Het is al erg genoeg als ik mezelf tegenkom

 

Eigenlijk heb ik het wel zo’n beetje gehad, hier op aarde. Ik heb alles gezien en alles meegemaakt en ik heb dingen gedaan waarvan men zegt dat ik ze niet had mogen doen al begrijpt niemand precies waarom. Ik ben onverstaanbare wijzen tegengekomen en onbegrijpelijke idioten, ja ik heb zelfs met vrouwen gesproken. Wat is er nog meer in deze wereld?

Zolangzamerhand ben ik op een leeftijd gekomen dat ik alles nog goed kan: fietsen, hardlopen, denken en noem maar op. In het voorjaar kloppen zelfs de meest verwilderde hormonen weer aan de deur. Maar aan de andere kant, als ik al die vogels zie die hun nestje aan het bouwen zijn, dan denk ik: ach laat maar, het draait altijd uit op vuilnisbakken buitenzetten. Nee, ik zie niet zo goed wat er voor mij nog te winnen valt. Een lange reeks van weer een keer hetzelfde, het zou wat!

Misschien kan  ik dan nog wel van alles maar erger is dat ik me zorgen maak. Zorgen over de komende dertig jaar die met zoveel a plomb “de derde carrière” wordt genoemd. Wat een lulkoek om de periode aan te geven waarin je gewrichten het steeds minder gaan doen en waarin je misschien binnen de kortste keren vergeten bent wie je ook weer was. Dan lees ik mijn eigen columns en dan denk ik bij mijnzelf “welke kakel heeft dit geschreven?” Een carrière van de afgang. Ik maak me daar zorgen over.

Het betekent namelijk dat ik terechtkom in  een traject van de zorg. Van die mensen die om je heen staan de drammen omdat ze je billen willen wassen,  iets wat ze eigenlijk tien jaar eerder hadden moeten doen omdat er toen nog lol aan te beleven viel. Maar nee, de dames gaan dat pas doen als je zo goed als ongevaarlijk bent geworden. Met een was…handje, jaaaaa…

Ik kan  er al niet eens tegen als ik op een  receptie een glas chamagne krijg aangereikt. Ik kan dat glas toch heel goed zelf pakken? Meestal heb ik dan bovendien tenminste het glas met de meeste inhoud te pakken ook nog. Nee, echt, zonder zorg ben je beter af. Ik moet geen goedbedoelende maar toch afstandelijke hulpverleners aan mijn lijf. Als het er op aan komt, zijn ze vooral bezig zichzelf te helpen zodat ze ’s avonds thuis kunnen zeggen: “Hè, wat heb ik weer veel goed werk gedaan vandaag zeg.” En ondertussen lig ik in mijn bed met hulpbehoevende dromen.

Willen  jullie alsjeblieft ophouden met je zorgen te maken over de zorg die ik straks nodig heb? Willen  jullie me alsjeblieft aan mijn lot overlaten, zoals een olifantenstier die de eenzaamheid zoekt in het oerwoud? Willen jullie me alsjeblieft niet zolang mogelijk in het centrum van de samenleving plaatsen met de verplichting mee te doen aan allerlei flauwekulspelletjes waarvan ik de zin al lang vergeten ben? Het is al erg genoeg als ik me zelf tegenkom, daar heb ik niemand bij nodig.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

Http://4politicians.wordpress.com

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s