De EUSSR of stoken in een goed huwelijk

Gisteren was het zover, alle oude termen van de Eurofoben kwamen weer over het voetlicht en de mooiste daarvan is wel de EUSSR, de angst dat de Europese Unie zal vervallen tot een verschrikkelijke dictatuur.Dan zou het boek “1984”, zij het wat laat, pas echt werkelijkheid worden. Voorlopig lijkt de Eurofobensectie nog het meest op Animal’s Farm maar goed…

De gedachte dat de Europese Unie uitgroeit tot een verschrikkelijke dictatuur is vooral gevoed door nota bene Russische dissidenten als Sacharov en Bukovski, gasten dus die met hun tafelpraatjes kwamen stoken in een goed huwelijk. De sectie “Achterdocht” inEuropa geloofde de praatjes maar al te graag, net zoals zij niet geloven in opwarming van de aarde, de landing op de maan en de gang van zaken rond de moord op Kennedy. Kennedy die overigens volgens hen tot de verderfelijke secte van de Amerikaanse democraten behoorde. Eigenlijk zou het in die club bon ton moeten zijn om lovend over die moord te praten.

Maar goed: de EUSSR dus, een soort Sovjet-dictatuur van het ergste type dat ons werd voorgehouden door mannen die zelf jarenlang mishandeld zijn, opgesloten in psychiatrische inrichtingen en platgespoten en die dus eigenlijk beschouwd zouden moeten worden als volop getraumatiseerde “gevallen” maar die de ruimte hebben gekregen hun verhalen te doen  omdat onze vrije westerse media zo graag lieten zien hoe slecht het wel in de USSR was. Geen misverstand trouwens: het was er allerbelabberdst.

Nu komen er groepen zoals de PVV en vaak ook de SP die zich tegen de EU keren vanwege vermeende risico’s van een dictatuur. Daarbij wordt het bestaan van het Europees Parlement volkomen over het hoofd gezien en veel teveel gewicht gegeven aan de Europese Commissie. Nu is het waar:een risico van uitgroei in de richting van dictatoriale verhoudingen is mogelijk. De organisatie van de Europese Unie bevat bepaalde autoritaire en ongecontroleerde elementen waarvan de Europese Commissie er één is.

Of dat de basis , het fundament zal zijn van een dictatuur, is voor verreweg het grootste deel afhankelijk van het gedrag van de Europese burgers. Zijn zij alert en letten zij op hun zaak dan sluiten zij zich aan bij een partij en gaan zij ter stembus en eventueel laten zij zich tussendoor horen. Niet met veel geschreeuw  en weinig wol maar met inhoudelijke, ter zake kundige discussies. Het is moeilijk en veel gevraagd voor een veel te welvarend volkje maar het zal moeten. Zo niet, dan sluipt de dictatuur door ene achterdeur binnen. Ja, je moet er iets voor over hebben. Wie de macht aan anderen overlaat, heeft zelf niets meer te zeggen. Dat is pure logica.

Daar staat tegenover dat een sterke Europese Unie in staat zal zijn om welvaart en welzijn beter over het hele gebied te distribueren en…we weten het al lang…elke positieve ontwikkeling staat of valt met een goede distributie. Daaraan ontbrak het in de verguisde USSR behoorlijk. Met het lidmaatschap van Rusland gaat de Unie beschikken over een onafzienbare voorraad aan hulpbronnen en …ruimte. Dat laatste kunnen de Europeanen ook gebruiken, vooral als je bedenkt dat rond 2100 het meer dan walgelijke aantal van 10 miljard mensen bereikt zal zijn. Gelukkig ben ik er dan niet meer bij.

Die vooruitzichten zijn heel wat beter dan de afgelopen 2000 jaar van bekvechten en oorlogvoeren in het kleinste werelddeel, zonder Rusland, ter wereld. Frankrijk en Duitsland die elkaar 1200 jaar in de haren hebben gezeten, werken nu nauw samen. We zouden opgelucht moeten zijn!

Maa er dreigt een ander gevaar en daar heeft bijna niemand het over. Niet de politieke dictatuur maar de dictatuur van de grote bedrijven vormt een bedreiging voor onze vrijheid. In de ruimte van de EU krijgen deze op materiële welstand beluste organisaties zich mogelijk al te vrijelijk ontwikkelen en al gauw de suggestie wekken dat zij de fundamenten vormen onder onze samenleving. Dat maakt hen onmisbaar en tegelijkertijd almachtig. Hun wil en hun wet worden dan regel. Daartegen moeten de Europese burgers nog meer waken dan tegen de politieke dictatuur. Hoewel, een huwelijk tussen een politieke dictator en het bedrijfsleven , zoals in de Nazitijd, het ultieme risico vormt. Angst (politiek) en hebzucht (bedrijfsleven) zijn twee oppermachtige drijfveren van de menselijke geest.

Aan de andere kant kan juist de harmonische distributie van vrijheden en goederen leiden tot de vorming van zo’n 100.000 kleine gemeenschappen, gemeenten, waarin de burger zich nestelt en een aangenaam leven ervaart. Daar gelden zijn of haar regels en voorschriften en die van degenen die hetzelfde denkraam hebben. Daarbij blijft één gegeven onverkort gelden: burger let op uw zaak en leun nooit achterover want dat leidt tot inslapen en voor u het weet wordt u door ene dictator wakker geschud.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

https://4politicians.wordpress.com

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s