Circles of your life

Gisteren heb ik op twitter een onbetamelijke opmerking gemaakt tegen Georgina Verbaan. Het schoot eruit voordat ik het kon tegenhouden en was allesbehalve aardig of vriendelijk. Persoonlijk ook en dus niet leuk. Ik heb daarvoor dan ook “sorry” gezegd. Zo doe je dat in onze vrije meningsuitingscultuur. Dat is netjes.

Wat daarna volgde was zo voorspelbaar dat het me opnieuw aan het denken zette. Georgina reageerde op een manier die je op duizend kilometer afstand had kunnen zien aankomen. Ze blockte mij, ondanks mijn spijtbetuiging. Op zo’n moment zakt mijn broek af. Kennelijk zijn wij eerder bereid de verhoudingen af te kappen dan te kijken wat er nog aan te redden valt. Misschien waren we wel heel goede vrienden geworden. Maar nee..blocken…het leek een soort pavlovgedrag. Sterker nog, het is pavlovgedrag. Dat is het kenmerk van deze tijd: handelen en reageren volgens vaste stramienen. Daarover bestaan afspraken. Zolang je je binnen die stramienen beweegt, kan je niks gebeuren. Treed je erbuiten, dan word je door de horde wolven aangevallen.

Niet zo zeer in de eeuwige afwisseling van vraag en aanbod als wel in die neiging tot stramiendenken liggen de oorzaken van de “crisis”. Aanvankelijk was het stramien dat elke ondernemer vooral de plicht had ene zo groot mogelijk marktaandeel te verwerven. Alles wat daaraan kon bijdragen was toegestaan. Het bovenmatige lenen, het ontslaan van massa’s mensen terwijl er winst werd gemaakt, het gokken op de ondergang van bedrijven (shortselling), het ongebreideld overnemen van megabedrijven tegen megabedragen via vrijwel ongedekte cheques enzovoorts….  Allemaal terwille van de beurs waar een stel ADHD-zolen orders zat uit te delen aan graaiende CEO’s.  Zo hoorde het, zo was het stramien, zo waren onze manieren en o wee, degene die er anders over dacht. Die was gek, idioot, mongool, communist of zelfs Nazi (bij gebrek aan erger).

En nu jankt en jammert de hele horde die zich gedwarsboomd ziet in de obscure grijp- en graaiplannen dat het crisis is en dat er vooral veel geld in de gaten gestrooid moet worden. Natuurlijk want de beleggers moeten vooral niet de kans lopen ten onder te gaan. Voor de rest is het allemaal niet zo belangrijk. Dat de crisis heel andere oorzaken heeft, doet er klaarblijkelijk niet toe.

Nee, inderdaad, dat doet er niet toe voor de mannen en vrouwen van het grootkapitaal, een term die ik van een enkeling niet meer mag gebruiken maar die helaas nog even goed op zijn plaats is als honderd jaar geleden. FDe werkelijke oorzaken van de crisis liggen in de ongebreidelde inhaligheid van bijna iedereen. Het maakt niet uit of het om hogere rendementen gaat, meer bonussen of gewoon een zo hoog mogelijke inkomensverhoging. De inhaligheid is de basis van dat al. Die inhaligheid viert hoogtij in de dagen dat het met de economie “goed”  gaat. Dat wilz eggen: de winsten en de belastingopbrengsten zijn hoog.

Alsof dat allemaal niet genoeg is, wordt er nog geleend ook bij het leven om te kijken of de gekkigheid niet nog hoger opgevoerd kan worden. Het gemak waarmee leningen worden verstrekt, staat vooral in dienst van de verruiming van marktaandeel, dividend en bonus. En daarmee wordt het kapitaal steeds meer geconcentreerd.

Intussen staan bedrijven klaar met een overproductie aan goederen die eigenlijk niemand nodig heeft, behalve dan degenen die zich laten meeslepen door de brainwashing van de reclame. Wie geen overbodigheden aanschaft, is ouderwets, niet van deze wereld, een nerd. Voor al die sukkels was het al lang duidelijk dat de “hoogconjunctuur”  op een ramp zou uitlopen maar wie dat durfde te zeggen, werd nog net niet geëxecuteerd.

Kortom: het herstel uit deze crisis moet vooral komen van de lange termijn…op de wat langere duur zullen veel problemen zichzelf herstellen. De kunst is dat we aandeelhouders een beetje koest houden zodat ze niet de godganse tijd lopen te roepen dat ze geld willen zien. Dat klinkt alsof ze anders in hun broek zullen pissen.Dat zou trouwens best kunnen want het fatsoen is in die hoek ver te zoeken.  Daarna moeten wij gaan begrijpen dat euro’s niet rekbaar zijn. Tot in het oneindige lenen kan niet en de beurs mag geen casino zijn. Wij moeten leren meer tevredenheid te kweken met datgene waarin we ons gisteren goed hebben gevoeld. Dat is vandaag ook nog goed en morgen ook. Geluk moet een belangrijker factor worden in de samenleving dan financiële rijkdom. Geestelijke groei zou belangrijker moeten zijn dan economische groei.

Het is moeilijk maar het kan, er zijn voorbeelden van gemeenschappen waar het zelfs lukt…dus: kunnen we dat? JA , WE KUNNEN HET!

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

https://4politicians.wordpress.com

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s