Mijn echte gevoel…tussen ING en Rijk

Wat zij Edison, uitvinder van de gloeilamp, over inspiratie en transpiratie? Het is vast binnen een paar seconden te vinden op google en bij Wikipedia. De precieze percentages mogen jullie zelf nazoeken maar ik weet zeker dat meer dan 90 % transpirantie was en veel minder dan 10% inspiratie. Een mooie uitspraak want het bewijst meteen het grote gelijk van Occupy, Marx en mij.

Unieke mensen met een zeer begaafde geest ontdekken soms een product waar de hele mensheid iets aan heeft. Anderen maken iets waarin miljoenen zich herkennen. Die inspiratie is heel mooi en het is goed dat ze er zijn maar op zich is er niets mee bereikt. Resultaten komen er pas na de vele tientallen procenten transpiratie.  Die tientallen procenten worden voor het overgrote deel geleverd door anderen, harde werkers die het product of de gedachte maar al te graag aan de man brengen. En daarmee verdienen zij een schijntje terwijl degrote inspirator de kapitalen opstrijkt. Daarin zit iets scheef.

Dat blijkt maar weer nu de ING in één kwartaal 1,7 miljard winst maakt en toch 2700 medewerkers gaat ontslaan “vanwege de onzekere tijden in financiële markten en economie”.  Ik word daar doodziek, spuugzat en kotsmisselijk van, in de wetenschap dat het er uiteindelijk uitsluitend om gaat de zakken van de aandeelhouders te vullen en die van de transpirerende medewerkers te legen.

En toch…mijn ware gevoel raakt het niet. Mijn echte gevoel kwam pas naar boven door een heel ander bericht. Gisteren midden op de dag kreeg ik te horen dat Rijk de Gooijer was overleden. Aan kanker. Voor dat laatste begin ik zolangzamerhand haast immuun te worden want ik heb heel wat vriendinnen en vrienden aan die ziekte verloren, en ook mijn moeder. Kanker, het zal wel, het wordt gewoonte.

Maar dan Rijk zelf, een wilde jongen zoals ik hem altijd noemde die zich ooit aanmeldde bij de SS en zijn Gouden Kalf uit de auto smeet en daarmee zijn achternaam waarmaakte. Een wilde jongen die leefde vanuit zijn gevoel maar bepaald niet dom was en wel degelijk ook heel goed kon nadenken. Dat laatste verborg hij dan zo nu en dan onder een flinke lading alcoholica. Die wist te voorkomen dat zijn nadenken hem teveel werd. Een wilde jongen die nooit moeite had binnen het blikveld van dames te vallen en daarvan best gebruik wilde maken, soms.

Ik heb niet altijd genoten van zijn optredens en ik vond lang niet al zijn programma’s sterk of mooi. De platte uitbundigheid die hem soms kenmerkte, was niet mijn voorkeur. Aan de andere kant zag ik wel zijn levensdrang en gedrevenheid, zijn energie en wil om er iets moois van te maken en niet in de laatste plaats zijn absolute talent.

En nu is hij dood…hij was maar een clown maar wel een goeie en vooral een warmvoelende. En vanmorgen werd ik geconfronteerd met de laatste woorden die een van zijn  goeie vrienden tegen hem sprak ” Ik zal op je meisjes passen”. En er ging bij mij een lampje op.  Die woorden lieten bij mij de tranen over mijn wangen biggelen. Jullie zullen me wel een watje vinden maar daar lag mijn echte gevoel…belachelijk gewoon….

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

http://4politiccians.wordpress.com

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s