Haalbaarheid, inhaalbaarheid en stilstand

Je hoort het politici geregeld zeggen: zij gaan zich inzetten voor haalbare doelstellingen. Dat heet realisme en daarmee lijkt de politiek zelfs een soort wetenschappelijk fundament te krijgen. In werkelijkheid is “haalbaarheid”  niet meer dan een hapklare brok voor de goegemeente die de politicus tegelijkertijd de zekerheid geeft dat alles wat hij/zij bereikt, goed is. Het uiteindelijke resultaat was het hoogst haalbare. Dat hoor je ze ook vaak zeggen, ook heel realistisch.

De vraag is: wat hebben we eraan? En het antwoord luidt: nou niet zoveel want alles wat haalbaar is, is inhaalbaar omdat het stilstaat. Haalbaarheid hoort bij de politicus die een absoluut gebrek aan visie heeft op samenleving en toekomst en vooral op het heden. Het is de gemakzucht van de man of vrouw die de idealen en wensen haalt bij het publiek. Het is de doelstelling van de politicus die geen flauw benul heeft waar het heen gaat met de samenleving, waar het heen zou moeten ook. Het is de politiek van het niets, van de verwatenheid en volgevretenheid, hert besef alles te hebben behalve wensen, nou ja die éne wens die blijft: dat alles GEMAKKELIJKER wordt, comfortabeler zodat je nog minder je luie poten hoeft uit te steken. Dat is het. De burgerlullenpolitiek dus. Dat zit zo.

Een politicus die het woord “haalbaar”  in de mond neemt, begint op dat moment al zichzelf allerlei beperkingen op te leggen. Links en rechts kijkt hij vooral naar de problemen die zijn eigenlijke doelstellingen kunnen of zullen frustreren. Hij of zij wil wel dat het openbaar vervoer het grootste deel van de reizigers voor zijn rekening neemt maar…het is niet haalbaar. Dat vertellen vervoerders hem, autofabrikanten, politici van andere partijen en dus…neemt de politicus genoegen met een kleiner percentage. In werkelijkheid had hij een klinkend plan moeten maken om zijn ideaal werkelijkheid te laten worden, een verhaal waar geen poot tussen te krijgen is. Dan ….had hij zijn positie als politicus waargemaakt.

Door het kleinere percentage ontstaat er oponthoud, de mogelijkheden stagneren en de aandacht verlegt zich naar een ander onderwerp en zo komt de hele ontwikkeling tot stilstand.  In verkeerstechnisch opzicht hebben we daar in elk geval vele bekende voorbeelden van. De overheid blijft maar brede asfaltwegen aanleggen terwijl ze haar best zou moeten doen de samenleving om te turnen naar het electronisch vervoer. Niet elektrisch maar electronisch waarbij iedereen een stukje individueel vervoermiddel heeft dat zich, zo nodig, kan aansluiten bij collectief vervoer. Kijk, dat is regeren want dat is vooruitzien…wel moeilijk en dus…

Maak een plan, een echt plan met visie voor over, pak weg vijf jaar en start over vijf jaar met de invoering ervan. Dat is beter dan asfaltwegen die de volgende generatie gaat slopen omdat er een systeem is dat ze niet nodig heeft. En dan hebben we het alleen nog maar over verkeerstechnieken en besturing van het verkeer. Op vrijwel elk ander beleidspunt zijn dergelijke plannen te maken. Doorbreek die haalbaarheid en stap over naar wenselijkheid, dan zijn we weer waar de politiek thuishoort.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

https://4politicians.wordpress.com

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s