Ich bin ein Voetballer

 

Gisteren vroeg iemand mij wat ik nu nog in mijn  leven wilde. Hij had op twitter gelezen dat ik binnenkort 64 word en één jaar voordat je op het rangeerspoor gaat wegroesten, is zo’n vraag wel terecht. Overigens vond Jan Dijkgraaf van Audax/HP/de Tijd dat je mijn leeftijd niet aan mijn tweets kon aflezen. Bij hem moet je daarbij altijd wel erg oppassen omdat je nooit zeker weet wat hij bedoelt maar ik heb het als compliment opgevat.

Ik had niet veel moeite met een antwoord: “Ik zou graag één keer op de middenstip van dat grote WK- stadion in Zuid-Afrika willen uitroepen: “Ich bin ein voetballer!”

Want geloof het of niet, voetballers hebben het niet gemakkelijk tegenwoordig. Het Noord-Koreaanse elftal inclusief reserves wordt binnen kort in een mijnenveld in de Chinese Zee gegooid en de Franse supersterren roepen éénsgezind “We hebben geen zin” op het moment dat ze hun topkunstjes kunnen laten zien. Ja, ook zij krijgen maar heel periodiek de kans om werkelijk alle dagbladen in de wereld te halen en dan neem je die kans te baat natuurlijk. Met een miljoen euro in je achterzak roepen dat je geen zin hebt je hobby uit te oefenen, dat is pas een statement. Flinke mannen allemaal.

Ik heb atijd al veel weerzin gehad tegen verwende, over het paard getilde kereltjes die zich vooral in negativiteit uiten. Nog niet zolang geleden hoorde ik een achttienjarige vloeken op zijn oma omdat ze de moed had gehad hem om tien uur ’s morgens te bellen. Ja, het is grof met die grootouders tegenwoordig. Zou je ook een lok-oma of -opa kunnen aanstellen? Die wandelt dan met zijn of haar niet-meer-vergoede rollator door de straten en kan door kutpubertjes worden lastiggevallen.

Kutpubertjes, van welke afkomst dan ook, die denken dat er enige vorm van humor in schuilt als ze Joden trakteren op de Hitlergroet. Voor dat soort jongeren zou ik dede lijfstraffenwel weer willen invoeren en dan ben ik nog niet eens een vriend van Israël en al helemaal niet van Netanyahu.  Kennelijk heeft al het onderwijs over de Tweede Wereldoorlog er alleen maar toe geleid dat mensen van de jongere generatie elkaar nog beter kunnen beledigen en lastigvallen  dan in het verleden. De mens gedraagt zich niet als een beest maar is slechts een perverse variant ervan. Zo, die is er ook weer uit.

Wie het in zijn hoofd haalt deze wees-gegroet-adolfjes in het openbaar te gebruiken als kwetsmoment, moet maar eens in Tel Aviv in een bejaardencentrum aan de werkstraf. En nogmaals, ik heb  geen goed woord over voor het gedrag van de regerende Israëli’s. Maar goed, Ich bin  ein Voetballer en dus gaat mij dat allemaal niets aan. Mij gewordt slechts de lokroep van het scheidsrechtersfluitje. Daar heb ik de leeftijd voor.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

Http://4politicians.wordpress.com

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s