Tottenham hotspur of het bloedspoor

Opgevoed voor de rebellie, zo zou je het kunnen noemen. Wat zich afspeelt in Tottenham, andere Londense wijken en andere grote steden in Groot Brittannië is de vrucht van decennia lange verwaarlozing, ontkenning en verkeerd opvoeden. Het valt niet mee om een begin te maken aan het verhaal maar één ding is zeker: “gewone relschoppers”  bestaan niet.Rellen komen altijd voort uit onvrede. Wie dat ontkent, werkt aan de volgende uitbarsting mee.

Voor de grootscheepse rellen in Londen en andere big cities is een reeks van verklaringen te geven maar verwaarlozing en ontkenning zijn wel heel belangrijke. Aan de basis ervan ligt de wens van ieder mens om gewaardeerd te worden om zijn of haar capaciteiten en daden. Wie stelselmatig in de hoek wordt gezet, kropt woede op tot aan de explosie. Daarvoor is vaak maar een kleine oorzaak nodig. Er waren vrouwen in Nederland die het goed zagen: ” De mannetjes willen laten ons laten zien waartoe ze in staat zijn.”  Dat is het Bokitogedrag dat in elke man verscholen zit. Daar zit ook een eerste ontkenning. We willen in onze samenleving maar niet accepteren dat de basis voor vrouwen de kinderwens is en voor mannen de wens om zoveel mogelijk vrouwtjesmensen te bevruchten. Voor ons is dat niet leuk omdat we ons in alle verwatenheid zo graag wentelen in een droom van cultuur en beschaving. Met vork en mes eten is veel meer gemeengoed dan de gedachte dat de mens gewoon een neukgraag wezen is. Dat is één. De Bokito’s van Tottenham en andere wijken willen aan de wereld laten zien wat zij vermogen. Het libido als drijfveer is heel krachtig.

Zij doen dat door brandstichting, plundering en mogelijk moord omdat zij in de loop van vele jaren geleerd hebben over geen andere middelen te beschikken. Het is alleen geweld en lichamelijk vermogen dat hen imposant maakt, de roze billen van de mantelbaviaan, met excuus aan de bavianen.

Maar het zou te gemakkelijk zijn om het daarbij te laten. Er is veel en veel meer. Met het kenmerkende gebrek aan mensen kennis van de socialisten, ingegeven door ene universeel ideaalbeeld, hebben de “linksen”  decennia lang geprobeerd de samenleving te “maken”. Daaruit zijn ondermeer de vermaledijde gemengde wijken voortgekomen waarin vooral de armen kunnen zien hoe de rijken wonen. Waarin de armen naar de huizen van de rijken kunnen wijzen en hun kinderen leren: ” Kijk, daar wonen de mensen die ons ontslaan, of een bedrijf nu winst maakt of niet. ZIJ, die rijken, willen ons niet.” Die visie klopt voor een groot deel want ZIJ zijn uit op grotere dividenden en die vallen onder meer te bereiken door te werken met zo min mogelijk mensen. De kapitalisten ontkenden het belang en de voordelen van de mensen met handvaardigheid en spierkracht en lieten hun op windhandel gebaseerde wereld gewoon doordraaien, ja zelfs doldraaien. Dat doldraaien leidde dan weer tot crises, perioden waarin nog meer mensen in de eenvoudige huizen hun baan verloren. In Tottenham was en is de werkloosheid 40 procent.

En dan is er het opvallende gegeven dat de opstandelingen zo jong zijn. De jongst gearresteerde is 11 jaar. Eigenlijk hoeft ons dat niet te verbazen. Al decennia lang zijn we bezig de jeugd van kinderen te ontkennen. We kleden ze”zo leuk sexy”, laten ze meepraten over “het systeem”, honger in de wereld,  filosofie, sociologische problemen en vragen hen om hun mening. Alsof zij een mening hebben. Kinderen lenen een mening over dingen waarmee zij geen ervaring hebben en dat kan erg wijs klinken maar het is niks… Gek dat niemand dat door heeft. In de loop van de tijd zijn kinderen ook veel meer eisen gaan stellen, aangezien er voortdurend om hun mening gevraagd wordt. Zij krijgen de indruk dat zij een flinke vinger in de pap behoren te hebben maar die ruimte krijgen zij maatschappelijk gezien niet. Thuis vaak wel, daar krijgen zij te horen hoe flink en intelligent ze zijn en ze krijgen, in Tottenham, vooral een lel om de oren als ze een grote mond hebben tegen vader, die vaak ook al gewend is moeder te slaan. Geweld is dus een geaccepteerd middel.

Natuurlijk, pubers zijn van huis uit gewend te rebelleren omdat ze labiel in hun schoenenstaan en…in plaats van voortdurend om hun mening te vragen, zouden wij ze steun en raad moeten geven maar dat gebeurt niet. Geen wonder dat de opstandigheid wordt aangewakkerd. Zij voelen zich bedonderd, behandeld als volwassene maar als het puntje bij het paaltje komt hebben ze geen donder in te brengen.

Minderwaardigheidsgevoel, opgekropte woede  en jaloezie, uitzichtloosheid, werkloosheid en armoede, er is niet veel voor nodig om in zo’n kruitvat de zaak gauw te laten ontploffen. De politie die de allereerste vertegenwoordiger is van het vervloekte systeem van gezag, geld en macht, krijgt het als eerste te verduren en één klein foutje van een agent kan aanleiding zijn voor een diepgaande rebellie. De dood van een buurtbewoner door een politiekogel is wel even wat meer dan een kleinigheid.

Gisteren beweerde nog iemand tegen mij dat er geen sprake was van sociale onvrede in Tottenham. Het ging “gewoon”  om Hooliganisme. Flauwekul natuurlijk. Een gezond mens tracht zich door eigen capaciteiten op te laten vallen in de samenleving en bij te dragen eraan. Pas als hij of zij door de samenleving tot een wegwerpproduct is gemaakt, ontstaat een andere vorm van energie: ontoombare woede. Hooliganisme kent nog een extra element omdat verlies van een wedstrijd door de club waaraan men zijn gevoel voor zelfrespect heeft opgehangen, dat zelfrespect ondermijnt. Daarom kan de woede zich in sommige gevallen ook richten tegen de eigen spelers. Dat speel tin dit geval geen rol.

Het valt niet mee om een oplossing te bedenken maar de opheffing van taboes en ontkenningen, zoals hiervoor genoemd, zou al heel veel schelen.De haat van aandeelhouders voor mensen die het werk in productiebedrijven doen is onterecht en zou door de overheid op z’n inst getemperd moeten worden. Een man als David Cameron is daarvoor  niet de juiste figuur. Daarvoor is hij een veel teveel door dividend gefinancierde huidverzorging en deugd uitstralende meneer. Tony Blair ook trouwens. En dus gaat het nog even door.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

https://4politicians.wordpress.com.

Advertenties

Van gekken, dwazen en lafbekken

Nou, het was wel weer welletjes voor de komende maanden. Twee aanslagen van formaat in een land waar toch al haast niemand woont, dat hakt er wel even in. En natuurlijk bleven beeldbuizen en kranten maar hangen in meegevoel, verdriet, vermakelijke tekortkomingen bij de politie en wat er allemaal nog meer aan nieuws te vergaren was. Je moet wat als het komkommertijd is. Eigenlijk waren de media die Breivik wel dankbaar, lijkt me zo. En als dat niet zo was, dan lieten ze dat in elk geval niet merken.

Opmerkelijk was natuurlijk de opmerking van die halfgare Noor dat hij geïnspireerd was door Geert Wilders. Wilders noemde dat meteen  “walgelijk omdat een geïsoleerde gek zijn idealen misbruikte.” Ik ben dat gedeeltelijk met Geert eens. Het is walgelijk dat je dergelijke hitserige ideeën kunt spuien dat een gestoorde zich daaraan optrekt. Nog walgelijker is het als je je daarna aan je verantwoordelijkheden onttrekt want het feit dat de uitingen van de PVV Breivik hebben gestimuleerd, blijft bestaan. Daar kan Geert niks aan doen, ook al blijft hij roepen dat Anders Breivik een geïsoleerde gek is.

Het is eigenlijk verdomde laf om je aan die verantwoordelijkheid te onttrekken maar we zijn van Geert niet veel anders dan lafheid gewend want zodra er gediscussieerd moet worden, trekt hij zich terug. Aan de andere kant is het wat gemakkelijk om de verantwoordelijkheid daarmee af te schuiven naar Geert. Als democratische, vrije samenleving zijn we allemaal verantwoordelijk. Onze samenleving, waaraan we allemaal zo graag mee willen doen, creëert haar eigen demonen zoals Breivik. Door mensen af te wijzen, of te frustreren werkt ieder van ons daar hard aan mee.

Een gevoelige ziel die terechtkomt in een gezin met een ijskoude vader en moeder, raakt beschadigd, misschien wel teruggetrokken en eenzaam. op school wordt hij/zij daarom gepest en op het werk krijgt hij/zij geen vrienden. Een relatie onderhouden wordt een probleem bij gebrek aan ervaring op het gebied van de opbouw van contacten en zo groeit en bloeit de verzieking in een geest. Het is maar één van de vele manieren waarop het biologisch en vervolgens sociaal mis kan gaan. En ieder van ons draagt daarin een zekere verantwoordelijkheid. Breivik was geen geïsoleerde geest, hij is geïsoleerd geraakt en heeft zijn toevlucht gezocht in de afkeer die extremistisch gedachtengoed heeft van de samenleving. Daarin vond hij zijn gelijk. Dat gelijk kreeg extra kracht door het opgefokte taalgebruik van Geert en de zijnen.

Dan was er nog de benadering dat Breivik geen psychopaat kon zijn omdat hij alles wel erg tot in de details had doordacht. Wat is dat voor amateuristisch geleuter? Psychopaten zijn juist heel goed, veelal dankzij een hoge intelligentie, in staat om details te zien en te voorzien. Even zo goedblijft het een gestoorde geest.

Nee, allerwegen is er de poging ondernomen om de verantwoordelijkheid af te schuiven naar een man met een psychische aandoening en dat is misschien wel de geestelijke aandoening waaraan de samenleving lijdt: de onwil om verantwoordelijkheid te dragen. Dat blijkt ook uit hysterische reacties die wijzen op het feit dat de politie zich zou moeten bewapenen. Waarom eigenlijk? Dit soort aanslagen gaat ook in Noorwegen geen schering en inslag worden. Het blijven de exclusieve uitingen van de gefrustreerde geesten die voortkomen uit onze maatschappelijke potgrond. Het enige middel om de groei en bloei daarvan te voorkomen, is een beter, eigen gedrag en daarbij hoort de wil om verantwoordelijkheid te dragen, voor zichzelf en voor de ander.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

https://4politicians.wordpress.com

Groeiende ergernis rond de media

Zou het komen doordat ik eigenlijk uit een ander tijdperk stam? Wees eerlijk, als boreling uit 1946 heb je een heel ander fundamentele blik op de wereld dan wanneer je uit 1964 of, nog erger, 1984 komt. Alleen al de gedachte dat je de Beatles nooit hebt zien optreden en nooit met lang haar en in een afgedragen T-shirt met zelfgescheurde spijkerbroek hebt rondgelopen, maakt je in mijn ogen tot een kuikentje dat net uit het nest is gevallen.

En ja, babbels hebben die kuikentjes natuurlijk genoeg. Ze weten alles over i POD en laptop en i Pad en app en ga zo maar door maar dat IS dan ook wel zo ongeveer het enige. Daarom denken ze ook dat het allemaal verschrikkelijk belangrijk is terwijl het eigenlijk over twee jaar al weer achterhaald is. Intussen krijgen ze informatie door kranten die vooral worden volgeschreven door de internet-generatie. Die kan wel typen, zij het meestal vol spelfouten, maar het kritisch besef is ver beneden 0.

Kijk, dat De Telegraaf allerlei onzin schrijft over de samenleving omdat ze die het liefste zou willen omtoveren tot een jungle waarin het recht van de sterkste heerst, daarover verwonder ik mij niet meer. De geschiedenis van dat dagblad spreekt voor zich. Erger is het als ook een gerenommeerd dagblad als de Volkskrant zich overgeeft aan oppervlakkige, meehuiljournalistiek.

Vrijdag las ik een artikel over bezuinigingen waarin ik formuleringen tegenkwam als: de meeste economen zeggen dat….  Pats! Als hoofdredacteur zou ik dat er onmiddellijk uithalen en de desbetreffende journalist met stokslagen naar bed sturen. Wat is dat voor gezwam? ” De meeste economen”?  Wie zijn dat? Hoeveel? Heb je ze allemaal geteld en geturfd? Het is net zo’n holle kreet als “daar is onderzoek naar gedaan”  of ” uit onderzoek blijkt”.  Als je die formuleringen gebruikt heb je de autoriteit de grootste kolder op te schrijven. Wat voor onderzoek? Door wie? Hoe zag het eruit? Waar ging het precies over? Wie waren de respondenten? Wanneer? Hoevaak?  Enzovoorts…

Ik gruw van dit soort journalistiek die vol zit van aannames en veronderstellingen, vooral als die wordt gebruikt om een hoogst discutabel kabinetsbeleid te verdedigen. De gedachte dat er 18 miljard bezuinigd moet worden, is hoogst discutabel en zo denkt een hele reeks van politicologen, economen, historici en andere knappe koppen erover. Hoeveel, wie precies en met welke argumentatie?  Ja, zoek dat even lekker zelf uit!

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

https://4politicians.wordpress.com

Want mij is de wrake…zegt Joost Eerdmans

Eerst is er de woede die vraagt om vergelding en die in lang vervlogen eeuwen werd bevredigd door in ene tweegevecht de nek van de ander te breken. Soms was het de dader, soms was het het slachtoffer dat het aflegde. Een Godsoordeel heette dat. ” Want mij is de wrake…”.

Toen was er de objectieve rechtspraak die met een in toga verhulde meesmuil het begrip “vergelding  overnam en daarvoor strop of vuurpeloton hanteerde. En nu zijn er de ongelovigen die menen dat zij zelf altijd wraak moeten nemen en het liefste eigen rechter spelen. Om dat te voorkomen neemt de rechterlijke macht nog steeds het woord “vergelding”  in de mond maar wat is dat eigenlijk?

Vergelding is niets meer of minder dan ene primitieve waanidee dat de één zijn ongeluk het ongeluk van de ander in evenwicht stelt. In werkelijkheid kan daar geen sprake van zijn. Waar twee mensen ongelukkig zijn, is het ongeluk twee keer zo groot en keert het geluk niet terug. Niet alleen filosofisch maar ook reëel gezien zit het geluk niet in het ongeluk van de ander maar in het geluk van jezelf. Wie gelukkig wordt van het ongeluk van een ander is een sadist en dus eigenlijk een psychopaat en dus eigenlijk ene gevaar voor de samenleving.

In de Middeleeuwen werd het kwaad verondersteld te huizen in de duivel en die kn bezit nemen van een mens. Nu zijn we nog niet zoveel verder want we zijn maa al te zeer geneigd om te denken dat er “goede”  en “slechte”  mensen zijn. Goede mensen hebben met hun veronderstelde vrije wil de goede keuzen gemaakt. Slechte mensenmaken met hun veronderstelde vrije wil een slechte keuze.

Als het zó simpel was, zou de misdaad snel de wereld uit zijn. En trouwens,wat heeft het voor zin iemand te straffen die toch alleen maar in staat is tot het kwade? Dat verandert niets aan zijn of haar kwade inborst. Maar zo simpel is het niet. Het kwaad zit in ons allemaal en het is afhankelijk van de sterkte van de prikkels en de omstandigheden of wij overgaan tot slechte daden. Straf zal ons daar zelden of nooit vanaf houden. Bij de één is de duisteren inborst sneller aangesproken dan bij de ander. Dat heeft veel te maken met aanleg en opvoeding,ervaringen in de samenleving en betrokkenheid bij anderen. Een willekeurig voorbeeld: Als een meisje twintig jaar door haar vader in een kelder wordt opgesloten en verkracht, hebben we met haar te doen. Als zij daardoor geestelijk zo mismaakt is dat ze wanhopig en angstig haar kinderen vermoordt, heeft ze ineen suit vrije wil gekozen voor moord? Die redenatie klopt natuurlijk niet.

En daarom moeten wij van de gevangenissen af. Gevangenissen zijn broedplaatsen van criminaliteit, plekken vol negatieve ervaringen en inzichten waar de slechte kant van mensen nog eerder wordt aangesproken dan elders. In plaats van gevangenissen hebben wij opvoedingsinstellingen nodig. Daar worden mensen afgezonderd zodat zij geen kwaad kunnen doen aan de samenleving en …daar worden zij voorzien van meer weerbaarheid,een sterker immuunsysteem van het slechte gedrag. Daarvoor bestaat een reeks van therapieën. Pas als de dader van onrecht voorzien is van een stevig immuunsysteem tegen negatieve prikkels, kan hij of zij worden vrijgelaten. Dat is niet soft, dat is efficiënt…

Want mij is de wrake…of die woorden uit de Bijbel nu geloofwaardig zijn of niet…de wereld is niet verdeeld in goeierds en slechteriken. Iedereen loopt het risico van goeierd in slechterik te veranderen en het gedrag van onze medemens is daar voor ene groot deel debet aan. Zolang we dat niet inzien, zijn we nog geen meter van de oermens af. Als Eerdmans dat nou ook eens ging begrijpen.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

https://4politicians.wordpress.com

Psychoten, schutters en de vereenzaming

“Alphen zal voorgoed anders zijn”  hoorde ik gisteren iemand zeggen. Ik geloof er niets van. Sinds de schietpartij van zaterdag 9 april is er aan de stad niet zoveel wezenlijks veranderd. Waar is wel dat de gebeurtenissen in de Ridderhof iedereen in de gemeente bezighouden en dat zal voorlopig wel zo blijven.

Een veel gehoorde vraag is “waarom?”  en ” hoe komt iemand tot zoiets?” Je zou je ook kunnen afvragen hoe wij tot zulke vragen komen want is er iemand die nooit in zijn of haar leven een verschrikkelijke woede heeft gekend? Een woede die heel individueel geweest kan zijn, misschien gericht op één persoon maar misschien ook op de hele samenleving. Is er iemand die zich nog nooit tot op het bot onrechtvaardig behandeld heeft gevoeld? Misschien wel maar veel mensen zullen die gevoelens ook wel herkennen. Toch werden zij geen wild in het rond schietende moordenaar. Sommigen menen dat het verschil ligt bij een bewuste keuze die je maakt als individu. Die gedachte is gebaseerd op een heilig geloof in de vrije wil. Ik vind dat te gemakkelijk, te simpel want daarmee kun je het slecht aanwijzen in anderen en het goede in jezelf. Bah!

Vrij algemeen wordt toch aangenomen dat een mens de vrucht is van aanleg en opvoeding. Daarbij lijkt het mij van belang dat die opvoeding aansluit bij de aanleg. Ik bedoel, moeten opvoeders niet bepaalde kwaliteiten van hun kind tot hun recht laten komen en andere eigenschappen ten goede doen keren? Moet de drang en dwang van ouders daarbij niet individueel verschillend zijn, afhankelijk van de aanleg van het kind? We zeggen wel eens dat ouders hun kinderen het beste kennen. Soms denk ik: “Was dat maar waar.” Sommigen menen ook altijd zichzelf als voorbeeld te moeten geven als een ander de fout ingaat. ” Ik doe dat toch ook niet…” Tja, dat zullen we nog wel eens zien en trouwens wat is dat voor voorbeeld? Je bent toch ook iemand anders?

Naast de fundamenten die bij geboorte en opvoeding worden gelegd, is er de maatschappij. Onze samenleving is er bepaald niet vriendelijker op geworden. Sterk gericht op individu, carrière maken, voor jezelf zorgen, prestaties leveren, hard werken biedt de samenleving maar weinig uitzicht op het sociale element. Communicatie is verworden tot “recht op vrije meningsuiting”  en “buren” zijn wezens die weliswaar in de buurt leven maar waarvan je hoofdzakelijk last hebt bij het verwezenlijken van de verplichtingen die de samenleving je oplegt. Om gek van te worden.

De samenleving dwingt ons tot gericht handelen want we hebben werk nodig omdat werk ons tot mens schijnt te maken en in dat werk willen we ook nog een loopbaan verwezenlijken. Meestal loopt die op een desillusie uit en dat is heel frustrerend want dan heb je of de kwaliteiten niet of je hebt je onvoldoende ingezet. Zo wordt daarover geoordeeld. Daar kun je heel boos over worden.

Als je dan met wapens bent opgegroeid, bieden die zonder meer een mogelijkheid om je frustraties uit te leven en wel op een heel gerichte manier. Wie met zijn wapen op een doel mikt, verstart in het doel dat hij of zij zich stelt. Het vraagt uiterste concentratie op het raken van de ” roos” . Niet eens die roos is belangrijk maar uitsluitend nog het raken ervan. Dat heet tunnelvisie in het beste geval…

Gebrek aan communicatie, frustraties, tunnelvisie…dan kom je al aardig in de richting van een psychose, een moment waarin je met je beste vrienden, je wapens eens een avontuurtje wilt beleven, een moment van wanhopige poging tot communicatie met de samenleving….

Een samenleving die jou nota bene in staat heeft gesteld rond te lopen met wapentuig van allerlei soort. Als de samenleving de verspreiding van wapens toelaat, dan zijn er nu eenmaal mensen die daarmee een keer gaan schieten. Dat schieten gaat gebeuren, vroeger of later, onder druk of door angst ingegeven. Het is eigenlijk wel te absurd voor woorden om te bedenken dat je in onze samenleving wel vuurwapens legaal kunt kopen, waarmee je anderen kunt doden maar geen drugs die je lekker vindt. De samenleving heeft een grote, heel grote verantwoordelijkheid op zich geladen door het kweken van mogelijkheden die worden veroordeeld wanneer zij worden uitgevoerd. Tja…er zou nog zoveel meer te zeggen zijn maar één ding is zeker: we scheppen met z’n allen de individuen die dit soort tragedies veroorzaken.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

https://4politicians.wordpress.com

Tweeduizend Crisis

Mijn dochter en haar gezinnetje wonen in Spanje en ze gaan een weekje naar de Pyreneeen om de muizenissen van het jaar 2010 van zich af te schudden. Gelijk hebben ze. Ik zit hier net als zij over de sneeuwtoppen uit te kijken en te mijmeren over het afgelopen jaar.

En dat doen ook mijn jongste zoon en schoondochter in Leiden bij wie we binnenkort zijn uitgenodigd om de frustraties van het afgelopen jaar weg te kauwen. Zonder twijfel was het een jaar waarin alle ellende opeengehoopt bleek te worden. Dat begon natuurlijk met een crisis die we met z’n allen best hadden kunnen voorkomen als we wat minder inhalig waren geweest. Als we wat minder puberaal waren omgegaan met de welvaart die we met z’n allen genieten. Of we er wat van leren? Het zal wel weer niet en met een beetje geluk krijgen we een herdenkingsdag voor de crisis zodat we alles weer kunnen vergeten wat we hadden kunnen leren.

Crisis was het ook in de politiek waar de verdeeldheid van de Nederlanders op stoep voor de deur van Hare Majesteit terechtkwam omdat de heren en dames politici er niet in slaagden een kabinet te vormen. Als volk mag je dan blij zijn dat er nog iemand is die haar “macht”  ten goede aanwendt. Maar natuurlijk, menigeen vond ook dat tegen haar gekeerd moest worden. De verwarring had compleet toegeslagen.

Ik voorspel dat 2011 het jaar wordt waarin we met herwonnen zelfvertrouwen aan de slag gaan, hard werken maar ook met uitzicht op succes. Overigens bleef het succes niet helemaal uit in 2010. Persoonlijk zag ik kans de klappen van de crisis te overwinnen en daarna te overleven. Ja, er gloort zelfs weer iets van een echt leven aan de horizon. En dat is mooi.

Of dat ook voor mijn woongemeente geldt, zal voor een flink deel van Bas Eenhoorn afhangen. Tot op heden is het bedroevend te moeten constateren dat alle schijn tegen een aantal bestuurders en ambtenaren is, dat zij zich niet hebben kunnen vrijwaren van een beeld van belangenverstrengeling. Dat geeft te denken want de overheid zou toch moeten weten hoe gevoelig die zaken liggen. In het verleden was de eenhoorn het symbooldier voor de dood maar het kon ook tegelijkertijd heel hard galopperen. Ja, het haalde iedereen in. Dat zou nog niet zo gek zijn in onze gemeente.

Tweeduizend crisis was het jaar waarin ik enig zicht kreeg op mijn pensioengerechtigde moment en in 2011 zal het daadwerkelijk zover komen. Wie had dat ooit gedacht? Het leek zo’n eindeloze weg naar een arbeidsloos inkomen maar binnenkort gaat het dan toch gebeuren. Groepen mensen vragen of ik dan ook echt ophoud. Met wat? Met werken of met zeuren en kletsen?  Ik vrees niets van dat alles.

Het afgelopen jaar was dan ook niet alleen maar kommer en kwel. Ik ben erin geslaagd met behulp van vele anderen om De Alphense Talkshow van de grond te krijgen en langzaamaan enigszins tot een begripje te maken. Ja, er waren er ook die me tegenwerkten en probeerden beentje te lichten maar die moet je uit je geheugen wissen. Degenen die van het begin tot het eind mij hebben gesteund in mijn streven om er iets moois en begrijpelijks van te maken, bedank ik hierbij uit de grond van mijn hart. Ik hoop dat ze nog lang met me mee lopen. Onder hen zijn er enkele die onderweg zijn uitgestapt maar die toch hard hebben gewerkt aan het project, ook hen bedank ik voor hun inzet. In 2011 wordt de show frequenter en mooier dan ooit tevoren.

En nu zit ik uit te kijken over de sneeuwhopen voor en achter mijn huis en denk ik wat een rottigheid er te zien zal zijn als deze mantel der liefde is weggesmolten. Ik denk daar liever niet aan en ik kijk naar een nieuw jaar vol hoop en heel even schieten mijn gedachten terug naar de komst van een raadslid dat zichzelf op twitter Adjeu noemt. Volgens mij is hij nog lang niet weg…en IK ook niet. Prettige feestdagen en een goed nieuwjaar allemaal!

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

https://4politicians.wordpress.com

Assange krijgt de Journalistieke Willems Orde

Ik zou Julian Assange, oprichter van Wikileaks, een lintje willen geven, een nieuwe orde voor hem in willen voeren, de Journalistieke Willemsorde. Waarom? In het onderstaande zal een en ander duidelijk worden.

Nog maar een paar dagen geleden zei iemand mij dat het helemaal geen wonder was dat Geert Wilders zo’n succes heeft in de Nederlandse politiek. ” Niet dat hij zo’n genie is”, zei zij, ” maar kijk nu eens wie er naast staan. Het zijn toch merendeels zielige mannetjes en vrouwtjes die angstvallig de partijlijn vasthouden.”  Samen kwamen we erop dat alleen Alexander Pechtold, Femke Halsema en Emile Roemer indruk maken als persoonlijkheid. Dat geeft te denken.

Ik zal maar een voorbeeld geven. Kortgeleden klapte een van onze raadsleden uit de school over dingen die gezegd ware rond de komende fusie van mijn gemeente. Haar berichten kwamen uit een besloten vergadering en dus was zij even de plaatselijke wikileaks. Andere raadsleden waren daar niet blij mee maar zij vergaten waarom het eigenlijk zo’n probleem was. Zij hadden zich namelijk laten verleiden tot het houden van een besloten vergadering. Daar ligt de bron van het probleem. Beslotenheid is absoluut nodeloos en nutteloos, zeker als het om de media gaat. Er is altijd iemand te vinden die wil lekken en er is met journalisten altijd een afspraak te maken over wat wel of niet gepubliceerd kan worden. Tegelijkertijd zijn die journalisten dan wel wel veel beter op de hoogte van motieven en beweegredenen van bestuurders en politici. Daardoor zullen zij beter bericht kunnen doen. De kans bestaat zelfs dat er veel vaker positieve berichtgeving plaats zou hebben op politiek gebied omdat de journalisten de inhoud van een besluit beter gaan begrijpen.

Nu bestaat er een merkwaardige situatie dart raadsleden maar ook andere bestuurders zich vaak beter en genuanceerder uitspreken wanneer de pers niet vertegenwoordigd is. Dat is natuurlijk een gotspe. De vraag om besloten vergaderingen komt in mijn ogen dan ook alleen voort uit angstvalligheid, de angst om een onterecht beeld van de eigen partij te laten vallen. Die angst is onbegrijpelijk omdat het beeld meestal helemaal niet zo positief is.

Dat beeld zou positiever kunnen worden door een beter inzicht in motivaties en beweegredenen van haar leden en voormannen of -vrouwen. Het probleem zit hem vooral in het feit dat veel van de politieke voormannen en -vrouwen hun positie alleen maar kunnen handhaven door angstvallig aan de partijlijn vast te houden. Een groot deel van hun heeft te weinig eigen visie om daadwerkelijk, uit eigen kracht, partijLEIDER te kunnen zijn, iemand met denkbeelden die de bevolkig aanspreken. Dat laatste is echter wel hun taak. Partijleiders behoren mensen te zijn waar het kiezersvolk tegenop kijkt en bewondering voor heeft vanwege de heldere visie. Die visie bestaat bij Wilders wel, hoe vervelend dat ook is.

Beslotenheid uit angst dus en zo is het internationaal ook. Degenen die de beslotenheid, de angstvalligheid doorbreekt , is in de ogen van de angstigen meteen een crimineel. In de ogen van alle anderen is hij of zij een held en in werkelijkheid is hij dat ook. Hij of zij laat zien wat iedereen rustig mag zien.

Nu laten de angstvalligen weer horen hoe gevaarlijk al die openbaarheid wel is. Ze wijzen vooral op de landen die zij toch al als uiterst gevaarlijk beschouwen, benoemen hen tot katten die in het nauw rare sprongen maken en dus gevaarlijke dingen doen. In werkelijkheid is het prachtig om te weten dat Maxime Verhagen de Nederlande democratie aan zijn laars lapt om maar goeie vrienden met het Witte `huis te kunnen zijn en dat China Noord-Korea al lang heeft laten vallen als bondgenoot. Het is ook goed om te weten dat het Saoedische koningshuis niet alleen oerconservatief is voor zijn onderdanen (maar niet voor zichzelf) maar dat het er ook levensgevaarlijke ideeen op na houdt.

Volgens extreem conservatieve profeten leidt de openheid van Wikileaks extra gauw tot oorlog. Dat lijkt mij niet, er zijn ook geen aanwijzingen voor. Het zou best eens kunnen zijn dat Ahmedinejad denkt `O, ik had gedacht dat S. Arabie veel gevaarlijker zou zijn”. Openheid is een voorwaarde voor vrede en alles wat daarop lijkt (liefde en vriendschap). Beslotenheid is alleen van belang als angstvallige politici heel angstvallig hun persoonlijke, geheime agenda’s lopen te bewaken.  Julian , dat jij dat hebt ingezien, de visie die jij tentoon hebt gespreid maakt het dat je een onderscheiding en financiele onafhankelijkheid hebt verdiend. Het ga je goed…ik hoop nog veel van je te horen!

Tot sterkte,Kaj Elhorst

https://4politicians.wordpress.com