Opkomst en ondergang van Ons Geert (Tafel 7)

Dit is de zevende tafel en de laatste.  ” Het was Hero”, zegt Geert nog wel eens, nu hij moederziel alleen de zalen van het parlementsgebouw in Den Haag doorloopt, om zijn bureau leeg te halen. ” Het was Hero die de bom onder het bouwwerk heeft gelegd. Die man heeft ideeën, gedachten, niet Martien. Martien droomt uitsluitend.”  Hero, grote rechterhand van Geert was niet alleen rechterhand maar ook het begin van het einde van de zorgvuldig opgebouwde beweging.Hero die steeds weer vroeg om structuur, een organisatie met onderdelen, bestuur en jongerenafdeling. Hero die vroeg om democratie en die Geert de rol van profeet en uitverkoren leider betwistte. Dat wil overigens niet zeggen dat het met Hero goed is gegaan want de enige openbare plek waar we hem nu nog wel eens tegenkomen, is zijn  stamcafé. Daar zit hij meestal met troebele ogen bij de bierpomp wat eenzaam voor zich uit te mompelen.

“Het was een mooi avontuur”, zegt Geert hoofdschuddend. ” Maar misschien is het wel nooit een lang leven beschoren geweest. Misschien waren we te enthousiast.” Met die woorden laat hij blijken niet te begrijpen wat de oorzaak van zijn ondergang is geweest. Wie zijn oor goed te luisteren legt in de wandelgangen van de Tweede Kamer  beluistert een heel ander geluid. ” Geert heeft wel veel aanhangers gevonden die allemaal van zijn robuuste taal hielden maar ze hadden zich toch allemaal om een andere reden bij hem aangesloten. Allemaal vooral voor hun eigen gelukje. Bekendheid, vriendenkring, indruk maken en macht verwerven, dat laatste, ja natuurlijk, dat laatste hoorde er ok bij. Maar daadwerkelijk uitzien naar een nieuw Nederland? Och…gek genoeg was Hero nou juist één van de weinigen die daar wel naar streefde maar hij koos voor een andere weg dan Geert.

En nu? Dat was de grote vraag want niet alleen Geert was met zijn club uit de kamer verdwenen maar ook Trots op Nederland zat er niet meer, de Partij Voor de Dieren had zich verdubbeld en Eric , ja de pisserd, die zat nu met een van zijn kameraden in de Tweede Kamer. Geert kende die maat van Eric niet maar hij mocht hem ook niet. In zijn ogen was die man een rechtsradicaal. ” Iemand die met zijn rechterhandje teveel schuin naarboven wijst”, zei Geert vaak. Hij kreeg er de rillingen van. Toch kon hij niet ontkennen dat Eric al een paar keer mannen de straat op had gekregen die groepsgewijs moslims te lijf waren gegaan en moslimas het hoofddoekje af hadden gerukt.

Geert was daar niet trots op en niet blij mee. Hij hield niet van straatgeweld. ” Ik ben niet tegen moslims maar tegen de Islam”, dat had hij zijn hele parlementaire leven volgehouden. Hij verafschuwde juist lichamelijk geweld en had getrild van woede bij de moorden op Fortuyn en Van Gogh. Hij wilde die weg niet inslaan. Enigszins vermoeid en met een nostalgisch gevoelstaarde hij naar de deur van de VVD-kamerfractie. Daar was het allemaal begonnen, daar zouden ze hem nu niet meer nodig hebben. Niet sinds D66 en de VVD waren gefuseerd tot één grote liberale partij. Een echt liberale partij. Hij pakte zijn tas en slofte voor het laatst door de gangen.

Even bleef hij stilstaan bij het borstbeeld van Pim Fortuyn. ” Misschien ben jij nog wel het beste af van ons tweeën”, fluisterde hij. Langzaam draaide hij zich om en verliet het gebouw aan de Pleinzijde. Waar zou hij naartoe gaan? Zijn broer Paul had hem uitgenodigd voor een borrel. Dat trok hem voor het eerst van zijn leven aan.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

https://4politicians.wordpress.com

Advertenties

Eén reactie op “Opkomst en ondergang van Ons Geert (Tafel 7)

  1. Val schreef:

    Leuk verhaal!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s