De lange arm van 2012

 

Gijsbert zat met zijn rug naar de kerstboom en staarde voor zich uit. Het enige licht in de kamer was afkomstig van de lampjes in de boom en het was dat licht dat z’n weerschijn vond in het glas bellenwijn dat hij in zijn hand hield. Hij staarde en staarde en voelde niets. Hij dacht ook niets maar merkte alleen een hoogfrequente trilling in zijn hoofd die langzamerhand naar beneden kroop. via zijn nek naar zijn schouders. Ze was niet koud en ook niet warm maar ze was er wel.

Hij zuchtte en probeerde in de duisternis vormen en diepte te ontdekken maar dat viel hem niet mee. Het enige wat hem bereikte waren de knallen en het geknetter van buiten. Geen licht want Gijsbert had expres de gordijnen dicht gedaan. Hij kon het licht van de vuurpijlen niet verdragen, het deed hem zeer aan de ogen. Net zo zeer als het gewauwel dat hij jarenlang had moeten aanhoren van familieleden, juist in deze nacht. Deze keer was dat storende geluid van familieleden er niet. Deze keer kon hij ongestoord teruggaan in de tijd, in het afgelopen jaar dat hem zoveel van die gelukzalige eenzaamheid had gebracht.

Deze maanden van afstand van de wereld, van niemand om zich heen en van eigen gedachte eerst, het had hem allemaal goed gedaan. Alleen de bakker, de slager, de kruidenier en ende vuilnisman hadden zijn rimpelloze rust zo nu en dan verstoord. Met ene glimlach op zijn gezicht zag hij een meer voor zich dat zelfs geen rimpels vertoonde en vlak onder het wateroppervlak ontdekte hij zij  eigen gezicht.  In zijn voorhoofd stonden vurige cijfers 2011 gebrand.

Hij nam een slok en nog een en nog een en hij had het gevoel dat de bellen in de wijn hem niets deden. Hij veranderde er niet door al werden de beelden uit het afgelopen jaar wel steeds helderder. Een jaar waarin hij al zijn energie had gestoken en waarin hij was geslaagd in zijn doelstellingen: absolute eenzaamheid in de gruwelijkste nacht allernachten…de nacht van herrie en lichtschichten….

Het glas was leeg maar Gijsbert wist waar de bubbels stonden. Hij zou ene nieuwe fles moeten openmaken. Daar was hij goed in, hij kon flessen bubbels openen zonder ook maar één druppen te verliezen. Je moest de fles draaien en de kurk stevig vasthouden. Dat was de kunst. Sissend zocht het gas uit de fles een weg door de kamer en betoverde het hem. De geest was uit de fles maar de bubbels zaten er nog in en hij schonk in, schonk in en schonk verder in….en hij voelde hoe een klauwen in zijn krullen verstrikt raakten en hij merkte hoe hij mee omhoog werd genomen in een draaikolk.

De klauw omsloot zij dunne nek en trok hem voort door ene haast zuurstofloze tunnel, precies zo wijd dat hij er door kon, het glas bubbels nog in de hand. Vreemd, zo nu en dan nam hij zelfs een slok, ook al voelde hij zich nog zo benauwd. Opnieuw nam hij een slok en die kwam deze keer in zijn luchtpijp terecht. Hij hoestte en proestte totdat de alchol uit zijn longen was verdwenen. En voor hij het wist…

Voor hij het wist, zat hij temidden van die hele afschuwelijke familie met z’n getetter en gejoel aan tafel en de bollen en zong hij het nieuwe jaar 2012 tegemoet. Er was geen ontkomen aan, het nieuwe jaar was onvermijdelijk. Met 366 dagen gedoe….

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

https://4politicians.wordpress.com

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s