Babyboomer’s happinez…

Ik ben een babyboomer, een ‘ 46 -er, goed jaar maar een beetje problematisch. Mijn moeder beschikte dankzij het dansfeestje van Adolf, Hirohito, Joseph, Winston, Franklin en Benito niet over genoeg kalk in haar melk en daardoor heb ik nog altijd enigszins gekromde onderbenen die doen denken aan een spoorlijn die te lang in de hitte heeft gelegen. Voor de rest gaat alles goed.

Sinds een jaar of vier zijn onze kinderen deur uit hoewel de oudste elke dag langskomt om te eten, nee, niet om zijn overhemden te strijken. Dat doet-ie wonder-boven-wonder zelf. De jongste woont met een Baskische luchtverkeersleider, zoontje en zes paarden, twee honden en twee katten in Vilafranca del Penedes (60 km zuidwest vanBarcelona) en de middelste is getrouwd meteen Finse Russin en woont in Leiden. Best overzichtelijk allemaal. De deur uit dus. Wat we eraan overhielden waren een bejaarde hond (16) en een kater (9) en dat gezelschap hebben we aangevuld met twee jonge katten, waarvan de jongste inmiddels een week of zestien is.

Die laatste plonsde op een goeie avond midden in ons redelijk tevreden en harmonische gezinnetje en bleek vastbesloten die harmonie helemaal aan stukken te scheuren met haar nageltjes. Ze klom in onze benen, helemaal tot op onze schouders, een actie die leek op onverwachte tractaties van SM. Verder omarmt ze de cactus geregeld en nog innig ook, ze beschouwt de hordeur als klimmuur om een plekje te zoeken bij het bovenlicht en dan in een keer naar beneden te jumpen, zonder bungy en ze telt voortdurend de blaadjes van de orchideeen om uit te vinden of we nog van haar houden. Echt, we zijn UIT de kinderen.

Ja, dat wel. Onze hond is immers bejaard en de kater bevindt zich middenin zijn midlifecrisis en inderdaad, hij lijkt zich zo nu en dan af te vragen of hij een kater is of een marmot. De oudste poes is inmiddels net klaar met haar studie balletdanseres maar ja …die jongste…die is ons allemaal te erg. Hoewel, misschien zijn wij HAAR wel te erg.

Wij hebben namelijk beslist dat zij nog niet naarbuiten mag. Dat heeft iets te maken met die manier waarop ze de cactus omarmt. Wij vrezen dat ze de trucks van de wegwerkers netzo leuk vindt om mee te spelen als de pluisjes van een paardebloem. Daarom…  Aan de andere kant aarzelt onze kater tegenwoordig met binnenkomen omdat hij vreest dat hij bij binnenkomst meteen een poes in zijn gezicht krijgt. Ondertussen draalt mijn bejaarde hond, gewoon omdat hij moeite heeft om de stoep op te komen.

Kortom, ik zeul er een naar binnen, sta me schor uit te nodigen aan de ander om ook binnen te komen en zwiepzwap met een hand om het wilde ninjading binnen te houden. Eerlijk gezegd , het laat mijn bloed wel stromen en…het doet me denken aan dagen uit ene inmiddels ververleden.

En dan komt een Rotterdamse wethouder mij vertellen dat kinderen van 5 jaar een zorgplicht hebben voor hun zorgvragende ouders. Nou…bedankt! It is all babyboomers happinez!

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

https://4politicians.wordpress.com

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s