Tranen van een hoofddoek

We kwamen ooit met enkele duizenden

Uit verre landen, ver hier vandaan

Gescheiden door een grauwe zee

En een blauwe oceaan

We kwamen uit landen vol vuur en geweld

Door uitbuiting, verkrachting, slagen en moord vaak gekweld

Daar zijn we vandaan gegaan

We hadden gehoord van een mooi paradijs

Waar iedereen vriend’ lijk was, welvarend en wijs

En ons zou begroeten als een heel goede vriend,

Waar altijd de zon scheen en nooit werd gegriend.

Wij bleven hier leven omdat het beviel

Al was het zo ver van onz’ eigen ziel

In vrede ontvangen, dat was voor ons nieuw

Hun God was dan anders, zij hadden ons lief

Maar toen kwam de wind uit een andere hoek waaien

Begon een stem haat tegen ons te zaaien

Die zei dat de hoofddoek het kwaad steeds verborg

En dat werd voor ieder een heel grote zorg

Er was moord en doodslag en zelfs ook brand

Weg was de vriendschap in dit mooie land

En nu staan ze klaar om ons al te verschepen

Naar vanwaar wij ooit kwamen  en daarbij knepen,

Zij een oogtoe voor ’t onrect dat daar nog geschiedt

Ja, het is waar, zij zien het steeds niet.

Dat heimelijk toestaan dat heet gedogen

En daarmee hun eigen wetten verloochent.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s