De integratie van de theepot (2)

Niet ver van Alphen woont een stel waarmee wij een lange geschiedenis hebben. Ze zijn vroeger onze buren geweest, zijn een tijdje weg geweest en later, zo’n jaar of twee geleden, zijn ze weer teruggekomen in ons leven. Het kan gek gaan in de wereld.

Hoe dat kwam. Wij woonden al heel lang in ons huis toen zij voor het eerst naast ons kwamen  wonen. In het begin leek alles goed te gaan en we kwamen zelfs bij elkaar op bezoek. Dat ging goed totdat mijn vrouw op de Vrije School ging werken. Ineens was de liefde over. De Vrije School paste niet in hun Zeeuws-Christelijke wereldbeeld. In de loop van de jaren daarna begonnenw e ons steeds meer te ergeren aan elkaars gewoonsten. Aan onze kant stoorden we ons vooral aan het haast overstaanbare “gesis” dat uitbrak als het stel in de tuin met elkaar sprak. Alsof je een kooi slangen passeerde.

Na een jaar of twintig ging het stel ineens verhuizen. Kleiner wonen want ze waren oud en moe. Dat kon je ook aan hun zien: grijs en krom  en dan te bedenken dat ze net zo oud waren als wij. Eigenlijk waren we blij en bedroefd tegelijk. Waarom was het nooit gelukt om een goede verhouding met die buren te krijgen? In plaats van hen kwam nu een jong stel met vier kinderen. Wel gezellig en positief maar ook veel herrie. Toch was het een bruisende voorstelling in vergelijking met wat we eerder hadden meegemaakt. En de jaren vervlogen…

Op een goede dag waren we op een beurs voor expats in Utrecht. We voelden er veel voor om eens wat afstand te nemen van Nederland zonder er voorgoed afscheid van te willen nemen. Daarom zochten we een goede locatie voor een huis in een gebied waar onze oude, koude botten wat beter verwarmd konden worden.  Halverwege de middag besloten we te gaan zitten bij een Grieks restaurantje om ons aan de lekkere hapjes te wagen, met een glaasje ouzo natuurlijk. We zaten al een tijdje toen mijn vrouw ineens onze oude buren in het oog kreeg die gebogen stonden over een antiek Spaanskabinetje. Tenminste, zo zag het eruit. Ineens raakte ik benieuwd. Zou er dan toch nog iets leven in die mensen? 

We keken elkaar aan en besloten de stap te wagen. “Ook van plan te emigreren?” vroeg ik op een half ser ie u ze  toon . De verrassing was wederzijds. “Nee'”, de buurman lachte bij het antwoord, iets wat we hem in geen jaren hadden zien doen.  “Deze standhouder woont naast ons en hij zei dat hij een mooi Spaans kabinetje voor ons in zijn stand had staan. Voor ons was het de gelegenheid om eens te komen kijken.” We begrepen het en we begrepen ook dat deze mensen daadwerkelijk geïnteresseerd waren in iets nieuws. “We willen meer antiek in huis”, liet de voormalige buurman erop volgen. Zo raakten we aan de praat en we besloten met z’n vieren even bij de Griek te gaan zitten voor een kopje Griekse koffie. 

Het werd en leuk gesprek over reizen en antiek, over kinderen en kleinkinderen en zelfs over de samenleving in Nederland, nou, dan moet je toch niet al te bang zijn voor ruzie. En voor we het wisten, hadden we het voor elkaar. Zij kunnen naar ons adres in het Middellandse Zeegebied komen voor vakantie als ze dat willen. Wij mogen bij hen logeren als we een tijdje in Nederland willen  zijn. We namen afstand, ontdekten, gaven aan elkaar en kozen een nieuwe weg. Kijk, dat is in alle vrijheid integratie.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

Wordt vervolgd

Http://4politicians.wordpress.com

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s