Olympische waarden

Er is een beroemd Grieks spreekwoord: ” Een vriend is wie getoond heeft geen vijand te zijn.”  Redelijk positief en optimistisch lijkt me maar dat is nu eenmaal de Griekse geest. Zo is er ook het verhaal over de”onbetrouwbaarheid”  van Grieken.

Een vreemdeling trekt al vele uren door de bergen en hij weet niet precies hoe ver hij nog moet. Zijn benen zijn aan rust toe en zijn hoofd is moe, zijn  keel is dorstig en zijn maag hongerig. Tot zijn opluchting ontdekt hij om de bocht in het bergpad een huisje en voor het huisje zit een Griek olijven te pitten. ” Goeiemiddag”, zegt de Griek en de vreemdeling antwoordt in zijn eigen taal. Dan noemt hij de naam van de stad waar hij heen moet. De Griek fronst zijn wenkbrauwen en kijkt de vreemdeling aan. Wat ziet die man er moe uit en dan te bedenken dat hij zeker nog 1,5 uur moet lopen. De Griek beslist voor zichzelf dat het veel te ontmoedigend is om de waarheid te spreken en zegt. ” Nog een half uurtje, die kant op”, wijst hij…  Vol goede moed stapt de vreemdeling verder, nadat hij een glas te drinken heeft gehad van zijn gesprekspartner.

Het is maar hoe je het ziet. Is de Griek onbetrouwbaar of  heeft hij empathie? We kunnen er lang over spreken maar zeker is dat Grieken een andere route volgen bij het denken dan de West-Europeaan. Dat is niet erg mits men z’n best doet elkaar te begrijpen. Maar dat is de bedoeling van de Europese Unie natuurlijk helemaal niet. De bedoeling van de Europese ~Unie is het vergroten van afzetgebieden terwille van de groei, ja vooral de groei, van de economie. Daarom ook hebben we de euro uitgevonden want voor die tijd kon je niet naar hartenlust tegen veel te lagen salarissen van de medewerkers toch hoge winsten maken voor je aandeelhouders. En dus, Griekenland erbij…ja doe maar… Even in de boeken kijken, ja hoor, dat lijkt best goed zo.

En die Grieken helemaal blij, ze hadden de andere landen ook niet boven matig hoeven lastig te vallen met wat valkuilen in de begroting want dat zou allemaal goedkomen als ze eenmaal lid waren van de EU. De EU was immers het economische Walhalla….  En zo zijn ze dan aan het avontuur begonnen. En trouwens, die Italianen hadden ook zo hun eigen manier van boekhouden en die draaien al vanaf 1951 mee in de club. Dat moest goed kunnen gaan. In Brussel vonden ze het allemaal al lang goed want Griekenland en nog een paar van die landjes erbij, betekende weer heel veel meer afzetmogelijkheden voor de West-Europese industrie. De Commissie grijnsde breed en Gerrit Zalm grijnsde met ze mee… Zalm, dat is die man die 2300 mensen ontslaat bij ene goed draaiende bank…over economie gesproken.

Nou en toen ging het mis. Ja natuurlijk ging het mis want de Griekse economie kon als die rotzooi uit het westen niet goed verstouwen en ging dus lenen, lenen, man wat konden ze lenen…. en er was niemand die ze weerhield, integendeel. Zolang de Grieken leenden, konden ze onze producten afnemen, al die kenniseconomische rimram…

Maar toen ging er in de VS iets mis en toen ging er ergens anders iets mis en toen bleek dat iedereen in de hele wereld zich een bult had geleend en dat eigenlijk niets het eigendom was van degene die het gebruikte en dat sommige dingen waarvoor was geleend niet eens bestonden en toen…was het de schuld van de Grieken.

Eerlijk was die wijzende vinger natuurlijk niet en ook de `Grieken vonden dat niet eerlijk want zij waren altijd uitgegaan van Olympische waarden: meedoen is belangrijker dan winnen. Maar ja die prachtige filosofie is in West-Europaal lang bedolven onder de heb- en graaizucht…waarvan wede Grieken nu betichten.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

https://4politicians.wordpress.com

De macht van de woelmuis

De toekomst…hebben we die nog? Als je onze politici moet geloven, en dat zullen we toch maar doen, dan is er zeker een toekomst en…zij weten hoe die toekomst er uitziet. Zij zijn druk bezig Nederland klaar te stomen voor de toekomst. Zij zij vastbesloten onze kinderen terecht te laten komen in een gespreid bedje.

Ik weet intussen ook hoe die toekomst eruit gaat zien: net zoals vandaag. Dag na dag zijn onze bestuurders bezig Nederland zodanig in te richten dat het voor ons nageslacht godsonmogelijk wordt zich los te maken van onze inzichten. Dat is heel gemakkelijk, door eindeloos te herhalen wat er al is. Gisteravond was ik daar weer eens getuige van. Laat in de avond passeerde ik Utrecht van Oost naar West en wat dacht je wat? Twee keer file omdat men bezig meent te moeten zijn  met het verbeteren van de wegenstructuur rond de stad. Dat is goed voor de toekomst, zeggen de politici. Bij hen is nog steeds niet doorgedrrongen dat de boodschap van ” iedereen een auto, elke dag”  al lang verleden tijd is. Nee, ze maken er de toekomst van.

Zij denken dat vorm te kunnen geven door meer en bredere wegen aan te leggen waar je harder mag rijden zodat je meer ongelukken kunt maken. In de loop van de afgelopen tientallen jaren is gebleken dat de aanleg van wegen leidt tot meer verkeer en nieuwe files maar daar letten wij als politici niet op. Nee, we gaan als ijzeren Heinen gewon door met het verzieken van het milieu voor de toekomst en van het verkeer voor vandaag. Want…al dat gewoel in de grond leidt alleen maar tot files en irritatie. De enigen die er voordeel van hebben zijn de woelmuizen van de wegenbouw.

Klaarmaken voor de toekomst…dat wekt ook al niet het gevoel dat onze politici veel vertrouwen hebben in onze jeugd. Kennelijk zien zij niet dat de volgende generaties heel goed in staat zullen zijn hun eigen samenleving vorm te geven. Daar hebben ze de over-hun-graf-regerende bestuurders van deze tijd niet voor nodig. Zeker niet, de techniek wijst in een heel andere richting dan het volledig uit de tijd zijnde automobiel en dankzij onze woelratmethoden zullen wij onze kinderen behoorlijk in de weg, he grappig woord in dit verband, zitten met al die voorzieningen die wij hebben getroffen. De toekomst wijst in de richting van elektronische vervoerssystenen voor grote groepen mensen tegelijk en in de richting van thuiswerken of collectief thuiswerken, vanuit de eigen wijk dus.

Het probleem zit natuurlijk ergens anders. Het ontbreekt onze politici en bestuurders te enen male aan originele politieke vergezichten oftewel, idealen en dus…grijpen ze naar de tactiek van de dictator: bouwwoede. Door te bouwen kun je de suggestie wekken dat je weet waar het heen moet met deze samenleving. Ik bedoel, als je de brutaliteit hebt de bevolking lastig te vallen met zoveel overlast, dan moet daar toch wel een heel diepzinnige toekomstvisie achter schuil gaan.

Niet dus…na drie kwartier was ik Utrecht voorbij en toen kon ik heerlijk doorrijden naar Alphen, rechtsaf een straat in, linksaf en…de terreur van het roodwitte paaltje begon opnieuw: verkeer gestremd vanwege het werken aan de toekomst. En toch heb ik nog goed geslapen.

https://4politicians.wordpress.com

Khadafi en Kahn, mijn vrienden…mijn helden….

Persoonlijk vond ik Moammer Khadafi altijd wel een toffe gozer. We kwamen elkaar geregeld tegen bij de kapper en de kleermaker en dan was het altijd lachen omdat we kleren en kapsels uitwisselden. Ja, je kon met Moammer heel wat aflachen. Bijvoorbeeld in zijn “tentje achteraf”  zoalshij dat zelf noemde, net even buiten Tripoli en met een eigen helikopterveld. Daar ontving hij zijn koninklijke vrienden uit Saoedi-Arabië en dat waren hoogst vermakelijke bijeenkomsten. Héél leuk was bijvoorbeeld zijn act waarbij hij liet zien hoe onhandig de gemiddelde moslim onhandig omging met een uitsmijter spek en een glas bier. Moammer gaf de voorkeur aan Tsjechisch bier en spek uit Nederland. Dat nam ik graag voor hem mee. Koning Fahd hield meer van Duits bier maar koning Abdullah van S.A was meer van het Deense bier.

En vergevingsgezind was hij. Over zijn tegenstanders riep hij altijd ” zand erover”. Fantastisch toch? Een moedig man was hij ook. Zo droeg hij bij een bezoek aan Berlusconi op zijn borst de afbeelding van een Libische verzetsheld die door de Italianen was geëxecuteerd in de jaren dertig van de vorige eeuw. Kom daar bij Beatrix eens om. Die zet echt geen portret van Willem van Oranje op haar hoed als ze Spanje bezoekt. Nee, het was altijd leuk en aardig met Khadafi en nu willen ze hem ineens berechten voor misdaden tegen de menselijkheid.

Daar snap ik niets van. De VN begaan al oorlogsmisdaden sinds de oorlog in Korea. Sinds die tijd worden er uit naam van de junta van de internationale gemeenschap vrouwen en kinderen gebombardeerd, deuren in getrapt en mensen gemarteld. In Afghanistan is dat nog aan de orde van de dag en krijgen kinderen een vreemde indruk mee van een “vredesactie”. Bovendien heeft George Bush jr. Khadafi ooit begroet als bondgenoot in de strijd tegen het terrorisme, dat klonk al weer heel anders dan het “Dolle Hond”  dat zijn voorganger RonaldReagan ooit gebruikte maar die was dan ook als ex-president heel snel dement, handig voor het vergeten.

Nee, het gaat er natuurlijk niet om wat je doet maar om wie het doet. Zo mochten de geallieerden wel Dresden en Leipzig naar hartenlust platbombarderen maar de Duitsers mochten dat met Warschau niet doen. Tja, het is wel eens verwarrend.

Zo mag een Amerikaanse president niet vreemdgaan maar van een Franse wordt niet anders verwacht. Wat dat betreft begrijp ik al die commotie rond DSK niet. Dat verhaal van dat kamermeisje is natuurlijk van A tot Z gelogen. Heb je haar gezien? Wees nou eerlijk, daar kijk je als man toch niet naar om, zo’n tiepje? Zeker niet als je weet dat je binnen de kortste keren een functie hebt waarin alle deuren voor je opengaan die voor anderen gesloten blijven? Nee, ik kan weer eens niet anders concluderen dat we net z’n allen in de meest hypocristelijke uithoek van de wereld leven en als het om waarden en normen gaat, hebben we een behoorlijk achterlijke cultuur. Mijn vrienden en ik gaan daaraan iets veranderen: KKK, Khadafi, Kahn en Kaj.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

https://4politicians.wordpress.com

Navo staren

Wat leuk! Khadafi eindelijk z’n tent uit gejakkerd. Prachtig toch? Kan -ie met anderhalve kameel en een Kazachstaanse lijfwacht ergens een nieuw onderkomen gaan zoeken. De Italianen zullen nu ook wel begrepen hebben dat als ze van Berlusconi af willen, dat het dan ook kan…zou OOK mooi zijn.

Hoe dan ook. Die tientallen stamhoofden van de Rebellenclub gaan nu natuurlijk onderling ruzie maken, dat wel.  In hun ogen is er pas sprake van democratie als ze zelf de baas zijn. Voor de NAVO maakt het dat allemaal niet gemakkelijker maar, daar hebben we het volgende op gevonden. Als het allemaal echt uit de hand loopt, regelen we een humanitaire actie of een vredesactie. Dat betekent dat het stamhoofd dat het Beste Engels spreekt onze zetbaas in Tripoli wordt en dat wij soldaten sturen die de ontwikkeling van een democratie gaan ondersteunen. Er komen ook ontwikkelingsorganisaties die scholen middenin de woestijn gaan bouwen en bruggen aanleggen op plaatsen waar nooit iemand de rivier over steekt. Praat me niet over die Libische rivieren…Prachtig werk allemaal.

Intussen beginnen die barbaren die in de woestijn hun heenkomen hebben gezocht ons en die zetbaas aan te vallen en om die reden gaat de NAVO grootscheepse schoonmaakacties. Daarbij laat de overheid zich helpen door de media om het beeld te versterken dat de vijand bijna is verslagen terwijl een minister van defensie luidkeels roept dat het nog jaren gaat duren. De overheidstekorten van alle deelnemende NAVO-landen lopen weer fors op en uiteindelijk draait het uit op de zoveelste desillusie. De overheid zegt op een goeie dag en voordat iemand erop bedacht is  dat de Libische strijdkrachten het wel alleen af kunnen en dan trekt de NAVO zich terug.

Libië hompelt nog een paar jaar verder met een permanent door explosievegordels en van de schouder afvuurbare raketten bedreigde democratie totdat een kolonel van het Libische leger de macht grijpt. In het land dat door het begrip “republiek”  met afgrijzen is vervuld, roept deze kolonel zichzelf uit tot Idris II, koning van Cyrenaica en Ommeland en zo sluit hij aan bij een mooie traditie. Om de eigen bevolking op zijn hand te krijgen gaat hij met de Italianen ruzie maken over het eilandje Lampedusa en verder verhoogt hij de olieprijzen, tot onze schrik dan weer….

Het is zo gemakkelijk de geschiedenis te voorspellen, vooral in een tijd waarin journalisten niet eens het verschil weten tussen verleden en tegenwoordige of toekomende tijd, ze gooien alles door elkaar ter wille van de levendigheid of zoiets…. Alsof het allemaal al niet levendig genoeg is.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

https://4politicians.wordpress.com

De EUSSR of stoken in een goed huwelijk

Gisteren was het zover, alle oude termen van de Eurofoben kwamen weer over het voetlicht en de mooiste daarvan is wel de EUSSR, de angst dat de Europese Unie zal vervallen tot een verschrikkelijke dictatuur.Dan zou het boek “1984”, zij het wat laat, pas echt werkelijkheid worden. Voorlopig lijkt de Eurofobensectie nog het meest op Animal’s Farm maar goed…

De gedachte dat de Europese Unie uitgroeit tot een verschrikkelijke dictatuur is vooral gevoed door nota bene Russische dissidenten als Sacharov en Bukovski, gasten dus die met hun tafelpraatjes kwamen stoken in een goed huwelijk. De sectie “Achterdocht” inEuropa geloofde de praatjes maar al te graag, net zoals zij niet geloven in opwarming van de aarde, de landing op de maan en de gang van zaken rond de moord op Kennedy. Kennedy die overigens volgens hen tot de verderfelijke secte van de Amerikaanse democraten behoorde. Eigenlijk zou het in die club bon ton moeten zijn om lovend over die moord te praten.

Maar goed: de EUSSR dus, een soort Sovjet-dictatuur van het ergste type dat ons werd voorgehouden door mannen die zelf jarenlang mishandeld zijn, opgesloten in psychiatrische inrichtingen en platgespoten en die dus eigenlijk beschouwd zouden moeten worden als volop getraumatiseerde “gevallen” maar die de ruimte hebben gekregen hun verhalen te doen  omdat onze vrije westerse media zo graag lieten zien hoe slecht het wel in de USSR was. Geen misverstand trouwens: het was er allerbelabberdst.

Nu komen er groepen zoals de PVV en vaak ook de SP die zich tegen de EU keren vanwege vermeende risico’s van een dictatuur. Daarbij wordt het bestaan van het Europees Parlement volkomen over het hoofd gezien en veel teveel gewicht gegeven aan de Europese Commissie. Nu is het waar:een risico van uitgroei in de richting van dictatoriale verhoudingen is mogelijk. De organisatie van de Europese Unie bevat bepaalde autoritaire en ongecontroleerde elementen waarvan de Europese Commissie er één is.

Of dat de basis , het fundament zal zijn van een dictatuur, is voor verreweg het grootste deel afhankelijk van het gedrag van de Europese burgers. Zijn zij alert en letten zij op hun zaak dan sluiten zij zich aan bij een partij en gaan zij ter stembus en eventueel laten zij zich tussendoor horen. Niet met veel geschreeuw  en weinig wol maar met inhoudelijke, ter zake kundige discussies. Het is moeilijk en veel gevraagd voor een veel te welvarend volkje maar het zal moeten. Zo niet, dan sluipt de dictatuur door ene achterdeur binnen. Ja, je moet er iets voor over hebben. Wie de macht aan anderen overlaat, heeft zelf niets meer te zeggen. Dat is pure logica.

Daar staat tegenover dat een sterke Europese Unie in staat zal zijn om welvaart en welzijn beter over het hele gebied te distribueren en…we weten het al lang…elke positieve ontwikkeling staat of valt met een goede distributie. Daaraan ontbrak het in de verguisde USSR behoorlijk. Met het lidmaatschap van Rusland gaat de Unie beschikken over een onafzienbare voorraad aan hulpbronnen en …ruimte. Dat laatste kunnen de Europeanen ook gebruiken, vooral als je bedenkt dat rond 2100 het meer dan walgelijke aantal van 10 miljard mensen bereikt zal zijn. Gelukkig ben ik er dan niet meer bij.

Die vooruitzichten zijn heel wat beter dan de afgelopen 2000 jaar van bekvechten en oorlogvoeren in het kleinste werelddeel, zonder Rusland, ter wereld. Frankrijk en Duitsland die elkaar 1200 jaar in de haren hebben gezeten, werken nu nauw samen. We zouden opgelucht moeten zijn!

Maa er dreigt een ander gevaar en daar heeft bijna niemand het over. Niet de politieke dictatuur maar de dictatuur van de grote bedrijven vormt een bedreiging voor onze vrijheid. In de ruimte van de EU krijgen deze op materiële welstand beluste organisaties zich mogelijk al te vrijelijk ontwikkelen en al gauw de suggestie wekken dat zij de fundamenten vormen onder onze samenleving. Dat maakt hen onmisbaar en tegelijkertijd almachtig. Hun wil en hun wet worden dan regel. Daartegen moeten de Europese burgers nog meer waken dan tegen de politieke dictatuur. Hoewel, een huwelijk tussen een politieke dictator en het bedrijfsleven , zoals in de Nazitijd, het ultieme risico vormt. Angst (politiek) en hebzucht (bedrijfsleven) zijn twee oppermachtige drijfveren van de menselijke geest.

Aan de andere kant kan juist de harmonische distributie van vrijheden en goederen leiden tot de vorming van zo’n 100.000 kleine gemeenschappen, gemeenten, waarin de burger zich nestelt en een aangenaam leven ervaart. Daar gelden zijn of haar regels en voorschriften en die van degenen die hetzelfde denkraam hebben. Daarbij blijft één gegeven onverkort gelden: burger let op uw zaak en leun nooit achterover want dat leidt tot inslapen en voor u het weet wordt u door ene dictator wakker geschud.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

https://4politicians.wordpress.com

Kenmerken van een cultuur die voorop loopt

De hele dag gemeier over de portemonnee;

Geld lenen tot je erbij neervalt

Politici die zich met rechtspraak bemoeien

Burgers die op voorhand mensen veroordelen

Mensen die elkaar de huid vol schelden als bewijs van vrijheid van meningsuiting

Problemen oplossen aan het andere einde van de wereld maar met je buren niet op kunnen schieten

De staat leent geld totdat ze is uitgehold

Mensen die geen geluk hebben aan hun lot overlaten

Scheiden aan de lopende band

Monogamie verkondigen en vreemdgaan bij het leven

Voortdurend de mond vol hebben over seks

Alles laten aansmeren wat trendy is

Psychotisch aandraven achter alles wat “nieuw” is

Gebrek aan nieuwe ideeën

Angst voor alles wat niet bekend is

Een disfunctionele berg willen bouwen in de polder

Kolderieke of smerige programma’s op tv bekijken

Agressieve games prachtig vinden

Schooluitval bij bosjes

Steeds nieuw angstpsychosen bedenken

 

Mensen van de wereld: dit heet vooruitgang!

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

https://4politicians.wordpress.com

 

Schoolprestaties zijn niet belangrijk

We hebben er de mond over vol: startkwalificatie en het klinkt ook echt wetenschappelijk. Wie het woord voor het eerst hoort, kan er niets mee omdat het zo nietszeggend is dankzij de intrinsieke abstractie. Voor welke start krijg je een kwalificatie? Mag je pas met zo’n kwalificatie beginnen met leven en ben je voor die tijd een onbenullige nietsnut die z’n mond moet houden?

Deze week kwakte een aantal pseudo-deskudige mannen en vrouwen het idee de wereld in om meisjes en jongens in de toekomst weer verdeeld naar geslacht lessen te geven in taal en wiskunde. Niet geholpen door enige kennis over de beweegredenen om in het verleden de co-educatie in te voeren, gaven ze zich over aan een orgie van voordelen van zo’n aanpak en minister  Van Bijsterveldt riep in geestelijke ademnood dat het goed was als de schoolprestaties daardoor toenamen. Alsof het in het leven van wie dan ook draait om schoolprestaties. Hun beperkte zienswijze bleek al uit het feit dat ze vooral over taal en wiskunde spraken, alsof andere vakken er niet toe doen.

De werkelijke deskundigen  weten al heel lang dat goede schoolprestaties niets zeggen over de positie die iemand in het leven en in de maatschappij later inneemt. Er bestaat een overmaat aan voorbeelden van mislukte cum laude academici. Nee, schoolprestaties zijn belangrijk maar niet het allerbelangrijkste en die indruk wordt nu wel gegeven.

Co-educatie, les voor jongens en meisjes door elkaar heeft een belangrijk pedagogisch voordeel. Het voedt beide geslachten  op tot mens en dat komt nu juist doordat jongens en meisjes heel anders denken. Tijdens de les en ook daarna voeden de jongeren elkaar op. In mijn loopbaan als leraar heb ik dan ook ontdekt dat gemengde klassen de beste resultaten te zien gaven op het gebied van originaliteit, oplossen van problemen, kennisoverdracht en inzichtelijk leren. Dat meisjes niet op hun volledige mogelijkheden worden aangesproken, is helemaal niet zo erg. Zij kunnen die extra inzichten en energie heel goed voor andere, vaak buitenschoolse zaken, gebruiken.

Het uit elkaar halen is een schandelijke voortzetting van de versmalling van onderwijs die al vele jaren aan de gang is door keuzepakketten en profielen. Alleen al met de invoering daarvan is de jeugd een geweldige kans aan persoonlijke ontwikkelingsmogelijkheden ontnomen. De gedachte daarbij is dat je niet meer hoeft te leren dan je, economisch gezien, nodig hebt. Dat is een verschrikkelijke misvatting omdat je als jongere juist je eigen persoonlijkheid ontwikkelt aan de hand van de lessen die je ” niet nodig hebt”. Het geeft een breedte aan inzichten die de jongere mist bij het hanteren van keuzepakketten en profielen.

Van die breedte kun je wel degelijk ook in praktisch, economische zin plezier hebben want wat moet je als je dankzij je smalle profiel vastloopt in de maatschappij? Uitzicht op iets anders heb je niet want die wegen zijn voor je afgesloten. Scholieren raken in de praktijk niet zo zeer overvoerd door de breedte van hun lespakket als wel door de opeenvolging van toetsen en tests. Bovendien komen veel scholieren in het verkeerde vaarwater terecht doordat er veel teveel waarde wordt gehecht aan intellectuele studies terwijl een groot deel van hen veel meer geschikt is voor praktische beroepen.

En in de intellectuele studies heeft men belangrijke structuren naar de marge geschoven zoals grammatica, jaartallen en topografie. Het kan bijvoorbeeld best zijn dat GPS-systemen ons de weg wijzen op aarde maar topografie geeft een beeld van de eigen plek op aarde, een beeld van de wereld en beïnvloedt het denken op een flexibele manier. Het biedt de kans om verbanden te leggen en discussies aan te gaan die geen basis vinden zonder juist deze fundamentele kennis. En discussies zijn belangrijk.

Voorts is het van belang de scholen sterk te verkleinen en leerkracht en leerling veel dichter bij elkaar te brengen. Vanzelfsprekend hoort daar ook een veel pedagogischer en steviger vakinhoudelijke opleiding voor leraren bij dan nu het geval is. HBO-studies kenmerken zich door een beschamend gebrek aan diepgang.

Schoolprestaties zijn niet meer dan een hulpmiddel, een belangrijk hulpmiddel maar minstens zo belangrijk is de ontmoeting jongens-meisje en de herkenning van het andere denken. Het kan in de klas zelfs aanleiding zijn voor alertheid en fraaie co-producties. De ervaring die jongeren met elkaar opdoen, kan later nooit meer ingehaald worden. Door de afschaffing van de dienstplicht is voor jongens in elk geval al zoveel maatschappelijke ervaring weggevallen. Ook dat is zonde maar het valt buiten het bestek van het onderwijs en dus ook van dit artikel. Kortom: co-educatie, een bredere opleiding, meer waardering voor praktische intelligentie en…betere leerkrachten. Dat is de oplossing, Marja!

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

https://4politicians.wordpress.com

Sociale empathie

Empathie is een Grieks woord dat “invoeling”  betekent, het houdt in dat de één precies voelt wat er bij de ander van binnen leeft zonder daar noodzakelijkerwijs hetzelfde gedrag aan te ontlenen. Dat is zelfs zeer onwaarschijnlijk omdat zelden twee mensen op precies dezelfde manier reageren.

Sociale empathie houdt in dat je heel precies, via de Fingerspitzen aanvoelt wat er in de samenleving broeit en beweegt, op welke plaats dat gebeurt, wat de oorzaken zijn en op welke plaats dat gebeurt. Sommige mensen hebben die sociale empathie bij hun geboorte meegekregen maar ze moet wel worden ontwikkeld door veel middenin de samenleving te staan. Tegelijkertijd is het van belang heel vrij en onafhankelijk te kunnen denken over al die sociale roerselen. Sociale empathie is niet hetzelfde als veel kennis van een hele stapel wetenschappelijke rapporten over de samenleving. Integendeel, die kennis kan belemmerend werken. Sociale empathie komt voort uit het gevoel. Het gaat niet om koele, objectieve cijfers maar om warme, vaak heel subjectieve reacties.

Sociale empathie is geen medelijden, integendeel, medelijden is een “blijven hangen in andermans verdriet of sjagrijn”. Empathie gaat veel verder en “kent” het gevoel van de ander en ziet de eigen reactie daarop. Juist door het gevoel te hebben rond die reactie, is het ook mogelijk het gevoel van een ander op een situatie te kennen. Bij sociale empathie gaat het daarbij om groepen, groepen bijvoorbeeld die al generaties lang werkloos zijn, de effecten daarvan op kinderen en anderen in de omgeving. De empathie is belangrijk om dat die duidelijk maakt welke oplossing er nodig is. Simpelweg wat schoollokalen neergooien in een buurt waar de genoemde achterstand  aanwezig is, wordt dan al gauw bespottelijk en effectloos.

Het is ook best mogelijk om sociale empathie te ontwikkelen. Een enkele busreis langs, bijvoorbeeld,  wat achterstandswijken en een nachtje logeren is dan niet genoeg. Nee, het gaat om frequent en periodiek bezoeken van mensen in achterstandswijken, het sluiten van goede banden met sommige inwoners daar en van tijd tot tijd kijken hoe deze mensen hun dagelijks leven doorkomen.

Natuurlijk, niet alleen achterstandswijken lenen zich tot het ontwikkelen van sociale empathie. Juist de omgang met mensen uit alle mogelijke niveaus in de samenleving, is een belangrijke stap. Niet een keer maar altijd….en zie, er ontstond ene politiek programma. Want zo, op die manier, met een bast vol sociale empathie kan ene politicus zich inzetten voor ene zaak die hij of zij de moeite waard vindt. Politiek gaat over veel en veel meer dan het bouwen van een brug of het aanleggen van een plein in het midden van de stad. Het gaat om bewustzijn, bewustzijn van dat wat leeft in de massa’s.

Tja…en al je daar allemaal te lui of te elitair voor bent, dan laat je je bureau bedelven onder dewetenschappelijke studies en…sla je de maatschappelijke plank mis…

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

https://4politicians.wordpress.com

YUPPEN aan de macht

Vandaag staat er van Ton van Luyn een vermakelijke column in de Volkskrant waaruit blijkt hoe we met z’n allen altijd weer in staat zijn om begrippen precies zo te verdraaien dat ze in ons straatje passen. Hij vertelt hoe hij voor YUP is uitgescholden en gaat vervolgens uitleggen dat de YUP een hardwerkende zorgzame man of vrouw as die goed op zijn portemonnee lette en op de buitenkant van zijn of haar woning. Dat was in zijn ogen wel een heel verschil met de generatie die daaraan voorafging en die hij betitelt als langharig werkschuw tuig. Die naam heeft hij noch zijn generatie bedacht omdat die hardwerkende generatie helemaal geen tijd had voor creatieve hoogtepunten.

De benaming langharig werkschuw tuig is bedacht door de twee generaties die daaraan voorafgingen en die als belangrijkste verdiensten twee wereldoorlogen, een beurskrach, de holocaust en de koude oorlog op hun naam hebben staan. Voor het overige zwoegde het volkje terwille van een fortuin dat ze in de genoemde catastrofes uiteindelijk ook weer de grond instampte.

YUP staat voor Young Urban Professional en de benaming werd inderdaad uitgevonden door de generatie van het langharig , werkschuwe tuig waarvan de meesten gewoon aan het studeren waren en binnen de gestelde termijn hun diploma haalden. Kom daar nu nog maar eens om. Het was deze generatie die zich ook afvroeg of het met de samenleving wel de goede kant opging. Het gejaag op geld leek niet de belangrijkste doelstelling in het leven al lieten de oorlogsgeneraties het wel zo voorkomen. Nee, het ging om de manier van samenleven en de zorg die je voor elkaar had. Dat zich in die idealistische kijk op de wereld ook wel eens onvolkomenheden voordeden, laat zich raden.

Dat neemt niet weg dat er een brede maatschappijvisie bestond en dat die door de YUPPEN werd teruggebracht tot huisje, boompje beestje en een tot in al haar truttigheid vormgegeven monogamie die in ere werd hersteld.Veel nieuwigheid is uit de Yuppen generatie niet voortgekomen behalve wat technisch broddelwerk waaraan nog menigeen zich aan zijn bureau zit te ergeren. Erger is nog dat ze leidde tot een zelfbedachte globalisering en een omvorming van de beurs en banken tot casino waaruit kortgeleden nog maar een wereldwijde kredietcrisis voortkwam. Dagelijks stoor ik me ook aan het feit dat de Yuppengeneratie weigert haar kinderen op te voeden zodat die weer lijden onder schooluitval en verveling. David Cameron, Nicolas Sarkozy, Mark Rutte en Tony Blair zijn voorbeelden van deze Yuppengeneratie.

De onwil van de Yuppen om over sociale oplossinge na te denken leidde bovendien tot een onverschilligheid ten opzichte van mensen die wat minder geluk hadden en terechtkwamen in een poel van werk- en zinloosheid. Een situatie die zich nu al jaar na jaar begint te wreken in de vorm van opstandige jongeren in de grootste steden van Europa. Het feit dat de beurs dagelijks en de onrendabelen nooit op tv kwamen, is een zeker historische prestatie van de Yuppencultuur.

Intussen denkt Van Luyn iets te kunnen zeggen over de langharig, werkschuwe tuiggeneratie hoewel hij daar nooit onderzoek naar heeft gedaan en al helemaal geen ervaringen mee heeft. Dat is het nadeel van de jongere generatie, die zal zich altijd erg moeten inspannen om iets te begrijpen van de generaties die voorgingen. De oudere generatie krijgt de ervaring met de jongere generatie in de schoot geworpen. Heb ik ook een sgeluk.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

https://4politicians.wordpress.com

Tottenham hotspur of het bloedspoor

Opgevoed voor de rebellie, zo zou je het kunnen noemen. Wat zich afspeelt in Tottenham, andere Londense wijken en andere grote steden in Groot Brittannië is de vrucht van decennia lange verwaarlozing, ontkenning en verkeerd opvoeden. Het valt niet mee om een begin te maken aan het verhaal maar één ding is zeker: “gewone relschoppers”  bestaan niet.Rellen komen altijd voort uit onvrede. Wie dat ontkent, werkt aan de volgende uitbarsting mee.

Voor de grootscheepse rellen in Londen en andere big cities is een reeks van verklaringen te geven maar verwaarlozing en ontkenning zijn wel heel belangrijke. Aan de basis ervan ligt de wens van ieder mens om gewaardeerd te worden om zijn of haar capaciteiten en daden. Wie stelselmatig in de hoek wordt gezet, kropt woede op tot aan de explosie. Daarvoor is vaak maar een kleine oorzaak nodig. Er waren vrouwen in Nederland die het goed zagen: ” De mannetjes willen laten ons laten zien waartoe ze in staat zijn.”  Dat is het Bokitogedrag dat in elke man verscholen zit. Daar zit ook een eerste ontkenning. We willen in onze samenleving maar niet accepteren dat de basis voor vrouwen de kinderwens is en voor mannen de wens om zoveel mogelijk vrouwtjesmensen te bevruchten. Voor ons is dat niet leuk omdat we ons in alle verwatenheid zo graag wentelen in een droom van cultuur en beschaving. Met vork en mes eten is veel meer gemeengoed dan de gedachte dat de mens gewoon een neukgraag wezen is. Dat is één. De Bokito’s van Tottenham en andere wijken willen aan de wereld laten zien wat zij vermogen. Het libido als drijfveer is heel krachtig.

Zij doen dat door brandstichting, plundering en mogelijk moord omdat zij in de loop van vele jaren geleerd hebben over geen andere middelen te beschikken. Het is alleen geweld en lichamelijk vermogen dat hen imposant maakt, de roze billen van de mantelbaviaan, met excuus aan de bavianen.

Maar het zou te gemakkelijk zijn om het daarbij te laten. Er is veel en veel meer. Met het kenmerkende gebrek aan mensen kennis van de socialisten, ingegeven door ene universeel ideaalbeeld, hebben de “linksen”  decennia lang geprobeerd de samenleving te “maken”. Daaruit zijn ondermeer de vermaledijde gemengde wijken voortgekomen waarin vooral de armen kunnen zien hoe de rijken wonen. Waarin de armen naar de huizen van de rijken kunnen wijzen en hun kinderen leren: ” Kijk, daar wonen de mensen die ons ontslaan, of een bedrijf nu winst maakt of niet. ZIJ, die rijken, willen ons niet.” Die visie klopt voor een groot deel want ZIJ zijn uit op grotere dividenden en die vallen onder meer te bereiken door te werken met zo min mogelijk mensen. De kapitalisten ontkenden het belang en de voordelen van de mensen met handvaardigheid en spierkracht en lieten hun op windhandel gebaseerde wereld gewoon doordraaien, ja zelfs doldraaien. Dat doldraaien leidde dan weer tot crises, perioden waarin nog meer mensen in de eenvoudige huizen hun baan verloren. In Tottenham was en is de werkloosheid 40 procent.

En dan is er het opvallende gegeven dat de opstandelingen zo jong zijn. De jongst gearresteerde is 11 jaar. Eigenlijk hoeft ons dat niet te verbazen. Al decennia lang zijn we bezig de jeugd van kinderen te ontkennen. We kleden ze”zo leuk sexy”, laten ze meepraten over “het systeem”, honger in de wereld,  filosofie, sociologische problemen en vragen hen om hun mening. Alsof zij een mening hebben. Kinderen lenen een mening over dingen waarmee zij geen ervaring hebben en dat kan erg wijs klinken maar het is niks… Gek dat niemand dat door heeft. In de loop van de tijd zijn kinderen ook veel meer eisen gaan stellen, aangezien er voortdurend om hun mening gevraagd wordt. Zij krijgen de indruk dat zij een flinke vinger in de pap behoren te hebben maar die ruimte krijgen zij maatschappelijk gezien niet. Thuis vaak wel, daar krijgen zij te horen hoe flink en intelligent ze zijn en ze krijgen, in Tottenham, vooral een lel om de oren als ze een grote mond hebben tegen vader, die vaak ook al gewend is moeder te slaan. Geweld is dus een geaccepteerd middel.

Natuurlijk, pubers zijn van huis uit gewend te rebelleren omdat ze labiel in hun schoenenstaan en…in plaats van voortdurend om hun mening te vragen, zouden wij ze steun en raad moeten geven maar dat gebeurt niet. Geen wonder dat de opstandigheid wordt aangewakkerd. Zij voelen zich bedonderd, behandeld als volwassene maar als het puntje bij het paaltje komt hebben ze geen donder in te brengen.

Minderwaardigheidsgevoel, opgekropte woede  en jaloezie, uitzichtloosheid, werkloosheid en armoede, er is niet veel voor nodig om in zo’n kruitvat de zaak gauw te laten ontploffen. De politie die de allereerste vertegenwoordiger is van het vervloekte systeem van gezag, geld en macht, krijgt het als eerste te verduren en één klein foutje van een agent kan aanleiding zijn voor een diepgaande rebellie. De dood van een buurtbewoner door een politiekogel is wel even wat meer dan een kleinigheid.

Gisteren beweerde nog iemand tegen mij dat er geen sprake was van sociale onvrede in Tottenham. Het ging “gewoon”  om Hooliganisme. Flauwekul natuurlijk. Een gezond mens tracht zich door eigen capaciteiten op te laten vallen in de samenleving en bij te dragen eraan. Pas als hij of zij door de samenleving tot een wegwerpproduct is gemaakt, ontstaat een andere vorm van energie: ontoombare woede. Hooliganisme kent nog een extra element omdat verlies van een wedstrijd door de club waaraan men zijn gevoel voor zelfrespect heeft opgehangen, dat zelfrespect ondermijnt. Daarom kan de woede zich in sommige gevallen ook richten tegen de eigen spelers. Dat speel tin dit geval geen rol.

Het valt niet mee om een oplossing te bedenken maar de opheffing van taboes en ontkenningen, zoals hiervoor genoemd, zou al heel veel schelen.De haat van aandeelhouders voor mensen die het werk in productiebedrijven doen is onterecht en zou door de overheid op z’n inst getemperd moeten worden. Een man als David Cameron is daarvoor  niet de juiste figuur. Daarvoor is hij een veel teveel door dividend gefinancierde huidverzorging en deugd uitstralende meneer. Tony Blair ook trouwens. En dus gaat het nog even door.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

https://4politicians.wordpress.com.