Jezus redt

Nee, ik ga niet over principes beginnen. Dat heb ik al zo vaak gedaan en er is niemand die het begrijpt. Dat komt doordat principes tegenwoordig wel op het dak mogen worden gemetseld maar niemand nog weet dat het een principe is. Jezus redt!

Gisteravond had ik een zware avond en na afloop zag ik het gesprek bij Knevel en Van den Brink. Wat een stel sullige, slaperige gasten zat daar aan tafel zeg! Een man die denkt dat je In Duitsland net zo hard mag rijden als je wilt, terwijl de beperkingen hand over hand toenemen en een partijvoorzitter die haast in slaap valt als hij iets zegt. Waarschijnlijk denkt Bleker dan ” Jemig, wat is dit saai…”. En dan een man die denkt dat hij nooit van het dak kan vallen omdat Jezus Redt. Nou ja…

Je ziet dat Knevel en Van den Brink er zelf ook moeite mee hebben en denken ” Wat heeft de redactie ons nu gemaakt! Een stel muffins en randdebielen aan tafel gezet? En dan nog hopen dat er echt iets uitkomt?”  De opzet van zo’n praatprogramma valt niet mee en ik zit er nu middenin. Omdat ik nog wel eens verkeerd begrepen word, heb ik besloten een paar problemen waarmee ik zit hier te lozen. In de eerste plaats de spontaneiteit aan tafel. Kijk, je krijgt altijd een aantal gasten waarvan je precies weet wat je kunt verwachten. Zo’n Van Agt bijvoorbeeld begint met heel veel te zeggen en houdt dan uiteindelijk ook weer veel slagen om de arm. Echt CDAJezus rect op het dak

Dat lijkt ook een beetje op de Israelische regering: ” Ja, we gaan voor vrede (maar de verborgen agenda houdt in dat de andere partij zich doodgewoon koest moet houden). Aan de andere kant krijg je mensen aan tafel waarvan je absoluut niet weet wat ze wel of niet gaan zeggen. Je hoopt dat er iets geweldigs uitkomt maar het blijft altijd afwachten. Dat betekent dat je niet alles wat ze zeggen in de kiem kunt smoren. Soms moet je ze gewoon even hun gang laten gaan om interessante boodschappen tehoren.

Bovendien houdt het publiek niet van teveel “demondsnoerderij”  en ook daarmee moet je rekening houden. Je hebt het plan en het moment. Het plan is van de redactie en het moment van de presentatie. De twee moeten zo dicht mogelijk langs elkaar heen gaan maar zullen nooit congruent worden. Ook niet bij K en B, niet bij P en W en niet bij Matthijs Eigenwijs. Je kunt de presentatoren niet in een dwangbuis stoppen maar ook niet lukraak wat laten doen.

Zouden die politici van tevoren precies weten wat ze gaan zeggen? Dat lijkt me wel. Zouden de interviewers precies weten wat ze gaan vragen? Dat lijkt me wel. Maar wat nu als die vragen en antwoorden niet bij elkaar passen? Dan zullen die interviewers hun vragen toch moeten bijstellen. Dat heet ” improviseren”  en ja…juist daarop zijn de meeste politici dan weer niet voorbereid. Dan redt er geen lieve Jezus meer aan ook al schreeuw je het van de daken. Kijk, dan heb je wat als presentator.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

De herhaling herhaalt zich

Vorige week was ik bij een vergadering van de raadscommissie over een onderzoek van de Rekenkamercommissie. Die had ontdekt dat het lokale parkeerbeleid onvoldoende consistent was. Eenmaal ingevoerde uitzonderingen op het beleid bleven zonder herhaalde besprekingen onveranderd.

Op die manier schep je een samenstel van uitzonderingen en regels die samen een onoverzichtelijk quiltproduct gaan vormen en op den duur levert dat veel rechtsongelijkheid en onbegrip op. Je vraagt je inderdaad geregeld af of politici en bestuurders nog wel weten met welk speelgoed ze aan het werk zijn. Dat geldt niet alleen lokaal maar ook landelijk.

Vandaag las ik in de krant weer ene pleidooi voor een landelijke politie. Dan kom je toch niet veel verder dan WTF! Hoeveel jaar is het geleden dat Nederland een landelijke politie had? Twintig? Veel meer kan het niet zijn. Toen was er de rijkspolitie. Ze hield zich met landelijke zaken bezig en bezette politieposten in gemeenten die geen gemeentepolitie konden betalen.

En nu, alsof het iets heel nieuws is, komt daar iemand met het idee van een landelijke politie. ” Ja, maar dat is iets heel anders dan de rijkspolitie”, zeggen de aanhangers van het idee dan. ” Deze politie gaat zich bezighouden met terrorisme enzo.” “O”, denk ik dan, ” dat konden die sukkels van de rijkspolitie niet?” Waarom hebben we die hele club ooit afgeschaft of liever gefuseerd met de gemeentepolitie? Vanwege de centen. Alleen en uitsluitend vanwege de centen al werd het ” efficiency”  genoemd. Daar kan echt alles achter schuil gaan, meestal onzin.

Laten we eens kijken wat die reorganisaties ons aan geld hebben opgeleverd en of dat achteraf allemaal veel voordeliger is geweest dan het instandhouden met de politiestructuur zoals die was, eventueel met wat aanpassingen. Ik vrees dat het saldo negatief is. En daar blijft het niet bij, nee..want er komt meer uit de nevelen van de vergetelheid opdoemen. Gemeenten die het zich konden veroorloven, hadden vroeger een gemeentepolitie. Die is zo’n twintig jaar geleden samengegaan met de eerder genoemde rijkspolitie vanwege de efficiency.

Nu zien wij al sinds een jaar of tien in gemeenten lokale toezichthouders optreden en die krijgen een toenemend pakket bevoegdheden. Zo gaan de dames en heren van die toezichthoudende diensten steeds meer op gemeentepolitie lijken. Je kunt dat als humor zien, maar dan wel zwaar gefinancierde humor.

Dat doet me er overigens aan denken dat wij zo’n vijftien jaar geleden de lokale energiebedrijven ophieven en verzelfstandigden in grote eenheden. En zie, met voorop wethouder Vos van Amsterdam komt het gemeentelijke energiebedrijf weer helemaal terug.

Ik doe hier een aanbeveling hoewel ik geen onderzoekbureu ben natuurlijk. Die status zou ik mezelf niet willen aanmeten, je moet bescheiden blijven. En toch: ik beveel lokale en landelijke overheden aan om bij het opduiken van plannen voor efficiency reorganisaties eens te denken aan de leus ” regeren is vooruitzien”. Daarbij is het mogelijk naast de financien ook andere aspecten van een organisatie onder de loep te nemen. Mogelijk herhaalt de herhaling zich dan niet steeds weer. Ik wens de dames en heren veel succes.

En voor het geval dat zij mij aanbeveling niet ter harte willen nemen: het geeft niet hoor, over twintig jaar schrijf ik een kopie van dit verhaal, vanuit Spanje.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

Ik doe wat ik wil, zegt Geert

Allemaal hetzelfde schuitje

Hij wordt beGeert, onze Wilders en dat weet hij. Als een prima donna die weet dat alle mannen achter haar aanlopen, gaat hij rustig zijn weg. Met een koppige uitdrukking op zijn gezicht zegt hij ” Ik doe wat ik wil” en dan gaat het om zijn voornemen om een vlammende speech te houden bij Ground Zero over de plannen voor een moskee. Geert houdt van zijn vrijheid en die heeft hij zelfs gepromoveerd tot DE vrijheid. Is Geert vrij, dan is de hele wereld vrij. Zo denkt hij. De vleesgewordeb kreet ” doe normaal” = ” doe zoals ik” .

Wie eens aandachtig naar Geerts kopje kijkt, ziet dat hij het meeste lijkt op het verwende rotjochie dat zijn zin moet hebben, ten koste van alles. Krijgt hij niet zijn zin, dan zet hij een pruilmondje op. Daarmee is hij hij het schoolvoorbeeld van de hedendaagse mondige burger. Gewoon doordrammen tot je je zin krijgt, zo heeft hij dat geleerd. In een boze bui richtte hij zijn Partij voor de Vrijheid op, met zichzelf als lid.

Dat Geert van vrijheid niet veel kaas gegeten heeft, is tot nog toe ruimschoots gebleken. Zijn programma voor de vrijheid bestaat vooral uit beperkingen en verboden. Dat is raar want zo’n programma vergroot en versterkt de vrijheid niet.  Het bouwt hooguit muren rond een elite die alle ruimte opeist voor een bepaald soort nader omschreven gedrag. Met vrijheid heeft dat niet veel te maken.

Laten we wel wezen, ook ik vind dat mijn vrijheid ophoudt bij die van de ander. Gek genoeg betekent dat dat een groeiende vrijheid van de ander, ook meer vrijheid voor mij betekent. Als ik mij hard maak voor andermans vrijheid, wordt de rekbaarheid van het begrip vrijheid steeds groter, ook voor m ij. Vrijheid is een kwestie vooral van geven en niet van nemen. Door het verruimen van de vrijheid van de ander, krijg ik de vrijheid mij vrijelijk te bewegen op zijn of haar domein, zonder dat de ander zich bedreigd voelt. Die beweegt immers met hetzelfde gemak over mijn uitgestrekte domein.

Vrijheid heeft maa een bedreiging te vrezen: de beperking ervan. Of die nu voortkomt uit een fundamentalistisch Islamitische achtergrond of uit een fundamentalistisch christelijke, dat maakt niet uit. Wat dat betreft kan Geert het waarschijnlijk goed vinden met deopper-Taliban. Als inwoner van dit land eis ik voor iedereen de vrijheid op die hij of zij nodig denkt te hebben, ik gun die vrijheid graag en baad zelf in vrijheid.

Het is zo verrekte kenmerkend dat CDA noch VVD weg weten met Geert en zijn pseudo vrijheid. De VVD is al tientallen jaren vergiftigd met een contingent gevaarlijk conservatieven, mensen die met liberalisme niets te maken hebben. Zij verzieken de bewegingsruimte van Mark en het CDA…het CDA is geinspireerd op een ideologie die uitsluitend van toepassing kan zijn op individueel gedrag maar…ze wil de normen van die ideologie o zo graag opdringen aan iedereen. Overigens, de SGP treedt in dat opzicht op ene nog veel schunniger wijze buiten de paden die Jezus heeft gesteld, zo dat zeg ik dan toch maar even. Wie het Nieuwe Testament goed begrepen heeft,z al de vrijheid erin zien gloren maar dat perspectief wordt door voor- en achtermannen van de SGP gemist. Als symbool daarvoor prijkt in hartje Urk een levensgrote afbeelding van Geert.

Over ene jaar ben ik uit dit land vertrokken maar ik haat het in benauwdheid en angst en beperkende schijnheiligheid achter te laten. Kom Maxim, laat je linkerhand zien wat je rechter doet: laat Geert los.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

Torenhoge schulden van de gedoogsteun

Woorden verliezen in de loop van de tijd hun oorspronkelijke betekenis. Zo waren ” guit”  en ” schavuit”  in de Middeleeuwen (dus tussen de duizend en vijfhonderd jaar geleden) de aanduiding van ernstige misdadigers. Tegenwoordig zijn het koosnaampjes voor kinderen en huisdieren. Ik zou wel eens willen zien wat het woord ” terrorist”  over tweehonderd jaar nog waard is. Hoe dan ook, hetzelfde geldt ook voor het woord “gedogen”.

Oorspronkelijk is ” gedogen”   een uiting van groothartigheid, het is een equivalent van ” door de vingers zien”. Je ziet iets gebeuren dat eigenlijk niet mag maar vanwege de omstandigheden en de persoonlijkheid van de daders, doe je er het zwijgen toe of deel je in elk geval geen straf uit. Dat is groothartig, alleen gegeven aan degenen met een ruime horizon. Tegenwoordig heeft het woord juist meer iets van kleinzieligheid. Drugshandel en zelfs drugsgebruik is verboden maar met allerlei leugenachtige beweringen staan we er een beetje toch van toe. Groothartig zou het zijn om eindelijk in te zien dat drugs gewoon vrijgegeven behoren te worden. Ook beter voor de politie.

Nu krijgen we een minderheidskabinet met gedoogsteun van de PVV. Daarvoor moet een apart gedoogakkoord worden opgesteld. Wat is dat voor onzin? Een gedoogakkoord? Gedogen doe je per geval, impulsief en spontaan. Afhankelijk van de omstandigheden. Een gedoogakkoord is gewoon een alternatief regeerakkoord waarnaar je kunt verwijzen als het gewone regeerakkoord even niet goed uitkomt. Een bron van tweedracht en een basis voor ruzie. Een voetafdruk van Geert en de rebellenclub op dit kabinet, een voetafdruk die we niet willen en waarvoor het kabinet erg moet uitkijken, wil het niet onder de voet gelopen worden.

Die kans is groot van Verschrikkelijke Geert staat nu al weer te springen om op Ground Zero in New York onrust en haat te zaaien op 11 september. Hij wil daar eens even goed te keer gaan tegen de bouw van een moskee nabij de plek waar ooit twee vliegtuigen uiterst asociaal aan een landing begonnen. De tegenstanders zien die moskee als teken van Islamisering van de VS. Old Shatterhand, Winnetou en ik zien er een teken in dat de Islam de plek als een bijzondere locatie beschouwt, als een handreiking. Geerts haatzaaierij zal bij miss Clinton wel weer in het verkeerde keelgat schieten en op die manier bouwen we langzamerhand torenhoge schulden op op de fundamenten van de gedoogsteun, een soort twintowers maar dan anders. Geerts actie is eigenlijk een herhaling van de aanslag op de twintowers, met woorden.

Liever dan dit onzinnige kabinet had ik gewoon gezien dat de VVD ging regeren, her en der zoekend naar steun in de Kamer voor zijn of haar goede en minder goede ideeen. Op die manier had je nog eens iets kunnen laten zien van je kunst, kunde en vaardigheden. Dit misvormde kabinet is een typisch product van de Lubberiaanse handjes die van jongsafaan teveel in de polderblubber hebben gezeten.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

https://4politicians.wordpress.com