Opkomst en ondergang van “Ons Geert” (Tafel 2)

Hij kon lange tijd over de Middelandse Zee staan turen. ” We hebben hem vaak hier gezien op een bankje in het park bij de haven”, zeggen een paar winkeliers in Haifa.” Hij hield van het mooie park maar ook van die plek. Als we vroegen wat hij daar deed, antwoordde hij steevast ” ik zie de schepen van de Exodus komen, vol volhardende en gedreven strijders en werkers”, zei hij dan.”  Soms keek hij ook vanaf het strand bij Tel Aviv over de zee uit en een enkele vermengde zich het beeld van landende Joden aan de kust met schepen uit de dertiende eeuw die kruisridders brachten. Wat was er toch misgegaan met daadkracht en standvastigheid van de Europeanen?

Geert had expres gekozen voor een mosjav, geen Kibboets. De socialistische gedachten van een kibboets spraken hem niet aan. Hij wilde vrij zijn en werken, handelen en voortgaan en zijn bewondering voor het zelfbewuste maar ook geknechte volk, brak steen voor steen het geloof in zijn huiselijk geloof af. Het kon toch niet waar zijn dat dit moedige volk alleen maar bestond uit de moordenaars van Christus? De paus wilde hem dat doen geloven maar dat geloof ebde nu weg. In plaats daarvan gloorde een nieuw geloof in hem, een geloof in de onderlinge verbondenheid van Europese daadkracht en Joodse standvastigheid en in  hun gezamenlijke inzet vooreen betere wereld. Geen God maar de Mens zou de aarde beter maken. Hij sprak er met zijn vrienden in de mosjav over. Sommigen volgden hem in zijn  mening, anderen beschowuden hem als een vreemde kwast maar iedereen op de boerderij wist dat Geert iets bijzonders in zich hield.

En natuurlijk kwam de dag dat hij weer naar huis moest. ” Eer ik u vergeet, O Jeruzalem, vergeet ik mijzelf”…was een tekst die hem maar niet los wilde laten. Hij besloot nog vaak terug te komen. Hij had niet het gevoel dat hij wegging van Israel maar dat hij het land in zijn benarde, frontpositie temidden van enge, achterlijke horden zoal Egyptenaren en `Palestijnen of Syriers achterliet. Had hij niet zelf gezien hoe in die Islamitische landen het volk vies, dom en arm was? Had hij ze niet zelf aan de panden van zijn jas gehad, ja…had hij ze niet van zich af moeten slaan? Tijdens de tocht naar huis sprak hij erover met zijn medepassagiers. Veelal glimlachten ze flauw bij zijn woorden. Het ging hen te snel en was hen te ingewikkeld maar Geert voelde aan de reacties van enkelen dat hij goed zat. Er waren joden in het vliegtuig die hem bijvielen en die onverholen hun bittere haat tegenover de “smerige Palestijnse rovers”  uitspraken. Ook zij kwamen met verhalen en langzaamaan begon het publiek in het vliegtuig zijn standpunten te begrijpen. En ja…terug gingen de gedachten naar de dagen waarin Palestijnse commando’s vliegtuigen kaapten en een oude, gehandicapte Amerikaan overboord kiepten in de Middellandse Zee. De Islamieten van de woestijn, de gruwel gods, iets anders was het niet.

Nou ja, god, Geert had zijn godsgeloof inmiddels wel verloren al begon hij daar niet direct over toen hij door zijn ouders warm werd ontvangen. Hij vertelde wel langdurig en met veel herhalingen over de volharding van het Joodse volk en de nieuwe bedreigingen waar het onder leed. Dat weerhield hem er overigens niet van om gewoon baantjes te zoeken bij de Sociale Verzekeringsbank. Maar…zijn collega’s merkten het al gauw…Geert had voor zichzelf een andere route uitgestippeld. En ja hoor…

Vol wrok over het sociale stelsel en de bijbehorende mogelijkheden tot profiteren, meldde Geert zich aan bij de VVD. Eerst als fractiemedewerker en raadslid in Utrecht maar in 1998 waagde hij de grote sprong en liet hij zich op de kieslijst plaatsen voor de Tweede Kamer  en hij kreeg ook een zetel. Niet dat daarmee het grote streven van Geert was bereikt want hij had het idee dat het lot meer voor hem in petto had. Misschien wel het minister-presidentschap hoewel de kans daarop klein was als Kamerlid van de VVD.

Dat betekende overigens niet dat hij alles in fractieverband besprak. Beroemd waren de avonden bij hem thuis in een beperkte vrienden- en vertrouwelingenkring. Daar bespraken de mannen de toestand van Nederland, de zwakten en de bedreigingen.” Het ging er altijd reuze hard aan toe. Mensen werden bij naam en toenaam genoemd`’, zegt een van deze “mannenbroeders van het eerste uur”. Overigens heeft hij inmiddels het gezelschap rond rond Ons Geert verlaten, ook al weer uit frustratie. “Woorden werden niet gespaard”, zegt hij. “Ze konden niet venijnig en soms vunzig genoeg zijn, de strekking was altijd duidelijk: “Wij gaan de boel overnemen.”

(wordt vervolgd)

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

https://4politicians.wordpress.com

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s