Psychoten, schutters en de vereenzaming

“Alphen zal voorgoed anders zijn”  hoorde ik gisteren iemand zeggen. Ik geloof er niets van. Sinds de schietpartij van zaterdag 9 april is er aan de stad niet zoveel wezenlijks veranderd. Waar is wel dat de gebeurtenissen in de Ridderhof iedereen in de gemeente bezighouden en dat zal voorlopig wel zo blijven.

Een veel gehoorde vraag is “waarom?”  en ” hoe komt iemand tot zoiets?” Je zou je ook kunnen afvragen hoe wij tot zulke vragen komen want is er iemand die nooit in zijn of haar leven een verschrikkelijke woede heeft gekend? Een woede die heel individueel geweest kan zijn, misschien gericht op één persoon maar misschien ook op de hele samenleving. Is er iemand die zich nog nooit tot op het bot onrechtvaardig behandeld heeft gevoeld? Misschien wel maar veel mensen zullen die gevoelens ook wel herkennen. Toch werden zij geen wild in het rond schietende moordenaar. Sommigen menen dat het verschil ligt bij een bewuste keuze die je maakt als individu. Die gedachte is gebaseerd op een heilig geloof in de vrije wil. Ik vind dat te gemakkelijk, te simpel want daarmee kun je het slecht aanwijzen in anderen en het goede in jezelf. Bah!

Vrij algemeen wordt toch aangenomen dat een mens de vrucht is van aanleg en opvoeding. Daarbij lijkt het mij van belang dat die opvoeding aansluit bij de aanleg. Ik bedoel, moeten opvoeders niet bepaalde kwaliteiten van hun kind tot hun recht laten komen en andere eigenschappen ten goede doen keren? Moet de drang en dwang van ouders daarbij niet individueel verschillend zijn, afhankelijk van de aanleg van het kind? We zeggen wel eens dat ouders hun kinderen het beste kennen. Soms denk ik: “Was dat maar waar.” Sommigen menen ook altijd zichzelf als voorbeeld te moeten geven als een ander de fout ingaat. ” Ik doe dat toch ook niet…” Tja, dat zullen we nog wel eens zien en trouwens wat is dat voor voorbeeld? Je bent toch ook iemand anders?

Naast de fundamenten die bij geboorte en opvoeding worden gelegd, is er de maatschappij. Onze samenleving is er bepaald niet vriendelijker op geworden. Sterk gericht op individu, carrière maken, voor jezelf zorgen, prestaties leveren, hard werken biedt de samenleving maar weinig uitzicht op het sociale element. Communicatie is verworden tot “recht op vrije meningsuiting”  en “buren” zijn wezens die weliswaar in de buurt leven maar waarvan je hoofdzakelijk last hebt bij het verwezenlijken van de verplichtingen die de samenleving je oplegt. Om gek van te worden.

De samenleving dwingt ons tot gericht handelen want we hebben werk nodig omdat werk ons tot mens schijnt te maken en in dat werk willen we ook nog een loopbaan verwezenlijken. Meestal loopt die op een desillusie uit en dat is heel frustrerend want dan heb je of de kwaliteiten niet of je hebt je onvoldoende ingezet. Zo wordt daarover geoordeeld. Daar kun je heel boos over worden.

Als je dan met wapens bent opgegroeid, bieden die zonder meer een mogelijkheid om je frustraties uit te leven en wel op een heel gerichte manier. Wie met zijn wapen op een doel mikt, verstart in het doel dat hij of zij zich stelt. Het vraagt uiterste concentratie op het raken van de ” roos” . Niet eens die roos is belangrijk maar uitsluitend nog het raken ervan. Dat heet tunnelvisie in het beste geval…

Gebrek aan communicatie, frustraties, tunnelvisie…dan kom je al aardig in de richting van een psychose, een moment waarin je met je beste vrienden, je wapens eens een avontuurtje wilt beleven, een moment van wanhopige poging tot communicatie met de samenleving….

Een samenleving die jou nota bene in staat heeft gesteld rond te lopen met wapentuig van allerlei soort. Als de samenleving de verspreiding van wapens toelaat, dan zijn er nu eenmaal mensen die daarmee een keer gaan schieten. Dat schieten gaat gebeuren, vroeger of later, onder druk of door angst ingegeven. Het is eigenlijk wel te absurd voor woorden om te bedenken dat je in onze samenleving wel vuurwapens legaal kunt kopen, waarmee je anderen kunt doden maar geen drugs die je lekker vindt. De samenleving heeft een grote, heel grote verantwoordelijkheid op zich geladen door het kweken van mogelijkheden die worden veroordeeld wanneer zij worden uitgevoerd. Tja…er zou nog zoveel meer te zeggen zijn maar één ding is zeker: we scheppen met z’n allen de individuen die dit soort tragedies veroorzaken.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

https://4politicians.wordpress.com

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s