Kutmarokkaantjes, bakvissen, bedplassers en HAIR

Het is lang geleden dat ik op school zat en soms lijkt het achter een soort gordijn gevangen te zitten. Is dat “the first curtain”? Hoe dan ook, op de lagere school en ook op het voortgezet onderwijs deed zich bij herhaling een situatie voor die belangrijk voor me is.

Van tijd tot tijd bracht de leerkracht de klas een begrip bij, het maakt niet uit voor welk vak het was, de klas een nieuw begrip bij of een woord. Steevast kwam dan het moment dat de leerkracht een zin uitsprak waarin dat nieuwe begrip paste en steevast maakte zij of hij dan ene pauze. Daarvan maakte de hele klas dan gebruik om het na te blaten. Behalve ik dan, ik ergerde me dood terwijl docent en medescholieren dachten dat ik de nieuwe term niet kende. Natuurlijk kende ik die wel maar ik zag er geen reden in om die als een kudde makke schapen na te blaten.

Met andere woorden: ik heb van jongsafaan een aversie gehad tegen cliché’s en daarin is weinig verandering gekomen. Zelfs de meest rondgetoeterde maatschappelijk geaccepteerde aannames bestrijd ik met enige regelmaat. Waarom? Omdat ze de menselijke ziel gevangen houden. Gisteren kwam het tot een uitbarsting.

Een jongedame, ik denk dat ze 22 of 23 was want ze was in 1988 opgericht, had weer een verhaal over kutmarokkaantjes. De jongens hadden tijdens de dodenherdenking dingen geroepen als “kankernederland”. Ik ben het ermee eens dat ze dat niet moeten roepen, sterker nog, ik vind het ontoelaatbaar gedrag. Maar de term “kurtmarokkaantjes”  schoot bij mij in het verkeerde keelgat. Het is een woord dat onnadenkend wordt gecopieerd sinds de verspreking (qua volume dan) van Rob Oudkerk.

Het clichématig herhalen van dit soort woorden leidt tot ongenuanceerde transpositie…het benoemen van iedere donkerharige tot kutmarokkaan en dat kan nooit positief uitwerken op onze samenleving. Integendeel, de kreet “kankernederland”  zal met hetzelfde enthousiasme worden overgenomen. Ik denk niet dat zelfs de genoemde jongedame dat nastreeft. Het is al erg genoeg met Geert en vrienden.

In een woedende bui heb ik haar neergezet als bakvis, pubertje dat net had leren plassen enzovoorts en zo ontspon zich een weinig verheffend twistgesprek. Een vriendin van me volgde het op enige afstand en gedeeltelijk en noemde het later ” behoorlijk plat”.  Daarmee doelde ze nadrukkelijk ook op mijn aandeel. En ze had gelijk….ja….het kost me helemaal geen moeite om dat toe te geven. Het enige excuus dat ik ervoorheb is de razernij die in mij losbarst als het aangeleerde woordje “kutmarokkaan”  opduikt. Die nablaterij doet mij teveel aan mijn schooltijd denken, de zwartste bladzijden uit die periode dan.

Wie over jongeren spreekt tussen de 12 en 18 jaar, moet eerst heel veel kennis opdoen over de periode de puberteit, de diepe conflicten, de overschreeuwing van suïcidale (Tristan van der V!) gevoelens enzovoorts. Puberteit is voor alle jongetjes heel moeilijk en , inderdaad, voor Marokkaantjes geldt dat om allerlei redenen dubbel en dwars. Ik zou zo graag willen dat ook jonge mensen die hitserige terminologie zouden weglaten. Ze komt voort uit gedachtenloosheid.

Het is precies ook de reden waarom ik er moeite mee heb dat een groeiend aantal mensen achter de fakkel van de vrijheid aanrent op 5 mei en de rest van het jaar toekijkt hoe onze vrijheid krimpt en krimpt terwille van een vermeende veiligheid.

Ik werd vanmorgen wakker met het lied “In the morning of my life” uit de musical HAIR. Ik brulde het meteen uit volle borst mee. Soms kopieer ook ik, heel graag zelfs…

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

https://4politicians.wordpress.com

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s