De integratie van de theepot (1)

 

Twee huizen verderop woont een alleraardigst ouder stel dat inmiddels zo’n 60 jaar getrouwd is. De ouwetjes zijn jong getrouwd maar ze zijn toch aanzienlijk meer op leeftijd dan ik zelf ben. Van tijd tot tijd kom ik er even langs en dan krijg ik steevast een paar koppen thee ingeschonken. Ja, het is soms afzien. Er komt bij die mensjes nooit iets anders op tafel dan thee, behalve zaterdag ’s middags. dan drinken ze allebei een bessenjenever.

Die theepot is echt prachtig. Het ding stamt uit de rococo en is mooi van lelijkheid, zo versc hrikkelijk onder de tierelantijnen zit het schepsel.  De oude vrouw, Miep heet ze, is helemaal gek op haar theepot van nagemaakt Chinees porselein, in de kleuren roze en lichtblauw. “Nog van mijn moeder geweest”, zegt ze vaak trots en dam kijkt ze er haast verliefd naar en streelt ze er een keer overheen.

Wat mij al heel vroeg in onze vriedschap opviel, was de prominente plaats van de theepot in de woonkamer. Eerst zei Miep tegen mij dat het een vanzelfsprekende plaats was omdat zij beiden eigenlijk alleen maar thee dronken maar op een goede dag vertelde ze mij een ander verhaal.

“Kijk, toen Henk en ik elkaar , nu vijfenzestig jaar geleden, op het station van Naarden leerden kennen, wist hij nog niets van die theepot. Ze kregen elkaar aps na een paar aamnden in het oog en vanaf het eerste moment beviel dat niet. Henk vond het ene lelijk  en monstrueus ding en dronk liever thee uit een gewone, witte pot. Zo één had hij thuis staan en ik heb er ook één gekocht. Als hij er was dronken  we thee uit die witte pot maar als ik alleen was, gebruikte ik altijd deze mooie van mijn moeder.”

Op een goeie dag ging Miep bij Henk inwonen en Henk protesteerde meteen tegen jhet “afschuwelijke” ding in de woonkamer. Miep besloot daarom om het erfstuk op haar eigen werkkamertje te zetten en als Henk naar het werk was, dronk zij thee uit haar eigen theepot. 

Natuurlijk merkte Henk het wel en hij vond het maar raar dat Miep op haar eigen kamer die mallotige theepot handhaafde waarvan de kleuren en vorm hem zeer deden aan de ogen. Maar…het grootste deel van de dag had hij er geen last van en hij zei er dus maar niets van, na twee maanden gezeur erover. Het liefst had hij het ding verkocht. Er ontstond een soort rust rond de theepot doordat Henk er niets van zag in  de woonkamer en ook niet in zijn eigen werkkamer.

Ondertussen merkte hij met hoeveel liefde Miep uit die eigenaardige pot haar thee schonk. Het leek wel of ze het met meer aandacht deed dan uit de gewone witte pot. Op den duur begon hij zich af te vragen of die thee dan ook anders zou smaken en  op een goede dag vroeg hij haar op haar werkkamer naar een kopje thee uit die pot. Hij merkte de glimlach op Mieps gezicht nauwelijks op toen ze inschonk en…het smaakte hem voortreffelijk.

Natuurlijk werd hij n iet meteen dolenthousiast maar een paar weken later vroeg hij of ze niet wat vaker thee kon schenken uit de antieke pot en een paar maanden later stond hij beneden in de woonkamer.

“Henk heeft de kans gekregen zijn eigen leven zonder mijn “idiote” theepot te leven”, zei Miep uiteindelijk. “Hij kon afstand nemen van het “walgelijke” ding en er langzamer hand aan wennen. Hij zag ook hoe ik verknocht was aan die pot en dat moet hem uiteindelijk over de streep getrokken hebben. Sinds kort is hij degene die voor de pot zorgt: een mooie plek, schoonhouden en oppoetsen. Hij wijst onze bezoekers zelfs op de antieke pot. Zó trots is hij erop. Hij heeft afstand genomen, ontdekt en gegeven. Zo hoort dat te gaan, ook al kost het wat tijd. Het is zijn keuze geweest.”

Tot sterkte,

Kaj Elhorst’

Http://4politicians.wordpress.com

www.pvada.nl

www.vvd.nl

www.d66.nl

www.sp.nl

www.tweedekamer.nl

www.pvv.nl

www.sgp.nl

www.christenunie.nl

www.groenlinks.nl

Advertenties

7 reacties op “De integratie van de theepot (1)

  1. Zo’n uit de duim gezogen verhaal hoor je te beginnen met “Er was eens…”

  2. Kaj Elhorst schreef:

    In de eerste plaats zou ji het niet kunnen scrijven maar in de tweede plaats blijk je een groter fantast te zijn dan ik Machiel. Ik heb gisteravond begrepen dat je daar wel vaker last van hebt

  3. Kaj Elhorst schreef:

    Voorts classificeren wij “verzonnen verhalen” meestal niet als “uit de duim gezogen” maar als “fictie”. Fictieverhalen zijn veelal uiterst verhelderend voor de “zogenaamd” werkelijkheid.Maar het bijgaande verhaal is geen fictie, althans niet in hoofdzaak.
    Bovenstaande reactie van Machiel van der Schoot suggereert ook dat sprookjes “onzinverhalen” zijn. Wie enigszin beter op de hoogte is, weet dat sprookjes, echte sprookjes, oeroude verhalen zijn met een zingevende waarde waaraan ook mensen in onze eigen tijd nog steeds inspiratie aan otlenen. Sprookjes komen over de hele wereld voor en zijn nooit als onzinverhalen bedoeld geweest, niet eens als kinderverhalen. Oorspronkelijk werden zij mondeling overgeleverd door zeer ervaren mannen vooral, binnen elk volk en iedere stam.

  4. Koert schreef:

    Naarden heeft geen station, Bussem-Naarden wel, maar dat station ligt in Bussum. Kleinigheidje.

  5. Kaj Elhorst schreef:

    Daar kan ik weinig tegenin brengen maar aangezien die mensen toen in Naarden woonden, noemden ze het altijd het station van Naarden. Objectief gezien klopt je kritiek, Koert

  6. Aldert Hazenberg schreef:

    Of het nou fictie of wwrkelijkheid is, dat maakt mij niet uit. Een leuk en goed verhaal blijft een leuk en goed verhaal in elke vorm.
    Dank en Groet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s