Die jeugd van tegenwoordig

 

Jezelf als voorbeeld nemen, dat moet je eigenlijk nooit doen. Jezelf tot maatstaf maken van alle mensen en dingen is de grootste misdaad die je kunt begaan. Maar soms, soms…o soms dan is het zo verlokkelijk om in die fout te vervallen. Gisteravond bekroop mij het gevoel dat het zonder meer noodzakelijk was.

Een lokale politicus was in discussie, althans dat probeerde hij, met de plaatselijke jongerenraad en dat liep uit op een teleurstelling. En eerlijk gezegd, ik vond het ook tenenkrommend. Mijn tenen kromden zich omdat jongeren van deze tijd naar voren komen met antwoorden en oplossingen die zo uit ambtelijke notities lijken te komen. In elk geval is de verbloemende woordkeus verbluffend. En niet alleen verbluffend maar ook irritant want waar moet het met deze samenleving naartoe als zelfs de jongeren laveren en klippen omzeilen om vooral maar niet beschadigd uit de strijd tevoorschijn te komen? Waar gaat het naartoe als jongeren geen risico’s meer durven nemen maar zich verschuilen achter holle. formalistische leuzen? Daar zou Jong Alphen maar niet alleen die organisatie zich eens danig over achter het oor moeten krabben.  Hoe jong ben je als je idealen nog ruimte laten voor geneuzel over strategie en tactiek?

Ik vind het echt rampzalig, een land met een jeugd die lijkt op gesettelde veertigers. Dan kan het haast niet anders of de macht is aan de haatpaleizen, de Wildersen, de orthodoxe imams en de onbetrouwbare, smerige mollen. En dan neem ik me zelf even als voorbeeld, toch maar wel. Ik strooide knikkers bij de taptoe, marcheerde door de straten van Groningen, Amsterdam en Parijs (Cohn Bendit) gooide nooit met stenen maar schelden kon ik erg goed. In die tijd noemden we elke politieman “SS’er”  en bekladden we het Lieverdje in Amsterdam of het beeld van president Steyn in Deventer. We bezetten de Kweekscholen in Beverwijk en Deventer en tussendoor rotzooiden we dat het een, vooral lieve, lust was. En wat te denken van het schorem dat zich marinier noemde en ons beroofde van onze slaapplaats bij het Monument op de Dam. Je mag vrijheid wel “gedenken”  maar niet beoefenen.

Daaraan moest ik denken ook bij die mafketel die gisteravond bij P&W zat omdat hij zich had laten mishandelen in de trein, daartoe haast een paar idioten had uitgenodigd in plaats van zijn verstand te gebruiken. En dat alles onder het mom van “WE hebben hard voor onze vrijheid gevochten.”  Wat had HIJ daarvoor gedaan dan? Het was weer een voorbeeld van zelfingenomen gezapigheid waar ik van moest kotsen. Ook van die mevrouw van de NS trouwens die zich verschuilde achter de ene  na de andere formaliteit.

Waar is dat jeugdig élan toch gebleven, die idealistische vergezichten over een mooie samenleving? Verdwenen in de binnenzakken, achter het kalfsleer van portefeuilles? Tegenwoordig verlangen jongeren vooral naar een huisje met een vrouwtje of mannetje erin en nog van dat kleine gekriebel ook, en….een zo duur mogelijke auto voor de deur. Bah, bah, bah! Daar ben je niet jong voor, het is te godsgruwelijk voor woorden eigenlijk als je al 80 bent op je zestiende.

Jongeren van Nederland! Toon eens moed, élan, energie, inventiviteit, durf en levensvreugde en stap van die conformistische heksenketel af. Dat is de vurigste wens van deze babyboomer die volgens jullie voormannen alleen maar uit is op graaien en rust. Zet een dot com achter het streven naar gezapigheid achter een voordeur  waar je veilig zit met je apps, de iPod en de hele elektronische bull shit. Kom in opstand, start de revolutie en maak iets moois van deze wereld en van je leven. Doe iets om trots op te zijn. Mijn  God….mijn adem is nog lang niet op maar jullie happen al naar lucht…

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

https://4politicians.wordpress.com

De lange arm van 2012

 

Gijsbert zat met zijn rug naar de kerstboom en staarde voor zich uit. Het enige licht in de kamer was afkomstig van de lampjes in de boom en het was dat licht dat z’n weerschijn vond in het glas bellenwijn dat hij in zijn hand hield. Hij staarde en staarde en voelde niets. Hij dacht ook niets maar merkte alleen een hoogfrequente trilling in zijn hoofd die langzamerhand naar beneden kroop. via zijn nek naar zijn schouders. Ze was niet koud en ook niet warm maar ze was er wel.

Hij zuchtte en probeerde in de duisternis vormen en diepte te ontdekken maar dat viel hem niet mee. Het enige wat hem bereikte waren de knallen en het geknetter van buiten. Geen licht want Gijsbert had expres de gordijnen dicht gedaan. Hij kon het licht van de vuurpijlen niet verdragen, het deed hem zeer aan de ogen. Net zo zeer als het gewauwel dat hij jarenlang had moeten aanhoren van familieleden, juist in deze nacht. Deze keer was dat storende geluid van familieleden er niet. Deze keer kon hij ongestoord teruggaan in de tijd, in het afgelopen jaar dat hem zoveel van die gelukzalige eenzaamheid had gebracht.

Deze maanden van afstand van de wereld, van niemand om zich heen en van eigen gedachte eerst, het had hem allemaal goed gedaan. Alleen de bakker, de slager, de kruidenier en ende vuilnisman hadden zijn rimpelloze rust zo nu en dan verstoord. Met ene glimlach op zijn gezicht zag hij een meer voor zich dat zelfs geen rimpels vertoonde en vlak onder het wateroppervlak ontdekte hij zij  eigen gezicht.  In zijn voorhoofd stonden vurige cijfers 2011 gebrand.

Hij nam een slok en nog een en nog een en hij had het gevoel dat de bellen in de wijn hem niets deden. Hij veranderde er niet door al werden de beelden uit het afgelopen jaar wel steeds helderder. Een jaar waarin hij al zijn energie had gestoken en waarin hij was geslaagd in zijn doelstellingen: absolute eenzaamheid in de gruwelijkste nacht allernachten…de nacht van herrie en lichtschichten….

Het glas was leeg maar Gijsbert wist waar de bubbels stonden. Hij zou ene nieuwe fles moeten openmaken. Daar was hij goed in, hij kon flessen bubbels openen zonder ook maar één druppen te verliezen. Je moest de fles draaien en de kurk stevig vasthouden. Dat was de kunst. Sissend zocht het gas uit de fles een weg door de kamer en betoverde het hem. De geest was uit de fles maar de bubbels zaten er nog in en hij schonk in, schonk in en schonk verder in….en hij voelde hoe een klauwen in zijn krullen verstrikt raakten en hij merkte hoe hij mee omhoog werd genomen in een draaikolk.

De klauw omsloot zij dunne nek en trok hem voort door ene haast zuurstofloze tunnel, precies zo wijd dat hij er door kon, het glas bubbels nog in de hand. Vreemd, zo nu en dan nam hij zelfs een slok, ook al voelde hij zich nog zo benauwd. Opnieuw nam hij een slok en die kwam deze keer in zijn luchtpijp terecht. Hij hoestte en proestte totdat de alchol uit zijn longen was verdwenen. En voor hij het wist…

Voor hij het wist, zat hij temidden van die hele afschuwelijke familie met z’n getetter en gejoel aan tafel en de bollen en zong hij het nieuwe jaar 2012 tegemoet. Er was geen ontkomen aan, het nieuwe jaar was onvermijdelijk. Met 366 dagen gedoe….

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

https://4politicians.wordpress.com

A new years carol in prose

Zes maanden ben ik nu met pensioen en in pensioen ben ik de laatste dagen van het jaar ingegaan en langzaamaan vertoont zich een nieuw tafereel. Een tafereel dat steeds scherper en helderder zichtbaar wordt tegen de achtergrond van het legioen van veertigers dat ik ken. Veertigers die bijna zonder uitzondering mij toeroepen dat zij o, zo graag met pensioen zouden willen gaan.

En steeds vaker vraag ik me af wat er eigenlijk zo aanlokkelijk is aan het pensioen. Natuurlijk,op een goeie dag ben je pensioengerechtigd en soms zelfs pensioenplichtig en iedereen die je  het allerbeste toewenst, zwaait je uit en roept” en nu maar lekker genieten”.  Genieten? Dat wordt dan de grote vraag. Genieten, waarvan? Natuurlijk is het heerlijk dat je vaste lasten en nog wat extra zijn gedekt voor het geld dat je zelf bij elkaar hebt gespaard. Dat is waar. Maar voor de rest…genieten? Het begint al met het feit dat jongeren de hele dag door lopen te jeremiëren hoe duur die ouderen wel zijn. Lekker genieten dus… Als je daar geen Scrooge van wordt, dan weet ik het niet meer.

Daarnaast zijn er mensen, misschien wel de ergsten die je komen vertellen dat je nu niet meer om zeven uur s’morgens hoeft op te staan. Je bent niet meer zo gestresst, zeggen ze er dan bij. Als ik dan duidelijk maak dat ik nog heel veel te doen heb dat op tijd klaar moet zijn, is het antwoord. ” Maar je hebt nu de leeftijd waarop je weet dat het allemaal niet zo belangrijk is of je op tijd klaar bent.”  Dat klinkt al bijna als: ach man, wat maakt het uit, nog even en je bent dood. Dan geef je de geest….

Er zijn collega-gepensioneerden die daaraan toegeven. Die kopen hun “laatste auto”, ze trekken zich terug uit het verenigingsleven, gaan steeds minder de deur uit en het ontbreekt er nog maar aan dat het gordijn aan de straatzijde de hele dag gesloten is.  Zij sleeën bijna geluidloos de kist in. En dan vraag ik mezelf in gemoede af of ik wel bij die club hoor…ik heb helemaal geen tijd om dood te gaan. Flauwekul allemaal! Dat is de geest van “laten we maar ophouden”.

En dan…ik moet ook genieten van mijn kleinzoon, een heerlijk kereltje dat vanmorgen nog een speelgoedautootje door de kamer liet schieten zodat het helemaal verdween. Opa moest het opzoeken. Genieten…. Nee, zonder flauwekul, het is echt een schat van een ventje en het ligt nu op anderhalve meter afstand van me te slapen. Heerlijk die Apple-keyboards die geen herrie maken! Genieten! Natuurlijk valt er veel te genieten, straks een villa op een heuvel, uitkijkend over een dal met de zon bijna elke dag binnen en rust…

Een rustige werkplek ook waar ik mijn verhalen en boeken schrijf en waarbij één ding vooropstaat: ik wil ze op tijd af hebben. Die “tijd”  heb ik zelf vastgesteld maar meestal is het “gauw”.  Voor mij is een pensioen eerder een diploma dan een afscheidsbrief. Ik geniet van wat ik mezelf te doen heb gegeven. Dat geldt dubbel en dwars in het nieuwe jaar. Proost allemaal!!!! That’s the spirit!

Tot sterkte in 2012,

Kaj Elhorst

https://4politicians.wordpress.com

Impotente man met onvruchtbare vrouw

Misschien komt het doordat de hond zit te kijken? Wie heeft die spot nooit met kromme tenen gevolgd en…wie zal het weten? De Europese overheden hebben last van structurele erectieproblemen en moeten dan ook beschouwd worden als hopeloos impotent. De “financiële markten”  gedragen zich vooral als onvruchtbare vrouwen. Als dat met elkaar neukt. kan er nooit iets uit voortkomen, niets goeds en niets kwaads en dat is een slechte zaak.

Het is dus zaak om net te doen alsof ze geen van beiden bestaan en gewoon je droom te volgen. Wie werk zoekt of een eigen bedrijf wil starten, moet dat vooral doen. Gewoon de eenmaal gekozen weg inslaan en voortgaan. Geen grote kredieten afsluiten, dat is wel het devies want daarvan profiteert uitsluitend de dievenbende die opgesloten zit in de “financiële markten”.  Maar verder: voorwaarts! Persoonlijk geloof ik dat mijn inkomen in 2013 hoger zal zijn dan ooit tevoren.

Ik moest daaraan denken toen ik een brief binnekreeg van één van mijn pensioenfondsen. Dat zijn instellingen die onderhorig zijn aan de Nederlandsche Bank en die behoort tot de eerdergenoemde impotenten. Het volgen van advbiezen van economen op dit moment is wel het meest verderfelijk van allemaal want die zijn uitsluitend bezig met een uit het hoofd geleerd doemscenario.

De ellende is voor een groot deel begonnen toen het ondernemerschap werd vervangen door de managementslaag. Managers zijn mannen en vrouwen die vooral de status quo willen  handhaven, dat wil zeggen dat zij het geld in de richting van de beursmafia leiden.  Managers hebben te maken met “targets”  die zij door die mafia opgelegd krijgen. Zehebben die targets niet zelf bedacht maar krijgen wel een rookworst toegeworpen als zij de “targets” halen. Ondernemers, dat zijn heel andere wezens en die ondernemer zouden jij, en jij en jij ook moeten zijn….

Ondernemers zijn mensen met een droom over de toekomst, mensen die de weg naar die droom volgen en zich door niets laten tegenhouden. Onverstoorbaar stellen zij hun eigen “targets” die zij proberen te bereiken binnen een gewenst tijdpad maar als dat niet lukt, laten zij zich niet van de wijs brengen zoals die verschrikkelijke managers en beursmafia. Die gaan onmiddellijk ontslaan en de kosten drukken. De ondernemer is gewoon spaarzaam en geeft pas iets uit als hij/zij zeker weet dat het verantwoord is. Dan wordt die uitgave ook met veel plezier gedaan, dat wel!

Daarbij valt te bedenken dat niet alleen de zelfstandige ondernemer, een ondernemer hoeft te zijn. Ook degene die gaat werken voor een “baas”  kan in zijn of haar denken heel goed ondernemer zijn. Durf en vooral doorzettingsvermogen zijn overal welkom en inzetbaar. Dat is nu juist wat al die doorgedraaide managers met hun kasboeken missen, flexibiliteit. Zij staren zich dood op cijfertjes en denken dat de wereld rood of blauw ziet, in de min zit of in de plus en meer van dat soort clichéleuterkoek. Het is niet de wereld die in de min zit, het is de manager die wanhopig om zich heenslaat omdat hij zijn opgelegde targets niet kan halen.

Het zou kunnen zijn dat mijn pensioen wordt gekort in 2013 omdat de pensienfondsen onvoldoende draagkrachtig zijn. Welke idioot bedenkt zoiets? Een ondernemer zal zoiets nooit tegen zichzelf zeggen want dan geeft hij op. Nee, het zijn de cijfermanagers die  uitsluitend op het uiteinde van hun pen konden kauwen, tenminste tot een paar jaar geleden. Tegenwoordig is zelfs die pen er niet meer en zo’n toetsenbord krijg je niet zo gemakkelijk je bek in.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

\Http://4politicians.wordpress.com

De crisispolonaise

Op de melodie van “Het feest ken beginne”  en “Taradieboemsiedee”

De crisis kan beginnen

Want ik ben binnen

En uit het woord van Rutte

Daar ken je moed uit putte

En ook bij die Verhage

Heb ik geen vrage

Maar van die Edith Schippers,

Krijgt ik de bippers

We…gaaan…naaaar ’t UWV

Nemen de euro mee

Spoelen die dan door de plee

En krijgen dan WW

Ta….raaaaaa.die…..boemsiedee

Dat brengt de crisis mee

Daar op een goudtoilet

Maken wij veel pret

De crisis kan wel doorgaan

En laat er niet teloorgaan

Want ondanks onze malaise

Doe ik de polonaise

De gaan door heel Europa

Das een heel eind lopa

Maar een ding weet ik zeker

Ik krijg steun van Hendrik Bleker

We gaan naar’ t UWV

Nemen de euro mee etc

Van onze Hansje Hillen

Ga ik al heel gauw gillen

Maar ook meneer de Jager

Maakt mij niet tot een klager

En zelfs vanHenbdicus Kamp

Krijg ik geen kramp.

We gaan naar ’t UWV…etc

En als die ouwe Grieken

De boel verzieken,

Krijg ik van Italianen,

Dikke tranen

Dan heb je nog die Polen

Die halve zolen

En ook die bleke Ieren

Dat zijn pas klieren

Vergeet ook niet de Zweden

Die nog nooit iets deden

En dan die rare Denen

Met hun lange tenen

Natuurlijk de Hongaren

Die nooit iets sparen

En voorts de Portugezen

Die niet kennen lezen

Wat moet je met die Finnen

Die zijn net binnnen

En zeg die Cyprioten

Halve….

Vergeet ook niet de Duitsers en die malle ~Fransen

Die niets anders doen dan naar elkanders pijpen dansen

En kijk eens naar de Belgen die in tweedracht zwelgen

Spanjolen kijken lijdzaam

En Oostenrijkers heilzaam

Dan heb je nog Roemen en ook Bulgaren

Die werkloos en ellendig, het taam uit staren

De enigen die goed zijn

Een een beetje zoet zijn

Dat zijn de Luxemburgers

Die gelduitwurgers

Wij gaan….naar ’t UWV  etc…

De crisis kan wel stoppen

’t is uit met moppen

En zonder loze grappen

Kan ik geen polonaise stappen.

En aan het einde is er bal

Met Uri Rosenthal!

PATS BOEM

Een nieuw Europees volkslied 

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

https://4politicians.wordpress.com

tot een k

Duivels zonder dilemma

Fascisten zijn mijn vrienden niet. Dat is jammer voor mij maar meer nog voor hen, denk ik. Ik zie niks in opgestoken handjes, vaandels en leiders. Integendeel, ik wil van de leiders af. Weg met de parijleiders, leve de visionairs.

Het valt niet mee om de fascisten niet als vrienden te zien want ze zijn wijd verbreid, veel wijder dan men veelal denkt. In de VS zei ooit ene politicus: ” Als het fascisme in de VS aan de macht komt, zal het niet zijn met de hakenkruisvlag maar jet de stars en stripes”.  En zo is het, het fascisme is een sluipende ziekte die altijd pas wordt ontdekt als het te laat is.

Fascisten geloven in een strak in het pak zittende samenleving waarin iedereen een vaste plaats heeft met een leider aan de top. Op schuiven van plek naar plek is mogelijk maar iedere plek is even stoer en onbewegelijk vastgeprikt als de vorige. Leider, subleider, assistent-leider enzovoorts tot onderaan…onderaan…de outcast, nietsnut, crimineel of profiteur zoals dat heet. Dat geldt voor het fascisme als geheel, dus ook voor haar rascistische uitwas, het nationaal-socialisme, dat de hiërarchie vaststelt aan de hand van geboorte en afkomst. In dat geval is er geen enkele keuze meer en is de mens tevoren veroordeeld tot een bestaan van “übermensch”  of  afval.

Fascisten zijn in wezen de dorpsbewoners, mensen die goed willen zorgen voor hun buurman en oude moeder, waar natuurlijk niets mis mee is. Het is de kneuterigheid en warmtezoekende mentaliteit die zich laast kennen door uitspraken zoals die van Fleur Agema: ” Soms zeg ik dat Geert mijn beste vriendin is.”  Het vasthouden aan dat wat bekend en zeker lijkt te zijn, het kopjes geven tegen het vertrouwde en nabije. Het suggereren van de warmte van…eeen wespennest.

Het zijn echter ook de mensen die de bewoners van het naastgelegen dorp met messen te lijf gaan omdat zij lastig zijn en een bedreiging vormen voor de gelukzaligheid van het eigen dorp. Die vreemdelingen in dat andere dorp die allemaal op elkaar lijken en die de ogen verkeerd hebben staan. Die, zoals in Gullivers’ Reizen wordt beschreven, het ei aan de verkeerde kant intikken. Het zijn de mensen van theekrans en klaverjassen maar ook van de venijnige roddel en de lynchpartijen tegen iedereen die niet aan hun gezelligheid en spelletjes deelneemt. Wie niet “normaal doet” , wordt buitengesloten. Normaal doen: dat is, je houden aan de ongeschreven en geschreven regels van het eigen dorp, de eigen, kleine kring. Vrijheid voor bekend gedrag in het eigen dorp, en de verdediging daarvan. Fascisten noemen dat vrijheid maar in werkelijkheid leidt het tot een verstikkend veiligheidssyndroom. Die perverse vorm van vrijheid is tot uiting gekomen in PVV en öfp bijvoorbeeld.

In Groningen werd je er zestig jaar geleden op anagekeken als je niet fatsoenlijk Gronings kon spreken en als je wel ABN sprak. Dan werd je nageroepen met de kreet “hai kan ouk ollands proaten”.  Ja, dat was niet fascistisch maar het lag wel op de loer. Fascisme is het onvermogen om de eigen horizon op te rekken en dan ben je tegen Europese Unie, tegen de opheffing van grenzen, tegen wereldhandel, tegen immigratie en ga zo maar door.Immigreren mag wel maar de immigranten mnoeten zich dan helemaal gaan houden aan de regels van het dorp en hun eigen akkertje bewerken. Je steekt daarbij natuurlijk geen hand uit om ze te helpen. Als het niet lukt, gaan ze toch gewoon weer weg?

Fascisten kennen ook geen dilemma’s. Als een nieuwe ontwikkeling in het eigendorp heel goed bruikbaar is, dan benadruk je hoe handig ze is voor de handhaving van bestaande regels, normen en gebruiken. De komst van de auto was voor de fascist geen bedreiging van de bestaande samenleving maar een hulpmiddel bij het opkrikken daarvan. En….als dat nieuwe hulpmiddel niet in het eigen dorp is uitgevonden, dan beweer je bij hoog en bij laag dat de eigen dorpsgemeenschap er wel aan heeft meegewerkt of….het ook had kunnen  uitvinden. Zoiets als Heer Bommel die aan Tom Poes voortduren om een list vraagt en als de list er eenmaal is , zegt:” Dat had ik zelf ook kunnen bedenken.”

Nee, het fascisme kent geen dilemma’s, het IS een duivels dilemma…. Een dilemma omdat het virus in ieder van ons sluimert.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

https://4politicians.wordpress.com

Duivels dilemma uit een doosje

Splinters zijn mijn vrienden. Ik ben gek op splinters en dat is wederzijds. Ze zitten in mijn huid, onder mijn nagels en soms zelfs in mijn oog en ja, ik aarzel altijd om ze uit te trekken want markeren zij juist niet de dingen waar het om gaat in het leven? Splinters doen zeer maar ze zorgen ook dat je weet dat je leeft.

Ja, die splinterpartijen, dat zijn de dragers van het ware ideaal en dat is mooi, zeker tegen de achtergrond van al die christelijke, socialistische en liberale duivelse dilemma’s die alleen maar leiden tot versluiering en grijsheid. De splinters geven kleur. Dat splinters drammen, ligt in hun aard opgesloten. Ze hebben één groot ideaal en dat moet worden nagestreefd. En trouwens, alle partijen drammen bij tijd en wijle. Wat te denken van die Cameron met zijn veto en Rutte met 18 miljard bacillen in zijn hersens?

Nee, praat me niet van drammen. Dat hoort bij het politieke spel en is geen kenmerk van de splinter. Het wordt pas erg als een splinter probeert groot te worden en allerlei wazige ideeën krijgt, sappige lulsmoezen over de opleiding van politiemannen in Uruzgan enzo.  Dan is de verwatering nabij en zwelt de splinter op.

Even zo goed vraag je je bij zo’n splinter natuurlijk wel af waar het met de samenleving heen gaat. Neem nou zo’n PvdD. Prachtig natuurlijk, ben ik meteen voor. Ik vind ook dat er beter met dieren omgegaan moet worden, veel beter. De vraag is waar zo’n partij in de samenleving naartoe gaat. Mensen die veel van dieren houden, zijn niet altijd mijn vrienden. Adolf Hitler was bijvoorbeeld een prachtbaas voor zijn honden en…zijn beste vrienden noemden hem “Wolf”.  Met die dieren zat het dus wel goed maar zou Marianne Thieme hem ook “mijn beste vriendin”  genoemd hebben, zoals Fleurtje A met Geert W doet?  Adolf was net als Geert heel zorgzaam voor de vrouwen in zijn directe omgeving. Het geeft allemaal erg te denken. Ik kan het niet gemakkelijk peilen. Er is niets zo onbetrouwbaar als de uiterlijke schoonheid van een vrouw.

Splinters hebben een groot dilemma. Als ze pogingen doen om te groeien, verwatert de splinter…als ze klein blijven moeten ze steeds gauw een mening verzinnen over zaken die buiten hun speerpuntprogramma vallen. Dan moeten ze “out of the box”  denken. Het is een duivels dilemma uit een doosje…

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

https://4politicians.wordpress.com

Het duivels christelijk dilemma

Christenen zijn mijn vrienden. Dat is wederzijds. Ik heb veel met het Christendom en de alles beheersende liefde staat diep in mijn ziel  gegrift…nou dat klinkt toch aardig dramatisch niet? Maar ik meen het. Vredelievend sinds het eerste uur, het kan ook haast niet anders. Vergeet niet dat de zaad- en de eicel die mij voortbrachten elkaar ontmoetten zo’n vier maanden na de laatste periode van ernstige onderdrukking in dit land.

Liefde, een veel beduimeld en mishandeld woord. Het wordt soms verbonden aan de meest liefdeloze begrippen die de mens kent zoals jaloezie en heerszucht en als liefde tot heerszucht komt…

Christenen geloven diep dat zij de brengers zijn of liever, de verbreiders van de liefde in de wereld. Hun God is een god van  liefde en het geloof houdt in dat liefde alles overwint. De eerste christenen demonstreerden dat door zingend ten onder te gaan in de arena’s van keizer Nero. Hen maakte het niet uit of zij op deze aarde waren of in een andere, ja, het was hen nog beter om in die andere wereld te zijn, daar waar hun Heer dichterbij was. Maar ja, hoe bestuur je een rijk, een wereldrijk als je je vijanden de andere wang toekeert en daarmee de diepgewortelde angst voor de dood verloochent?

Daar waar Jezus probeerde zijn volgelingen kennis te laten maken met een brede horizon, een bredere horizon dan zij ooit gezien hadden en die regelrecht panoramisch uitzicht gaf op de hemel, daar zijn christenen van later eeuwen begonnen de luiken te sluiten en zekerheden te zoeken niet bij hun God of bij hun liefde maar bij normen en waarden die zijzelf hadden bedacht. Normen nog meer dan waarden want normen geven zekerheid en waarden hebben een deur naar de twijfel op een kier staan. De norm werd kerkbezoek, kinderen krijgen, en rechtgeaard geloof, het geloof van de vaderen. Wie daaraan niet voldeed, kon geen liefde verwachten maar haar perversie: haat. Haat bijvoorbeeld, vooral tegenover de Grote Concurrent die Allah heette, of Newton, de uitvinder van de wetenschap.

De gedachte dat liefde alles en iedereen overwint heeft de christenen van onze tijd al lang verlaten Nog maar kortgeleden hebben wij gezien dat een christen minister van defensie werd. Klaarblijkelijk was hij ervan overtuigd dat de liefde te verspreiden viel met behulp van kogels en bomnmen. En zo vertrouwden hij en zijn achterban liever op de gebruikelijke methoden die standen uit een tijd lang voordat de liefde was her-uitgevonden. Lang voordat het wonder van de Kerstnacht zich had voltrokken. En wie het belangrijkste beginsel van zij geloof laat vallen, ja die heeft wat minder moeite met de rest. Dan krijg je kamerleden in gewetensnood.

In onze wereld is geen plaats meer voor wonderen, alleen nog de “feiten”  tellen, de waarnemelijkheden zoals die door de wetenschap voor langere of kortere tijd zijn vastgesteld. Als christen krijg je het dan moeilijk en wordt het een probleem vast te houden aan waarden op basis van een verhaal dat wetenschappelijk niet kan worden aangetoond. De twijfel knaagt. Dat betekent uittreden of terugtrekken in een netwerk van duistere, onveranderlijke en defensieve waarden, waarden die niet alles in de mantel der liefde vangen, wat iets anders is dan bedekken, maar waarden die de eigen fundamenten tegen de rotting van een vergiftigde wereld beschermen. En zo groeide de zekerheid van de mannen van de SGP, de knagende twijfel van de mannen van het CDA en een christelijk socialisme dat als legoblokjes aansluit bij de gemateraliseerde wereld van nu van de Christenunie…

Wie kennis zaait, zal twijfel oogsten…dat presenteert zich als naspel van wat ooit een Koninkrijk van Liefde beloofde te worden…

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

https://4politicians.wordpress.com

Het duivels socialistisch dilemma

Socialisten zijn mijn vrienden. Dat is wederzijds. Ik heb veel met het socialisme en het streven naar gelijkwaardigheid staat diep in mijn ziel gegrift…nou dat klinkt toch aardig dramatisch niet? Maar ik meen het. Kameraad van het eerste uur, het kan ook haast niet anders. Vergeet niet dat de zaad- en de eicel die mij voortbrachten elkaar ontmoetten zo’n vier maanden na de laatste periode van ernstige onderdrukking in dit land.

Solidariteit, een veel beduimeld en mishandeld woord, een woord dat haast vaker dan welk ander woord ook gebruikt is om de meest verschrikkelijke regimes in stand te houden zoals dat van Stalin of Pol Pot. Zij waren de hoeders van de solidariteit, zo zeiden zij en slachtten uit naam van die solidariteit miljoenen mensen af.

Socialisten zijn dromers en misschien vind ik ze daarom wel zo sympathiek. Zij streven naar een samenleving waarin ieder mens een gelukzalig leven op aarde kan hebben. Tegelijkertijd weten zij, anders dan de liberalen, dat de mens in de aard slecht is en dus moet iemand toezicht houden op hun doen en laten: de staat. Die behoort daartoe dan wel te bestaan uit goudeerlijke, open en onwankelbare, wijze personen. Volgens de eigen overtuiging bestaan die eigenlijk niet…en zo is het.

De socialisten werken ana de verheffing van het volk en dat betekent in de eerste plaats een herverdeling van vermogen. Dat os prachtig natuurlijk want er bestaat inderdaad zoiets als een soort welzijnsgrens. Volgens het belastingplan van 2008 ligt die bij twee a drie keer modaal. Daarboven krijgen mensen veelal ineens belangstelling voor andere zaken dan inkomen. Flauwekulletjes zoals cultuur enzo, maar…

Volksverheffing houdt ook in dat mensen rijp worden gemaakt om met hun grotere welzijn om te gaan en helaas hebben de socialisten het op dat gebied helemaal laten versloffen. Je kunt niet alles tegelijkertijd doen hè, multitasken zal ik maar zeggen. Misschien was het Rosa Luxemburg gelukt maar een man als Wim Kok heeft daar geen zicht op. Met een groeiend inkomen en een gebrek aan geestelijke ondersteuning daarbij, leerde hij steeds beter de kunst van het graaien, de kunst die de tegenstanders van het socialisme altijd zo goed hadden verstaan. En hij was de enige niet. In de praktijk bleek dat welvarende ex-arbeiders nog beter konden graaien dan de eerder heersende klasse en zo kapseisde het eens zo fraaie schip van het socialisme. De mens blijkt een bloedhond te zijn en vooral als hij het schip van staat bestuurt. Waar , o waar vinden socialisten een reddingsboei?

Wat moet je dan nog als rechtgeaarde socialist? Je roept doodeenvoudig dat het doel is bereikt, dat het proletariaat niet meer bestaat en…je zweert zelfs de aanduiding “socialist”  af.   Je wordt krypto-liberaal, dat wil zeggen: liberaal als het om graaien gaat. Daar gaat je internationale solidariteit…

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

https://4politicians.wordpress.com

Het totale beeld krijgt u door ook te lezen “Het duivels liberaal dilemma” dat hieraan voorafgaat 

Het duivels liberaal dilemma

Liberalen zijn mijn vrienden. Dat is wederzijds. Ik heb veel met het liberalisme en het streven naar vrijheid staat diep in mijn ziel gegrift…nou dat klinkt toch aardig dramatisch niet? Maar ik meen het. Vrijbuiter van het eerste uur, het kan ook haast niet anders. Vergeet niet dat de zaad- en de eicel die mij voortbrachten elkaar ontmoetten zo’n vier maanden na de laatste periode van ernstige onderdrukking in dit land.

Vrijheid , een veel beduimeld en mishandeld woord, zelfs misbruikt voor de verhoging van de maximumsnelheid van 120 naar 130 km, iets dat vervolgens op een verbodsbord is weergegeven. Vrijheid om te zeggen wat je wil. zolang de ander zijn mond maar houdt enzovoorts….Vrijheid, ja, mijn vriend, net als liberalen.

Liberalen zijn ook dromers en misschien houd ik daarom wel van ze. Ze geloven namelijk in de goedheid van de mens. Door en door verrot als ik ben, weet ik al lang dat het een droom is en niet eens een mooie maar, zonder dollen: het is een geweldige droom: de mens als goed wezen. Liberalen geloven dan ook tot in hun tenen dat mensen de vrijheid die ze horen te krijgen heel goed kunnen dragen. En daar zit dan toch een addertje onder het gras of liever: een dilemma. Een duivels dilemma.

In de praktijk blijkt namelijk dat er walgelijke mensen rondlopen. Mensen die anderen tot op het bot uitzuigen, desnoods als slaaf laten werken totdat-ie er dood bij neervalt. Moordenaars, verkrachters, pedo’s, het is toch potverdorie om je de ogen uit je hoofd te krabben. Het zou Mark Rutte of een andere, misschien nog betere liberaal, nooit lukken om dat allemaal goed te praten. De werkelijkheid van de gedegenereerde, verrotte fundamenten van een deel van onze medemens valt op den duur gewoon niet te ontkennen.

Wat nu? Daar ga je letterlijk met je goeie gedrag.  Nu kent het geloof in de goede mens zelf niet direct waarden en normen om het schorem aan banden te leggen omdat die volgens dat geloof nooit nodig zijn geweest. De mens is immers goed en dus…in wanhoop grijpt de liberaal naar waarden en normen die weliswaar de zijne niet zijn maar die wel bescherming bieden tegen het tuig van de richel.  Alleen, in wat voor woestenij begeef je je dan als geciviliseerd liberaal?

Je komt bijna ongemerkt in de jungle van het barbaarse conservatisme terecht, erger nog, je gelederen raken ermee vervuild want ja, wie met pek omgaat, raakt erdoor besmet. En zo druipen liberale partijen na verloop van tijd van het conservatisme, iets wat een lichtgewicht als Léon de Winter dan “libcons”  noemt, een uitdrukking die van elk historisch en intellectueel besef is ontdaan. Liberalen, sluit de rijen en waak tegen het dreigende en gluiperige conservatisme dat uw rangen bij voortduring wil verzwelgen…  Nou ja, als goed liberaal moet u dat natuurlijk helemaal zelf weten, dat is zo….maar ik kom erop terug.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

https://4politicians.wordpress.com