Europese mensen (5)

Echt, we hebben nog twee uurtjes de moeite genomen voor een kijkje in Salou. Als je altijd ergens de spot mee drijft, moet je er wel kennis van nemen. Was niks. Het aantal toeristen viel ons ook erg tegen maar het kan natuurlijk zijn dat ze rond 16.00 uur allemaal nog hun roes aan het uitslapen waren.

Nee, heel wat begeerlijker was de tocht naar Andorra. Het min staatje ligt op een driehonderd kilometer van Gava Mar en dus hadden we er twee dagen voor uitgetrokken. Ik ging er van uit dat je in één dag een redelijk beeld van het land moest kunnen krijgen. En het was waar.

Alleen al de reis er naartoe was de moeite waard. Het tussenleiggende gebied geeft een geoed overzicht van alles wat Spanje inhoudt: drukke steden, snelwegen, rotsformaties, woestijnachtige droogte maar ook moerassen, grotten en natuurlijk bergen. De Pyreneeën zijn vermoedelijk het laatste kunststukje van God geweest. Wat zijn die prachtig!

Bij het binnenkomen in Andorra is er geen enkel probleem. Vrijwel hobbelloos rijden we in het berg- en dwergstaatje naar binnen. meteen wordt al duidelijk weat daarvan het probleem is. Door de korte afstanden tussen alles, volgen wisselende verkeerssituaties elkaar razendsnel op en dat betekent uiterst ingespannen rijden. Daar komt bij dat het, vooral in het zuidelijke deel van het land, behoorlijk druk is. Hier ligt ook de hoofdstad Andorra la Bella. Het stadje heeft de omvang van een kleine Nederlandse plaats maar de uitstraling van een wereldstad.

In het verleden was Andorra een roversnest en daarin is eigenlijk nioet veel vernaderd. Banken domineren het beeld in de hoofdstad. Andorra la bella is verdeeld in een “Beneden” en een “Boven” stad. De benedenstad is vrij saai en biedt plaats aan banken en regeringsgebouwen. Haast niemand weet, denk ik, dat Nicolas Sarkozy op het ogenblik om de zes maanden staatshoofd is van het landje. Het andere half jaar is de bisschop van La Seu d’Urgell, een Spaanse bisschopszetel aan de voet van de Pyreneeën staatshoofd.

De bovenstad ligt op een berghelling en is heel leuk. Er zijn uiterst smalle straatjes en er lijkt de traditie te heersen om lantaarnpalen recht voor de ingang van een garagedeur te plaatsen. De Andorrese automobilisten lijken er toch geen moeite mee te hebben. Sfeervolle in kalksteen uitgevoerde huisjes en gebouwen klonteren in dit gedeelte van het stadje samen.

De lunch is oveweldigend lekker, de zon schijnt er op los en het weer heeft er helemaal geen last van dat je hier hoog in  de bergen bent. De cheffin van een als een geoliede machine lopend VVV-kantoor bestelt voor ons in één moeite een hotelkamer, geeft een routekaart mee en het adres. Op 18 km van La Bella in het dorpje Arsinal zullen wij de nacht gaan doorbrengen.  Echt in een familiehotel. Het valt me trouwens op dat er zo goed als geen toeristen zijn. Andorra moet het hebben van de wintersport. Heel prettig is het dat de drank hier uitermate goedkoop is. Een liter Famous Grouse voor een tientje. Van dat verschijnsel zullen we later nog de gevolgen merken, wel koppijn, geen kater.

Die avond genieten we van oma’s beste diner. We zijn de enige gasten in het hotel. ’s Avonds flonkeren de lichtjes overal aan de berghellingen. De beek achter het hotel kabbelt onophoudelijk en in steeds dezelfde toonsoort voort. Het wordt een romantische avond en nacht. En dat op deze hoogte, gewichtloosheid ontstaat haast vanzelf.

De volgende dag gaan we met de kabelbaan naar boven op de berg. Lange broek aan en trui mee want we hebben geleerd dat het boven in de bergen koud is. Natuurlijk! Het is hier nog heter dan beneden in het dal maar de koffie is dan ook niet te drinken. Ze is zo slecht datw e het dienblad op tafel laten staan om opgehaald te worden door het personeel. Dat moet kunnen voor die prijs. Ondertussen wordt onze toer in de bergen voortdurend begeleid door een verzamelingh van ABBA-liedjes die ik nog steeds niet kwijt kan maar ik moet zelf meer denken aan het liedje van The Carpenters. “You just put me on the top of the world”. Arme Karin, maar ja, wie hoog stijgt kan diep vallen.

In de loop van de dag rijden we het hele land door tot bijna aan de Franse grens. Daarna is het tijd om terug te gaan naar huis al bezoeken we eerst nog wat souvenir- en drankwinkels. Prima Calvados met bijna geld toe! Opvallend is wel dat het lan d eigenlijk maar één weg kent. Alle zijwegen lopen dood in de bergen. Daardoor kost het weinig moeite om de weg terug naar de Spaanse grens te vinden. Daar ervaren we wat het is als je een land uitgaat waar je wel met euro’s betaalt maar dat geen lid is van de EU. 

Zonderdat ons een stopteken wordt gegeven, rijden we langzaam door de grenspost totdat een totaal overkomende en panisch Spaanse douanier achter ons aan komt zetten. Hij blaast zo hard op zijn fluitje dat het ding van ademnood haast bezwijkt. We besluiten te stoppen en  al gauw blijkt dat de man zijn Vopogedrag ontleent aan de noodzaak om sigaretten en drank te arresteren. Ik ontken doodeenvoudig dat ik iets heb aan te geven, open de achterdeur waar alleen een paar stenen vor de rotstuin thuis liggen en we mogen verder rijden. Heisa om niks dus, hoewel het gerammel van de flessen op de achterbank is veelzeggend. En toch…. die smokkelroute kan echt niet riskant zijn voor de EU.

Even zo goed, een prachtige thuisrit, eene nieuwe route door Noord-Spanje. Waarom zou zoiets moois onafhankelijk moeten zijn?

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

Http://4politicians.wordpress.com

Service

www.landenweb.net/andorra

www.vkblog.nl/…/Etappe_7:_Barcelona_-_Andorra-Arcadis

blog.wintersport-ski.nl/…/andorra-het-land-van-de-pyreneeen

www.peterhager.nl/?p=9&page=9&show

www.blogged.com/about/andorra-la-vella

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s