Jezus redt

Nee, ik ga niet over principes beginnen. Dat heb ik al zo vaak gedaan en er is niemand die het begrijpt. Dat komt doordat principes tegenwoordig wel op het dak mogen worden gemetseld maar niemand nog weet dat het een principe is. Jezus redt!

Gisteravond had ik een zware avond en na afloop zag ik het gesprek bij Knevel en Van den Brink. Wat een stel sullige, slaperige gasten zat daar aan tafel zeg! Een man die denkt dat je In Duitsland net zo hard mag rijden als je wilt, terwijl de beperkingen hand over hand toenemen en een partijvoorzitter die haast in slaap valt als hij iets zegt. Waarschijnlijk denkt Bleker dan ” Jemig, wat is dit saai…”. En dan een man die denkt dat hij nooit van het dak kan vallen omdat Jezus Redt. Nou ja…

Je ziet dat Knevel en Van den Brink er zelf ook moeite mee hebben en denken ” Wat heeft de redactie ons nu gemaakt! Een stel muffins en randdebielen aan tafel gezet? En dan nog hopen dat er echt iets uitkomt?”  De opzet van zo’n praatprogramma valt niet mee en ik zit er nu middenin. Omdat ik nog wel eens verkeerd begrepen word, heb ik besloten een paar problemen waarmee ik zit hier te lozen. In de eerste plaats de spontaneiteit aan tafel. Kijk, je krijgt altijd een aantal gasten waarvan je precies weet wat je kunt verwachten. Zo’n Van Agt bijvoorbeeld begint met heel veel te zeggen en houdt dan uiteindelijk ook weer veel slagen om de arm. Echt CDAJezus rect op het dak

Dat lijkt ook een beetje op de Israelische regering: ” Ja, we gaan voor vrede (maar de verborgen agenda houdt in dat de andere partij zich doodgewoon koest moet houden). Aan de andere kant krijg je mensen aan tafel waarvan je absoluut niet weet wat ze wel of niet gaan zeggen. Je hoopt dat er iets geweldigs uitkomt maar het blijft altijd afwachten. Dat betekent dat je niet alles wat ze zeggen in de kiem kunt smoren. Soms moet je ze gewoon even hun gang laten gaan om interessante boodschappen tehoren.

Bovendien houdt het publiek niet van teveel “demondsnoerderij”  en ook daarmee moet je rekening houden. Je hebt het plan en het moment. Het plan is van de redactie en het moment van de presentatie. De twee moeten zo dicht mogelijk langs elkaar heen gaan maar zullen nooit congruent worden. Ook niet bij K en B, niet bij P en W en niet bij Matthijs Eigenwijs. Je kunt de presentatoren niet in een dwangbuis stoppen maar ook niet lukraak wat laten doen.

Zouden die politici van tevoren precies weten wat ze gaan zeggen? Dat lijkt me wel. Zouden de interviewers precies weten wat ze gaan vragen? Dat lijkt me wel. Maar wat nu als die vragen en antwoorden niet bij elkaar passen? Dan zullen die interviewers hun vragen toch moeten bijstellen. Dat heet ” improviseren”  en ja…juist daarop zijn de meeste politici dan weer niet voorbereid. Dan redt er geen lieve Jezus meer aan ook al schreeuw je het van de daken. Kijk, dan heb je wat als presentator.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s