Het duivels socialistisch dilemma

Socialisten zijn mijn vrienden. Dat is wederzijds. Ik heb veel met het socialisme en het streven naar gelijkwaardigheid staat diep in mijn ziel gegrift…nou dat klinkt toch aardig dramatisch niet? Maar ik meen het. Kameraad van het eerste uur, het kan ook haast niet anders. Vergeet niet dat de zaad- en de eicel die mij voortbrachten elkaar ontmoetten zo’n vier maanden na de laatste periode van ernstige onderdrukking in dit land.

Solidariteit, een veel beduimeld en mishandeld woord, een woord dat haast vaker dan welk ander woord ook gebruikt is om de meest verschrikkelijke regimes in stand te houden zoals dat van Stalin of Pol Pot. Zij waren de hoeders van de solidariteit, zo zeiden zij en slachtten uit naam van die solidariteit miljoenen mensen af.

Socialisten zijn dromers en misschien vind ik ze daarom wel zo sympathiek. Zij streven naar een samenleving waarin ieder mens een gelukzalig leven op aarde kan hebben. Tegelijkertijd weten zij, anders dan de liberalen, dat de mens in de aard slecht is en dus moet iemand toezicht houden op hun doen en laten: de staat. Die behoort daartoe dan wel te bestaan uit goudeerlijke, open en onwankelbare, wijze personen. Volgens de eigen overtuiging bestaan die eigenlijk niet…en zo is het.

De socialisten werken ana de verheffing van het volk en dat betekent in de eerste plaats een herverdeling van vermogen. Dat os prachtig natuurlijk want er bestaat inderdaad zoiets als een soort welzijnsgrens. Volgens het belastingplan van 2008 ligt die bij twee a drie keer modaal. Daarboven krijgen mensen veelal ineens belangstelling voor andere zaken dan inkomen. Flauwekulletjes zoals cultuur enzo, maar…

Volksverheffing houdt ook in dat mensen rijp worden gemaakt om met hun grotere welzijn om te gaan en helaas hebben de socialisten het op dat gebied helemaal laten versloffen. Je kunt niet alles tegelijkertijd doen hè, multitasken zal ik maar zeggen. Misschien was het Rosa Luxemburg gelukt maar een man als Wim Kok heeft daar geen zicht op. Met een groeiend inkomen en een gebrek aan geestelijke ondersteuning daarbij, leerde hij steeds beter de kunst van het graaien, de kunst die de tegenstanders van het socialisme altijd zo goed hadden verstaan. En hij was de enige niet. In de praktijk bleek dat welvarende ex-arbeiders nog beter konden graaien dan de eerder heersende klasse en zo kapseisde het eens zo fraaie schip van het socialisme. De mens blijkt een bloedhond te zijn en vooral als hij het schip van staat bestuurt. Waar , o waar vinden socialisten een reddingsboei?

Wat moet je dan nog als rechtgeaarde socialist? Je roept doodeenvoudig dat het doel is bereikt, dat het proletariaat niet meer bestaat en…je zweert zelfs de aanduiding “socialist”  af.   Je wordt krypto-liberaal, dat wil zeggen: liberaal als het om graaien gaat. Daar gaat je internationale solidariteit…

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

https://4politicians.wordpress.com

Het totale beeld krijgt u door ook te lezen “Het duivels liberaal dilemma” dat hieraan voorafgaat 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s