Ik kom bij je eten (4)

Als je in naam van de vrijheid tegen de vrijheid predikt, dan is dat op zich al een bizarre vertoning. Het is net zoiets als ” vechten voor de vrede” Dat kan ook niet. Het maakt niet uit of je je preek nu in enigszins gematigde bewoordingen houdt of niet. Het gaat erom of je zelf begrijpt wat je aan het doen bent en dat blijkt veelal niet het geval te zijn. Ook niet bij mensen die daarvoor helemaal naar New York reizen.

Tegelijkertijd moeten we onszelf ook niets wijsmaken. Veel geroep over meer vrijheid mondt uit in onvrijheden, dat gebeurt dagelijks. En juist die vrijheid is waaraan we behoefte hebben in deze tijd van immigratiegolven. Vrijheid om te zijn en vooral ook te blijven wie je bent. Dat betekent niet dat niemand zich aan wat dan ook moet aanpassen maar de mogelijkheid om in de basis jezelf te blijven,is ene fundament van de vrijheid. Wie bij mij komt eten, moet misschien van tijd tot tijd worden aangesproken op zijn of haar tafelmanieren maar niet bij voortduring.

Toch gebeurt dat heel vaak. Vanuit de gedachte dat de samenleving maakbaar is, is er op dat gebeid veel misgegaan. Zo zijn immigranten en autochtone Nederlanders gedwongen door elkaar komen te wonen. Dat zou een groot voordeel betekenen voor de integratie. In werkelijkheid heeft het vooral groepen uit elkaar gespeeld vanwege onbegrip en ergernis. Het was gewoon het dagelijks doen en laten van de verschillende groepen dat begon te irriteren. Voor de acceptatie van andermans ” afwijkende”  gedrag is een groot hart en een geestelijke vrijheid nodig die onze samenleving nog nooit heeft gekarakteriseerd.  Wij zijn immers altijd opgegroeid in kleine, bekrompen gemeenschappen ven geloof en klasse. Dat we langzaamaan over die grenzen heen hebben kunnen stappen, betekent nog niet dat je een ander daartoe zou kunnen dwingen en…de stap moet ook niet al te groot zijn.

Dat laatste blijkt bijvoorbeeld uit de manier waarop atheisten de laatste jaren hun gelovige medeburgers bejegenen. Ook zij hebben niet de geestelijke ruimte om een ander te laten zijn wie hij of zij is. Daarmee tonen zij dat de bekrompenheid die zij de gelovigen toedichten, bij henzelf in hoge mate aanwezig is. Kortom…waar hebben we het eigenlijk over? Begrip voor elkaar, laat me niet heel erg lachen…

Nee, als er al een manier is om tot overeenkomst te komen, dan is het juiste het bij elkaar kruipen van groepen met dezelfde gewoonten en overtuigingen. Dat geeft een gevoel van veiligheid, vertrouwdheid en thuiszijn. Vanuit die basis kunnen mensen de anderen leren kennen, in de volle wetenschap dat zij zelf de moeite waard zijn. Vanzelfsprekend maken zij kennis met anderen: op het werk en op school…dat is al mooi genoeg… Dat ik bij je kom eten, wil nog niet zeggen dat ik je kookkunst te allen tijde waardeer. Ik heb de vrijheid om te bedanken.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

https://4politicians.wordpress.com

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s