A new years carol in prose

Zes maanden ben ik nu met pensioen en in pensioen ben ik de laatste dagen van het jaar ingegaan en langzaamaan vertoont zich een nieuw tafereel. Een tafereel dat steeds scherper en helderder zichtbaar wordt tegen de achtergrond van het legioen van veertigers dat ik ken. Veertigers die bijna zonder uitzondering mij toeroepen dat zij o, zo graag met pensioen zouden willen gaan.

En steeds vaker vraag ik me af wat er eigenlijk zo aanlokkelijk is aan het pensioen. Natuurlijk,op een goeie dag ben je pensioengerechtigd en soms zelfs pensioenplichtig en iedereen die je  het allerbeste toewenst, zwaait je uit en roept” en nu maar lekker genieten”.  Genieten? Dat wordt dan de grote vraag. Genieten, waarvan? Natuurlijk is het heerlijk dat je vaste lasten en nog wat extra zijn gedekt voor het geld dat je zelf bij elkaar hebt gespaard. Dat is waar. Maar voor de rest…genieten? Het begint al met het feit dat jongeren de hele dag door lopen te jeremiëren hoe duur die ouderen wel zijn. Lekker genieten dus… Als je daar geen Scrooge van wordt, dan weet ik het niet meer.

Daarnaast zijn er mensen, misschien wel de ergsten die je komen vertellen dat je nu niet meer om zeven uur s’morgens hoeft op te staan. Je bent niet meer zo gestresst, zeggen ze er dan bij. Als ik dan duidelijk maak dat ik nog heel veel te doen heb dat op tijd klaar moet zijn, is het antwoord. ” Maar je hebt nu de leeftijd waarop je weet dat het allemaal niet zo belangrijk is of je op tijd klaar bent.”  Dat klinkt al bijna als: ach man, wat maakt het uit, nog even en je bent dood. Dan geef je de geest….

Er zijn collega-gepensioneerden die daaraan toegeven. Die kopen hun “laatste auto”, ze trekken zich terug uit het verenigingsleven, gaan steeds minder de deur uit en het ontbreekt er nog maar aan dat het gordijn aan de straatzijde de hele dag gesloten is.  Zij sleeën bijna geluidloos de kist in. En dan vraag ik mezelf in gemoede af of ik wel bij die club hoor…ik heb helemaal geen tijd om dood te gaan. Flauwekul allemaal! Dat is de geest van “laten we maar ophouden”.

En dan…ik moet ook genieten van mijn kleinzoon, een heerlijk kereltje dat vanmorgen nog een speelgoedautootje door de kamer liet schieten zodat het helemaal verdween. Opa moest het opzoeken. Genieten…. Nee, zonder flauwekul, het is echt een schat van een ventje en het ligt nu op anderhalve meter afstand van me te slapen. Heerlijk die Apple-keyboards die geen herrie maken! Genieten! Natuurlijk valt er veel te genieten, straks een villa op een heuvel, uitkijkend over een dal met de zon bijna elke dag binnen en rust…

Een rustige werkplek ook waar ik mijn verhalen en boeken schrijf en waarbij één ding vooropstaat: ik wil ze op tijd af hebben. Die “tijd”  heb ik zelf vastgesteld maar meestal is het “gauw”.  Voor mij is een pensioen eerder een diploma dan een afscheidsbrief. Ik geniet van wat ik mezelf te doen heb gegeven. Dat geldt dubbel en dwars in het nieuwe jaar. Proost allemaal!!!! That’s the spirit!

Tot sterkte in 2012,

Kaj Elhorst

https://4politicians.wordpress.com

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s