Waar de zon toch wel ondergaat

Het Spaanse, het rijk waar de zon nooit ondergaat, zo heette dat in de zestiende eeuw. Voor alle duidelijkheid, die was van 1501 tot 1600. De naamgeving had te makern met de uitgetrektheid van het koloniale rijk rond de hele aardbol. Er was altijd een plaats op aarde waar Spaans werd gesproken en waar de zon scheen. Dat is lang geleden want nu zijn al die gebieden onafhankelijk en dat is natuurlijk veel beter.

Vanmorgen toen ik de rolluiken opentrok en naarbuiten keek, moest ik daaraan denken. De zon scheen door een wagenwijd openstaand venster van helderblauw waartegen haast zwarte maar ook blauwe en grijze wolken zich aftekenden. Als je in zo’n omgeving mag schijnen, wil je ook helemaal niet meer ondergaan.

De onderrand van deze zonnige wolkenlucht was gekarteld door bergtoppen die al eeuwen over hun omgeving waken want heel anders dan rijken, vergaan bergen heel langzaam. Ze vergaan maar dat gebeurt in een tempo dat niemand kan waarnemen. Bovendien verzetten ze zich niet tegen het vergaan. Bergen vergaan omdat er iets anders voor in de plaats komt, daarvoor moet ruimte komen en het maakt de wereld mooier. Meestal wel zeg…als ik zo om mij heen kijk naar de schoonheid die verdwenen zeeën hebben achtergelaten…er is maar weinig dat daaraan kan tippen.

Zelfs in de Pyreneeën vinden we de diepten terug van lang vervlogen wateren…allemaal vergaan en wie heeft ze horen kermen? Ik niet! Het rijk waar de zon nooit ondergaat, is al heel lang geleden ondergegaan. De rottingsverschijnselen waren van meet af aan aanwezig, gestimuleerd door mensen die zeiden het rijk te willen bewaren. Door hun voortdurende drukke gedoe en handelen, is het rijk alleen maar eerder aan een eind gekomen. Want ja, politici zijn niet gemaakt om stil te zitten. Ze willen opbouwen en stapelen en zien veelal niet wat zij  achter hun rug in elkaar laten storten. Dat allemaal ter versterking van ons bestaan…

Over een paar uur gaat de zon weer onder en zij, alleen zij…weet dat er een onoverkomelijkheid is, die haar weer op doet komen…

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

https://4politicians.wordpress.com

Advertenties

De eeuwige jachtvelden….

 

De drukke gesprekken stokten en drie paar mannenogen staarden plotseling naar  de blond getooide , heupwiegende prooi die voorbij kwam stappen. De prooi leek slechts uit haar ooghoeken op de gefixeerde blikken te letten, het kopje strak en recht vooruit gericht. Nee, er was wel oplettendheid maar geen communicatie.

“De eeuwige jachtvelden”  flitste door mijn hoofd terwijl ik de “prooi”  volgde  door de lange gangen van Schiphol. De Noord-Amerikaanse iIndianen gebruikten die term voor het hiernamaals maar dat was te pessimistisch. De eeuwige jachtvelden zijn het hiernumaals, hier en nu komt er geen einde aan de bevruchtingsgerichte  interessen van de man. De meest onderdrukte en sociaal miskende biologische steunpilaar van het zijn.  Onderdrukt maar constant aanwezig. Zo constant aanwezig dat de samenleving er in alle afkeuring de term “vreemdgaan”  heeft bedacht voor het betreden van die jachtvelden. Dat is op zich al bizar omdat het helemaal niet zo vreemd is maar juist heel natuurlijk, natuurgetrouw zou ik haast zeggen. Overigens, in de starre westerse, christelijke opvattingen hebben de eeuwige jachtvelden zelfs in mijn uitleg nooit een plekje gekregen.

Hoewel onze tijd borstklopprerig uitdragat dat taboes zijn opgeheven, is het taboe van de eeuwige jachtvelden nog steeds een groot taboe, het wordt zelfs steeds groter. Dat komt doordat het wordt verbonden met de gedachte aan ontrouw tussen echtgenoten. Van omntrouw kan maatschappelijk en sociuaal gezien alleen maar sprake zijn als afspraken niet worden nagekomen en…niemand spreekt in de trouwbelofte uit dat hij of zij uitsluitend de daad zal bedrijven met de trouwpartner. Er wordt hooguit beloofd elkaar noet in de steek te laten en dat is iets heel anders.

Nee, de ontkenning van de meest fundamentele manlijke behoefte, het bevruchten van zoveel mogelijk vrouwtjesmensen, komt voort uit  van het ego. “Zij”  of “hij”  doet “het”  alleen met mij en dat is een grote bijzonderheid.

Ik ga hier niet uitleggen of deze geestesgesteldheid goed of kwaad is, dat blijkt al wel min of meer uit de manier waarop ik erover spreek. Wat wel duidelijk is , is dat naast de kinderwens van de vrouw, de bevruchtigswens van de man beide partijen de wens hebben te leven in veiligheid en geborgenheid. Die komen alleen tot stand op basis van een band tussen man en vrouw. Dat er andere afspraken deel zouden kunnen uitmaken van die band dan de huidige, moge duidelijk zijn. Het zou zelfs kunne leiden tot meer geluk en harmonie, zij het dat openheid dan een eerste eis is.

Daar zou de overheid best eens iets aan kunnen doen, in de wetenschap dat niet het gezin maar de man en de vrouw de hoekstenen  van de samenleving zijn, met al hun behoeften, wensen en verlangens. 4 Want welke verboden, regels of  conformiteiten er ook worden vastgesteld, de eeuwige jachtvelden blijven een werkelijkheid die uitgaat boven  de menselijke regelzucht. Het zou beter en fatsoienliker zijn daar rekening mee te houden.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

https://4politicians.wordpress.com

Als het over het milieu gaat, is geen woord stom genoeg

 

Gistermiddag heb ik weer een lange litanie aan moeten horen van mensen die vonden dat er teveel geld werd gestoken in “het milieu”.  Dat woord kauwt zo lekker weg want je bedoelt er eigenlijk niets mee. Alles was te duur, alles, zoals ecoducten enzo. Volgens een van de aanwezigen waren die alleen bedoeld om geiten naar de andere kant van de weg te laten lopen. Allemaal te duur. Zo passeerde het ene na het andere bizarre verhaal de revue, allemaal te duur.

Het meest frustrerend waren nog de mensen die riepen dat het niet allemaal over geld zou moeten gaan. Het ging immers om de natuur en de mensen. Als zij dan vervolgens aan het woord kwamen, volgde er een  lang verhaal over…geld. En zo kabbelde de ene onzin de andere voorbij. De deelnemers waren het hoofdzakelijk eens met elkaar maar soms bleken ze nog ruzie te kunnen maken ook. Dat ging dan meestal over cijfers en bedragen. Dan meende de een dat de ander nergens verstand van had. En zo kletste iedereen om de echte vragen heen want ja, geld dat is er ook niet meer dankzij de dames en heren van de beursmafia die alles hebben weggesluisd.

Het milieu is in wezen een geheel van levende wezens en verschijnselen die over het algemeen als levenloos worden aangeduid, waarover trouwens nog een hele discussie gehouden kan worden. Mogelijk is er niet eens zo veel verschil tussen leven en levenloos, maar dat terzijde.

Het centrale punt van de discussie behoort te zijn dat alle wezens ongevraagd op de aardbol worden neergekwakt. Een logisch gevolg daarvan is dat ook ieder wezen hetzelfde recht op een bestaan heeft. Dat recht wordt weliswaar bedreigd door ene natuurlijk beginsel “ETEN EN GEGETEN WORDEN”, het houdt geen voorrecht van de ene soort boven de andere soort in om naar willekeur te verdrijven. Soorten, of het nu zilvervisjes zijn of  universitaire doctors eenzelfde recht van bestaan.

Dat houdt in dat de mens geen recht heeft om te heersen over andere soorten of om hun toekomst te bepalen. De mens zal de beschikbare ruimte moeten delen met andere wezens. Daarbij heeft hij eerder ene ondergeschikte dan een heersende rol te spelen. Dat heeft te maken met het veronderstelde feit dat de mens de enige is met een ratio. Of dat waar is, laten we hier in het midden. Deze ratio stelt ons in staat zelfs binnen de eigen specimen maatregelen te nemen tegen een al te sterke aanwas. Daarvan is de laatste tientallen jaren in ruime mate sprake. De enige beperking in dat opzicht heeft China zich ooit opgelegd. Er zou wat voor te zeggen zijn als de hele wereldbevolking een een-kindpolitiek of desnoods een tweekindpolitiek aannam. Er zijn namelijk niet teveel zwijnen op de Veluwe maar mensen…en dat geldt voor vele gebieden.

Laat ons dus in den vervolge verschoond blijven van kortzichtigheden die ons milieu bedreigen want de teloorgang van een soort, is voor ons een mogelijkheid en ene punt minder op aarde. Ook voor ons dagelijks leven. Dieren en planten hebben teveel invloed op onze omgeving om ze zo maar lukraak af te willen schaffen. En domme praat, daaraan heeft niemand behoefte dus is een uitgebreide campagne van het grootste belang. Zodat iedereen weet : zonder dier geen toekomst….

Tot sterkte,

 

Kaj Elhorst

https://4politicians.wordpress.com

 

Die jeugd van tegenwoordig

 

Jezelf als voorbeeld nemen, dat moet je eigenlijk nooit doen. Jezelf tot maatstaf maken van alle mensen en dingen is de grootste misdaad die je kunt begaan. Maar soms, soms…o soms dan is het zo verlokkelijk om in die fout te vervallen. Gisteravond bekroop mij het gevoel dat het zonder meer noodzakelijk was.

Een lokale politicus was in discussie, althans dat probeerde hij, met de plaatselijke jongerenraad en dat liep uit op een teleurstelling. En eerlijk gezegd, ik vond het ook tenenkrommend. Mijn tenen kromden zich omdat jongeren van deze tijd naar voren komen met antwoorden en oplossingen die zo uit ambtelijke notities lijken te komen. In elk geval is de verbloemende woordkeus verbluffend. En niet alleen verbluffend maar ook irritant want waar moet het met deze samenleving naartoe als zelfs de jongeren laveren en klippen omzeilen om vooral maar niet beschadigd uit de strijd tevoorschijn te komen? Waar gaat het naartoe als jongeren geen risico’s meer durven nemen maar zich verschuilen achter holle. formalistische leuzen? Daar zou Jong Alphen maar niet alleen die organisatie zich eens danig over achter het oor moeten krabben.  Hoe jong ben je als je idealen nog ruimte laten voor geneuzel over strategie en tactiek?

Ik vind het echt rampzalig, een land met een jeugd die lijkt op gesettelde veertigers. Dan kan het haast niet anders of de macht is aan de haatpaleizen, de Wildersen, de orthodoxe imams en de onbetrouwbare, smerige mollen. En dan neem ik me zelf even als voorbeeld, toch maar wel. Ik strooide knikkers bij de taptoe, marcheerde door de straten van Groningen, Amsterdam en Parijs (Cohn Bendit) gooide nooit met stenen maar schelden kon ik erg goed. In die tijd noemden we elke politieman “SS’er”  en bekladden we het Lieverdje in Amsterdam of het beeld van president Steyn in Deventer. We bezetten de Kweekscholen in Beverwijk en Deventer en tussendoor rotzooiden we dat het een, vooral lieve, lust was. En wat te denken van het schorem dat zich marinier noemde en ons beroofde van onze slaapplaats bij het Monument op de Dam. Je mag vrijheid wel “gedenken”  maar niet beoefenen.

Daaraan moest ik denken ook bij die mafketel die gisteravond bij P&W zat omdat hij zich had laten mishandelen in de trein, daartoe haast een paar idioten had uitgenodigd in plaats van zijn verstand te gebruiken. En dat alles onder het mom van “WE hebben hard voor onze vrijheid gevochten.”  Wat had HIJ daarvoor gedaan dan? Het was weer een voorbeeld van zelfingenomen gezapigheid waar ik van moest kotsen. Ook van die mevrouw van de NS trouwens die zich verschuilde achter de ene  na de andere formaliteit.

Waar is dat jeugdig élan toch gebleven, die idealistische vergezichten over een mooie samenleving? Verdwenen in de binnenzakken, achter het kalfsleer van portefeuilles? Tegenwoordig verlangen jongeren vooral naar een huisje met een vrouwtje of mannetje erin en nog van dat kleine gekriebel ook, en….een zo duur mogelijke auto voor de deur. Bah, bah, bah! Daar ben je niet jong voor, het is te godsgruwelijk voor woorden eigenlijk als je al 80 bent op je zestiende.

Jongeren van Nederland! Toon eens moed, élan, energie, inventiviteit, durf en levensvreugde en stap van die conformistische heksenketel af. Dat is de vurigste wens van deze babyboomer die volgens jullie voormannen alleen maar uit is op graaien en rust. Zet een dot com achter het streven naar gezapigheid achter een voordeur  waar je veilig zit met je apps, de iPod en de hele elektronische bull shit. Kom in opstand, start de revolutie en maak iets moois van deze wereld en van je leven. Doe iets om trots op te zijn. Mijn  God….mijn adem is nog lang niet op maar jullie happen al naar lucht…

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

https://4politicians.wordpress.com

Mannen moeten solidair zijnn

 

Zaterdagmiddag hadden we show en spraken we met jongeren in Alphen aan den Rijn. Eén van hen ontlokte aan mij de uitspraak dat hij op een stekelbaarsmannetje leek dat zijn huis op orde bracht totdat het vrouwtje binnenkwam. Was dat aardig? Dat weet ik niet maar zeker is dat biologische gegevens zich nooit verloochenen.

Dat kwam ook naar voren tijdens een discussie over hoofddoekjes . Die aloude twistappel stak de kop op naar aanleiding van opmerkingen van onze nationale mopperkont Geert Wilders. Hij maakte er bezwaar tegen dat hare majesteit haar hoofd had bedekt tijdens het bezoek aan een moskee in de Verenigde Arabische Emiraten. Had zij dat niet gedaan, dan had hij gemopperd over het bezoek zelf, was zij niet op bezoek gegaan dan had hij zich afgevraagd waarom ze zelf niet eenseen kijkje had genomen in een haatpaleis enzovoorts. Het is namelijk nooit goed….

Maar goed…het blijft natuurlijk wel lachen in dat soort landen waar een oppositieleider van sodomie wordt beschuldigd, alleen om te kijken of hij te “beseitigen”  is. Even zo goed, de majesteit doet wat Geert van haar verlangt, ze past zich aan aan de lokale gewoonten en regels. Daar is niets  mis aan, lijkt me zo. Zo neem ik aan dat Geerts vrouw tegenwoordig boerenkool door de goulash gooit.

Wat echt interessant was, was de discussie die zich ontspon naar aanleiding van Geerts gezever. Op twitter ging het vooral over de vraag waarom vrouwen volgens de Islam een hoofddoek moeten dragen. Uit het gesprek viel op te maken dat de vrouwen daarbij slachtoffer zijn van de mannen die zich niet kunnen beheersen als zij teveel vrouwelijk schoon om zich heen zien. Dan gaat de testosteron opspelen en dat kan nadelig zijn voor de intergeslachtelijke relaties met alle gevolgen van dien zoals een overmaat aan kinderen waarvan niet meer vast te stellen is waar ze eigenlijk thuishoren. In het verleden was dat nadelig voor de toekenning van erfenissen. Sinds de uitvinding van het DNA kan dat geen probleem meer zijn.

Vrouwen zijn dus het slachtoffer van de manlijke driften. Daarbij wordt vergeten te vertellen dat mannen ook slachtoffer zijn van vrouwelijke driften. Biologisch gezien is de man geneigd tot het bevruchten van zoveel mogelijk vrouwen. Die centrale manlijke wens wordt allerwegen veroordeeld, waarom? Omdat die mannen de zorg voor die kinderen verder aan de moeders overlieten en zelf verder doorgingen met lol trappen.

Aan de andere kant worden vrouwen beheerst door de kinderwens en gek genoeg is die zo ongeveer onaantastbaar en heilig verklaard. En even zo goed beweren miljoenen mensen dat we in een mannenwereld leven. Een wereld waarin vrouwen hun gang kunnen gaan met kinderen krijgen maar mannen hun meest belangrijke behoefte niet mogen uitleven. Dat is schandalig en crimineel tegelijk, het leidt tot hoerderij en verkrachting want het zaad kruipt waar het niet gaan kan. De ontkenning, breed maatschappelijk, van de manlijke drang tot grootschalige bevruchting van vrouwen, is dan ook te zien als een schuld die de samenleving zelf op zich heeft genomen. Het is nu eenmaal onmogelijk om af te zien van de biologische premissen van welk wezen dan ook. Dat geldt ook voor de man.

Het zou tijd worden dat we van die hypocrisie afkomen mits mannen hun verantwoordelijkheid nemen en vrouwen te allen tijde de kans krijgen hun toestemming te geven  maar daarvoor is manlijke solidariteit nodig. Ik vrees het ergste.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

https://4politicians.wordpress.com

De lange arm van 2012

 

Gijsbert zat met zijn rug naar de kerstboom en staarde voor zich uit. Het enige licht in de kamer was afkomstig van de lampjes in de boom en het was dat licht dat z’n weerschijn vond in het glas bellenwijn dat hij in zijn hand hield. Hij staarde en staarde en voelde niets. Hij dacht ook niets maar merkte alleen een hoogfrequente trilling in zijn hoofd die langzamerhand naar beneden kroop. via zijn nek naar zijn schouders. Ze was niet koud en ook niet warm maar ze was er wel.

Hij zuchtte en probeerde in de duisternis vormen en diepte te ontdekken maar dat viel hem niet mee. Het enige wat hem bereikte waren de knallen en het geknetter van buiten. Geen licht want Gijsbert had expres de gordijnen dicht gedaan. Hij kon het licht van de vuurpijlen niet verdragen, het deed hem zeer aan de ogen. Net zo zeer als het gewauwel dat hij jarenlang had moeten aanhoren van familieleden, juist in deze nacht. Deze keer was dat storende geluid van familieleden er niet. Deze keer kon hij ongestoord teruggaan in de tijd, in het afgelopen jaar dat hem zoveel van die gelukzalige eenzaamheid had gebracht.

Deze maanden van afstand van de wereld, van niemand om zich heen en van eigen gedachte eerst, het had hem allemaal goed gedaan. Alleen de bakker, de slager, de kruidenier en ende vuilnisman hadden zijn rimpelloze rust zo nu en dan verstoord. Met ene glimlach op zijn gezicht zag hij een meer voor zich dat zelfs geen rimpels vertoonde en vlak onder het wateroppervlak ontdekte hij zij  eigen gezicht.  In zijn voorhoofd stonden vurige cijfers 2011 gebrand.

Hij nam een slok en nog een en nog een en hij had het gevoel dat de bellen in de wijn hem niets deden. Hij veranderde er niet door al werden de beelden uit het afgelopen jaar wel steeds helderder. Een jaar waarin hij al zijn energie had gestoken en waarin hij was geslaagd in zijn doelstellingen: absolute eenzaamheid in de gruwelijkste nacht allernachten…de nacht van herrie en lichtschichten….

Het glas was leeg maar Gijsbert wist waar de bubbels stonden. Hij zou ene nieuwe fles moeten openmaken. Daar was hij goed in, hij kon flessen bubbels openen zonder ook maar één druppen te verliezen. Je moest de fles draaien en de kurk stevig vasthouden. Dat was de kunst. Sissend zocht het gas uit de fles een weg door de kamer en betoverde het hem. De geest was uit de fles maar de bubbels zaten er nog in en hij schonk in, schonk in en schonk verder in….en hij voelde hoe een klauwen in zijn krullen verstrikt raakten en hij merkte hoe hij mee omhoog werd genomen in een draaikolk.

De klauw omsloot zij dunne nek en trok hem voort door ene haast zuurstofloze tunnel, precies zo wijd dat hij er door kon, het glas bubbels nog in de hand. Vreemd, zo nu en dan nam hij zelfs een slok, ook al voelde hij zich nog zo benauwd. Opnieuw nam hij een slok en die kwam deze keer in zijn luchtpijp terecht. Hij hoestte en proestte totdat de alchol uit zijn longen was verdwenen. En voor hij het wist…

Voor hij het wist, zat hij temidden van die hele afschuwelijke familie met z’n getetter en gejoel aan tafel en de bollen en zong hij het nieuwe jaar 2012 tegemoet. Er was geen ontkomen aan, het nieuwe jaar was onvermijdelijk. Met 366 dagen gedoe….

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

https://4politicians.wordpress.com

A new years carol in prose

Zes maanden ben ik nu met pensioen en in pensioen ben ik de laatste dagen van het jaar ingegaan en langzaamaan vertoont zich een nieuw tafereel. Een tafereel dat steeds scherper en helderder zichtbaar wordt tegen de achtergrond van het legioen van veertigers dat ik ken. Veertigers die bijna zonder uitzondering mij toeroepen dat zij o, zo graag met pensioen zouden willen gaan.

En steeds vaker vraag ik me af wat er eigenlijk zo aanlokkelijk is aan het pensioen. Natuurlijk,op een goeie dag ben je pensioengerechtigd en soms zelfs pensioenplichtig en iedereen die je  het allerbeste toewenst, zwaait je uit en roept” en nu maar lekker genieten”.  Genieten? Dat wordt dan de grote vraag. Genieten, waarvan? Natuurlijk is het heerlijk dat je vaste lasten en nog wat extra zijn gedekt voor het geld dat je zelf bij elkaar hebt gespaard. Dat is waar. Maar voor de rest…genieten? Het begint al met het feit dat jongeren de hele dag door lopen te jeremiëren hoe duur die ouderen wel zijn. Lekker genieten dus… Als je daar geen Scrooge van wordt, dan weet ik het niet meer.

Daarnaast zijn er mensen, misschien wel de ergsten die je komen vertellen dat je nu niet meer om zeven uur s’morgens hoeft op te staan. Je bent niet meer zo gestresst, zeggen ze er dan bij. Als ik dan duidelijk maak dat ik nog heel veel te doen heb dat op tijd klaar moet zijn, is het antwoord. ” Maar je hebt nu de leeftijd waarop je weet dat het allemaal niet zo belangrijk is of je op tijd klaar bent.”  Dat klinkt al bijna als: ach man, wat maakt het uit, nog even en je bent dood. Dan geef je de geest….

Er zijn collega-gepensioneerden die daaraan toegeven. Die kopen hun “laatste auto”, ze trekken zich terug uit het verenigingsleven, gaan steeds minder de deur uit en het ontbreekt er nog maar aan dat het gordijn aan de straatzijde de hele dag gesloten is.  Zij sleeën bijna geluidloos de kist in. En dan vraag ik mezelf in gemoede af of ik wel bij die club hoor…ik heb helemaal geen tijd om dood te gaan. Flauwekul allemaal! Dat is de geest van “laten we maar ophouden”.

En dan…ik moet ook genieten van mijn kleinzoon, een heerlijk kereltje dat vanmorgen nog een speelgoedautootje door de kamer liet schieten zodat het helemaal verdween. Opa moest het opzoeken. Genieten…. Nee, zonder flauwekul, het is echt een schat van een ventje en het ligt nu op anderhalve meter afstand van me te slapen. Heerlijk die Apple-keyboards die geen herrie maken! Genieten! Natuurlijk valt er veel te genieten, straks een villa op een heuvel, uitkijkend over een dal met de zon bijna elke dag binnen en rust…

Een rustige werkplek ook waar ik mijn verhalen en boeken schrijf en waarbij één ding vooropstaat: ik wil ze op tijd af hebben. Die “tijd”  heb ik zelf vastgesteld maar meestal is het “gauw”.  Voor mij is een pensioen eerder een diploma dan een afscheidsbrief. Ik geniet van wat ik mezelf te doen heb gegeven. Dat geldt dubbel en dwars in het nieuwe jaar. Proost allemaal!!!! That’s the spirit!

Tot sterkte in 2012,

Kaj Elhorst

https://4politicians.wordpress.com