstvallig hun persoonlijke, geheime agenda’s lopen te bewaken.  Julian , dat jij dat hebt ingezien, de visie die jij tentoon hebt gespreid maakt het dat je een onderscheiding en financiele onafhankelijkheid hebt verdiend. Het ga je goed…ik hoop nog veel van je te horen!

Tot sterkte,Kaj Elhorst

https://4politicians.wordpress.com

De PVV als tijdsbeeld

Nu de PVV is toegetreden tot de salonfahige politieke clubs, hoor ik steeds meer mensen zeggen dat er in het regeerakkoord dingen staan die hen wel aanspreken. Nu is dat niet zo moeilijk want er zijn altijd dingen die iedereen aanspreken en prettig voorkomen. Zeker is dat de partij een aantal programma-onderdelen heeft die goed in het tijdsgewricht passen. Om die reden lijkt het mij goed om de partij eens te bezien als tijdsbeeld. Ik wil dat doen in vijf afleveringen op dit blog waarvan dit de inleiding is. In een zesde aflevering zal ik dan mijn eigen, persoonlijke mening geven.

Wie is die Elhorst dat hij denkt te weten hoe de PVV in deze tijd past? Tja, eigenlijk ben ik de eerste de beste. Ik heb geen academische titel en ik ben ook niet bekend van radio of tv. Aan de andere kant heb ik wel geschiedenis gestudeerd op academisch niveau, een goede ondergrond op het gebied van psychologie en sociologie en wat belangrijker is: een maatschappelijke vorming als journalist van 31 jaar. In al die jaren heb ik goed om mij heen gekeken en ben ik op plaatsen geweest waarvan ik het bestaan niet had kunnen bevroeden. Anderen, waaronder veel politici, weigeren er te komen al is mij volslagen onduidelijk wat daarvan de reden is. En dan: ik weet niks, ik beweer iets op grond van mijn waarnemingen als journalist, vooral op de gebieden waar ik in ben gespecialiseerd: volkshuisvesting, (thuis)zorg en lokaal bestuur. 

De PVV als tijdsbeeld. Ik wilde de partij daartoe de vorm geven van een ei en beginnen met de kern van de zaak, de dooier, dat gedeelte waarvoor het ei als geheel is bedoeld. Die kern is niet de angst voor vreemdelingen en zeker niet de zo sterk geprofileerde anti-Islamhouding. Nee, de kern is de behoefte om terug te keren naar de overzichtelijke en begrijpelijke kleinschaligheid. Een leefomgeving waarin men gekoesterd kan worden ook al zijn er wel eens ruzies en meningsverschillen. Een wereld die overzichtelijk is en niet wordt vertroebeld door zaken en invloeden die ver over de horizon liggen. Het oude familie- en buurtgevoel. Dat is het buurthuis en de groentenman op de hoek. Aan die overzichtelijkheid is veel behoeften onder tallozen en…ze leidt tot een huiselijk gevoel waarin men zich durft te bewegen. Dat wordt wel eens vrijheid genoemd maar het lijkt zo op het eerste gezicht meer op veiligheid.

De dooier wordt omgeven door het eiwit en daar bevinden zich aangename en onaangename elementen die nog wel tot het dagelijks leven behoren maar niet tot het foetusachtige gevoel dat de dooier biedt. Hier bevindt zich de reis naar de costa brava of zuid-Turkije ten behoeve van zon, zee, en strand. Reizen waarbij de ter plekke behorende mensen liever buiten beschouwing worden gehouden omdat ze niet tot de aangename belevingswereld behoren. Hier zit ook de behoefte aan 25 jaar achter elkaar een bezoek aan dezelfde camping met dezelfde mensen, in Frankrijk. Wel lastig dat daar Frans wordt gesproken, dat si geen ironie maar uitgesproken werkelijke beleving. Hier zit ook de invloed van het buitenland op ons dagelijks leven, nog net toelaatbaar maar wel irritant en hier zitten de onaangepasten: overlastgevende jeugd, criminelen die nog wel tot de leefwereld behoren maar toch vooral aangepakt moeten worden.

En dan is er de eierschaal,de harde, buitenste laag ter zelfbescherming tegen de immigrantenvloed en vooral de Islam. Deze vormt de buitenkant maar ook niet meer dan de buitenkant. In wezen is deze afweer een onmiddellijke consequentie aan de gewenste thuisbeleving in de dooier, die regio die vrij moet blijven van onrust en onzekerheid brengende factoren.

De PVV als ei, ik zal het pellen en daarbij beginnen met de dooier, in aflevering 2. Daarna kunt u verwachten aflevering 3 met een nadere beschouwing op het eiwit, aflevering 4 over islam en immigratie en aflevering 5 die de rol van politici en media belicht. Zoals gezegd kom ik pas in aflevering 6 aan mijn eigen oordeel toe. Ik wens u veel leesplezier met ” De PVV als tijdsbeeld”.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

https://4politicians.wordpress.com

Sneeuwblind

Het is koud en somber de laatste weken en ik ken tal van mensen die zich daardoor laten we beínvloeden. Ja, er zijn er zelfs die alst krijgen van een winterdepressie en dat is erg handig want dan kun je die de schuld geven van alles wat mis gaat. Bij die winterdepressie hoorde volgens mij gisteren ook het voorstel van twee PvdA beckbenchers om de verkiezingen meer naar de zomer op te schuiven. Dan zouden er meer kiezers komen. Nou, dat zit nog.

Zodra de zon ook maar enige warmte biedt, begeven Nederlanders zich namelijk naar het bos en vooral naar het strand en zijn ze de halve dag bezig te voorkomen dat de barbecue in brand vliegt.  het lijkt mij toch een wat vreemde gedachtengang. D éne keer is het te koud, de andere keer te warm en  de derde keer te nat of staat er teveel wind. Een mooie manier om de verkiezingen helemaal af te schaffen dus? Zou dat de bedoeling zijn?

Mijn irritatie ontstaat vooral door alle ideeën om verkiezin gen aantrekkelijk te maken door waanstimulansen. Zo is er al eens het idee geweest om alle verkiezingen steeds op edzelfde dag tegelijkertijd te houden. Dan zouden er meer mensen komen. ik geloof er niets van. Natuurlijk, in het begin kan dat het geval zijn maar op den  duur. ik ebdoel…kijk nu eens naar het CDA. In het verleden had de Katholieke Volkspartij éénderde van alle zetels in het parlement. Nu komen de drie grote christelijke aprtijen van het CDA samen met moeite aan een vijfde.

Zulke “fusies’  brokkelen altijd af. De interesse vloeit weg en vaagheid gaat triomfen vieren. Nee, ik ben niet zo van de kunstgrepen. Het is alsof  ik mijn kansen op een afspraakje vergroot door samen te doen met de buurman. Hoewel…nou ja…als ik teveel zeg, krijg ik burenruzie.

Nee, maak die verkiezingen nu eens aantrekkelijk door uit te gaan van het beginpunt. Het gaat er niet om dat de kiezer de politici dient door op te komen draven. Het gaat erom dat politici en burgers elkaar ontmoeten zodat de kiezers oo iets te kiezen hebben. Veel luisteren en begrijpen. Snappen waar de knelpunten liggen en iet steeds maar weer de mantra van het partijprogramma draaien. Luisteren en ingaan op behoeften. Daar gaat het om. Een beetje meer populisme kan echt geen kwaad. Populisme wil zeggen dat een politicus tegemoetkomt aan de behoeften van de burger. Wat is daar mis mee?

Dat wil nog helemaal niet zeggen dat alles  gebaseerd zou moeten zijn op onderbuikgevoelens maar, helaas, het is niet anders. De meeste kiezers hebben niet veel meer dan hun onderbuik om mee te denken. Althnas niet als het om politiek gaat. Incorporeer daar nu eens een deel van door die gevoelens te vergelijken met uw principes en te kijken wat eventueel daarbinnen toelaatbaar is. Dan zullen burgers het nut gaan inzien om naar de stembus te gaan want…kiezen maakt verschil. Dan zijn er verschillen en richtingen. Dan maakt een koutje echt niets meer uit.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

Http://4politicians.wordpress.com

Hardleers of flapdrol?

Gisteravond ontdekte ik op twitter een meneer Dijkshoorn die vermoedelijkd donken was of niets te doen had en dus maar een potje maakte van de twitter-glitter.  Aanvankelijk stoorde ik me eraan maar gaandeweg kon ik er de humor wel van inzien. Vooral toen iemand die Janneke heet zei: “Als je tegen democratie bent, stem ik op je.” Dat was zó absurd dat ik het ook niet meer kon  houden en besloot er maar een bijdrage aan te wagen.

Soms heb je een flinke peperinjectie nodig om de balans in opmerkingen terug te kunnen vinden. Gisteren gooide Ronald Plasterk een knuppel in het hoenderhok waardoor veel hennen en hanen opstoven. Ik hoop dat er ook kloeke stappen uit voortkomen. Vooral de opmerkingen van acedmisch gevormde bivakmuts Mei Li Vos schoten bij mij in het verkeerde keelgat. Zij ging uitgebreid uitleggen waarom een academische opleiding noodzakelijk was om het land te ebsturen. Na haar reactie weet ik zeker dat zo’n opleiding totaal nietszeggend is. Zij kon klaarblijkelijk altijd goed leren  maar van enig inzicht getuigde haar reactie nergens. Was het, beste Mei, niet beter geweest om íets intellectueler met de kritiek om te gaan en eens even na te denken alvorens het goed geleerde lesje na te blaten? Haar denkfout is dat zij een academische opleiding beschouwt als een garantie tegen denkfouten.

Nu is het op zich helemaal niet erg als iemand de kritiek van Plasterk afwijst. Je  kunt er van overtuigd zijn dat deze hooggeleerde totaal onterechte kritiek levert. Toch zou het goed zijn om de opening vrij te houden en niet elke kritische noot bij voorbaat te stoppen door een Berlijnse Muur van non-argumenten op te werpen. Mij lijkt dat Ronald vooral heeft opgeroepen tot kritische zelfbespiegeling.  Dat is wat anders dan het veelgebruikte “navelstaren”, een begrip dat Wouter ook zo graag gebruikt. “navelstaren”, beste mensen, houdt in dat je heel zielig naar jezelf zit te kijken met een verongelijkt gezicht. Kritisch spiegelen houdt in dat je onderzoekt wat je eigenlijk te bieden hebt aan de samenleving. dat is nuttig zo goed als het nuttig is om in je werk zo nu en dan nog eens je eigen compeptenties na te lopen (eigentijds hè?) . Wie daartoe niet bereid is, is in mijn  ogen een flapdrol. Flapdrollen zijn  ook degenen die uitsluitend navelstaren. Als Wouter het verschil niet ziet, moet hij mij even bellen.

Het vervelende is inmiddels wel dat het woord “navelstaren” binnen de PvdA nu wordt gebruikt om ieder kritisch nadenken over de eigen positie de grond in te stampen. Dat soort gedrag is helaas kenmerkend voor de nadagen van een rijk of organisatie.

Elite is er zeker te vinden in de PvdA maar ik versta onder elite iets anders dan een academische titel voor de naam, hoewel dat er wel onderdeel van kan uitmaken. Elite bestaat in mijn ogen  uit mensen die de samenleving grondig kennen en in staat zijn op elk intellectueel niveau in de eigen cultuurtaal uit te leggen wat de doelstellingen zijn. Academici behoren in staat te zijn  hun hoogdravende teksten  uit te leggen in de taal van Jan met de Pet. Als ze dat niet kunnen, horen ze niet op het politieke toneel thuis.

Ik zou ook niet weten wat het bezwaar is tegen zelfkritiek en als die van iemand komt van onverdachten huize, dan is het tijd om er iets mee te doen. Persoonlijk denk ik dat de kwaal waaraan de PvdA lijdt nog wat ernstiger is. Het dédain waarmee er wordt gekeken naar een eigen ideologie zegt wat mij betreft in  dat opzicht voldoende. Zonder ideologie kun je niet duidelijk zijn en zonder duidelijkheid is er geen toekomst. Wie met één handbeweging de kritiek wegwuift, zoals  mijn vriendin uit de Tweede Kamer, is hardleers flapdrollerig en bezorgt de eigen partij de diepst mogelijke nederlaag: het verlies van ieder respect. Wij kijken  uit naar de zelfvernieuwing die plaats gaat hebben. Er zijn nog negen maanden te gaan.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

Http://4politicians.wordpress.com

Service

nl.wikipedia.org/wiki/Phoenix

www.nos.nl/nosjournaal/artikelen/2009/6/10/100609_plasterkvindtpvdateelitair.html

www.trouw.nl/nieuws/politiek/article2783795.ece/PvdA_te_elitair__Juist_niet_genoeg

www.politiek247.nl/index.php/2008/07/groenlinks-presenteerd-de-uitkomsten-van-een…navelstaren/00

www.sdittrich.hyves.nl/blog/864556/verkiezingen/NxlV/

www.twitter.com/TijsvandenBrink/statuses/2106486277